Pas Verebileceğiniz Bir Arkadaş

Oğuzhan Özyakup Türkiye'yi Seçti

2012-02-15T23:55:00.000+02:00

Özellikle 2-3 yıl önce yapacağı seçim çok merak edilen bir oyuncu konumundaydı Oğuzhan Özyakup. AZ Alkmaar altyapısından genç oyunculara büyük önem veren Arsenal’e transferi, kaptanı olduğu Hollanda U17 Milli Takımı’nda oynadığı futbol, asistleri ve attığı goller (Türkiye U17 Milli Takımı’na da gol atmıştı) ile dikkat çeken Oğuzhan Özyakup, bundan sonrası için tercihini Türkiye Milli Takımı için kullandı. Guus Hiddink döneminde, TFF’nin kendisiyle alakalı çalışmalar yaptığını yakinen bildiğimiz Oğuzhan, öncelikle U21 (Ümit) Milli Takımı’nda oynayacak ve kendisini A Milli Takım için hazırlayacak. Oğuzhan Özyakup, son dönemde her ne kadar 3 sene önce kendisi için düşünülen seviyenin biraz gerisinde kalsa da yetenekleri ve Arsenal referansıyla Türk Milli Takımı için umut ve potansiyel vaat eden bir oyuncu. Ben, kökleri Trabzon gibi milliyetçi bir şehirden gelen Oğuzhan’ın er ya da geç Türkiye için oynama kararı alacağını düşünüyordum ve bu benim zannettiğimden de erken oldu, burası da güzel bir ayrıntı.,

Açıkçası Abdullah Avcı’nın, Guus Hiddink’in bıraktığı yerden Avrupa’daki gurbetçi oyuncularımızı taraması, kendileriyle sürekli iletişim halinde olması, onları iknaya çalışması, altyapı kültürünün dibe vurduğu Türkiye’nin kısa vadeli geleceği adına çok büyük önem arz ediyor. Yine Oğuzhan gibi İngiltere’de bulunan Kerim Frei da Abdullah Hoca’nın dikkat etmesi, iletişimi koparmaması gereken bir başka futbolcumuz. Ocak ayı içinde gittiği Almanya gezisinden 2011 U17 Dünya Kupası’nda 3.olan Almanya için oynayan Emre Can, Samed Yeşil, Levent Ayçiçek, Okan Aydın, Koray Günter, Robin Yalçın, Koray Kaçınoğlu, Kaan Ayhan gibi oyuncular hakkında güzel haberler beklerken, Bayern Münih’in ikinci takımında oynayan Cüneyt Köz’ün U21 Milli Takımımız için oynamaya ikna edildiği haberi gelmişti. Bir önceki cümlede ismi geçen 8 oyuncu Türk futbolunu bir anda bambaşka noktaya getirebilecek bir jenerasyon, aynen 2002’de olduğu gibi. Elbette bu genç oyuncuların henüz 17-18 yaşında olduğunu ve tercihleri konusunda köprünün altından çok suların akacağını unutmamamız lazım. Ancak mevcut olarak şu anda bu oyuncuların hepsi Almanya kadrosunda ve Abdullah Avcı’nın bu noktaya çok dikkat etmesi gerekiyor.

Mahşerin Dört Atlısı

2012-01-18T23:03:00.001+02:00

Son 4-5 seneye baktığımızda, eski dönemlerin nefes alır gibi gol atan forvetlerini fazla göremez olduk maalesef. Futbolun en önemli olgusunun gol olduğunu düşündüğümüzde gol atmayı iyi bilen forvetler her zaman ilk sırada tercih edilmiş, en çok parayı kazanan oyuncular olarak tarihe kazınmışlardır. Lionel Messi, Cristiano Ronaldo gibi sürekli gol atan oyuncular dışında Mario Gomez,Rooney ve son dönemde Burak Yılmaz’ı çok gol atanlar sınıfına sokabiliriz ama 8-10 yıl öncesinde neredeyse her sene 20-25 gol garantisi olan Ruud Van Nistelrooy, Raul, Thierry Henry, Shevchenko, Mario Jardel, Ronaldo, Henrik Larsson, Hakan Şükür gibi forvetlerin önemi günümüzde çok daha iyi anlaşılıyor diye düşünüyorum.

Bu noktadan hareketle bitiricilik anlamında Türkiye’ye baktığımızdaysa Galatasaray’ın ülke futbolunu domine eden santraforlara sahip olmayı son derece sevdiğini görüyoruz. 1950’li yıllarda Metin Oktay ile başlayan bir akım bu. Galatasaray formasıyla 377 maçta 331 gol atan, maç başına 0.88 gol ortalaması olan Metin Oktay'ın faal futbol oynadığı dönemleri bilen kişi sayısı git gide azalsa da aynı yakın dönemde kaybettiğimiz Lefter Küçükandonyadis gibi asla unutulmayacak şekilde akıllarda yer etmiştir. Metin Oktay'ın etkilediği insan sayısı ile Galatasaray’ın kaderinde çok büyük bir farklılık yarattığını rahatça söyleyebileceğimiz bu furya 60’lı yılların sonuna kadar sürdü, sonrasında uzun sayılabilecek bir ara verdi. 1980’li yılların sonunda Tanju Çolak ile tekrar hortlayan “Aslan Kral Belgeseli” Galatasaray’ın Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası’nda yarı final görmesini sağlayan faktörlerin başında geliyordu desek yanılmış olmayacağımıza inanıyorum. Tabii, Galatasaray'da çıktığı 125 maçta 116 gol bularak maç başına 0.93 gol bulan Tanju Çolak’ın o dönemde kazandığı Altın Ayakkabı Ödülü’nü(1988) de es geçmemek lazım.

Tanju Çolak’tan hemen sonra ise bugün birçok futbolseverin barındığı bir kesim tarafından tartışmasız Türk futbol tarihinin en büyük oyuncusu olan Hakan Şükür’ün devri başladı. 90’lı yılların başından hareketle 2008 yılına kadar attığı, kaçırdığı goller, esprileri, manevi hayatı, Galatasaray’dan ayrılışları, yuvasına dönüşleri ile gündemde kalan Hakan Şükür’ün futbolumuzu domine ettiğine Metin Oktay ve Tanju Çolak dönemlerinin aksine yakinen şahit olma fırsatı buldum. Gerek Galatasaray’da gerekse Milli Takım’da forvet mevkiinde akla ilk ve tek gelen isim olması zaten Hakan Şükür’ün nasıl bir oyuncu olduğunu net olarak ortaya koyuyor. Hakan Şükür’ün de Tanju gibi bir sezonda Avrupa’nın en çok gol atan futbolcusu olmasına rağmen katsayı uygulamasına takılarak Altın Ayakkabı alabilecek durumdayken yetinmek durumunda kaldığı bir Bronz Ayakkabı’sı (1997) mevcut. Kral Hakan Şükür Galatasaray formasıyla sahada yer aldığı 545 maçta 297 gol attı ve ortalaması maç başına 0.55 gol.

Hakan Şükür’ün şansını yurt dışında denediği dönemde onun yerine transfer edilen Mario Jardel de en az diğer 3 yerli forvet kadar iz bırakabilecek bir golcüydü. Zaten Avrupa Gol Kralı olarak geldiği Galatasaray’da oynadığı maç sayısına göre yaptığı işler inanılmaz büyüktü. “Ağzımıza bir parmak bal çalarak ayrıldı” demek en doğrusu olacaktır. Mario Jardel’in bu ülkeye gelmiş en kaliteli isim olduğunu düşünsem de bu kalitesini maalesef sahaya yansıtamadı, yansıtma fırsatı bulamadı. Onun da Galatasaray öncesi ve sonrası Porto (1999) ve S.Lizbon(2002) ile kazandığı Altın Ayakkabı Ödülleri mevcut. Galatasaray'da tek sezonda oynadığı 43 maçta 34 gol atan Jardel'in gol ortalaması maç başına 0.79.

Gördüğümüz gibi “Mahşerin Dört Atlısı” diyebileceğimiz bu forvet oyuncularının da büyük emeğiyle çok önemli başarılar kazanan Galatasaray, 2008 yılından sonra bu zincirin G.Saray adına son halkası Hakan Şükür’ün futbolu bırakmasıyla bir bocalama devresine girdi. Aslında G.Saray bu sıkıntılı devreye Hakan Şükür’ün 1996-2000 yılları arasındaki formunu yaşı ve geçirdiği sakatlıklar itibariyle yakalayamamasından ötürü daha evvel (2003 gibi) girmişti ama varlığıyla muhtemel bir dağılmayı önleyen Hakan Şükür’ün gidişi sonu hızlandırmış oldu. Açıkçası Galatasaray’ın, taraftarların son derece alışık olduğu ve artık belki de kulübün DNA’sına işlenmiş olan “Aslan Kral” figürünü bir şekilde altyapıdan, yurt içinden veya yurt dışından takıma kazandırarak bu açlığı gidermesi gerekiyor.

Not: Milan Baros (84 maç 55 gol, maç başına 0.66 gol) çok beğendiğim bir futbolcu olmasına ve kalite olarak bu futbolcuların çok çok uzağında olmamasına rağmen istikrarsızlığı sebebiyle bu lider rolü üstlenemeyeceğini kanıtlamıştır. O yüzden Baros’u elimine ettim.

Ege'nin Başı Sağolsun

2012-01-14T01:41:00.000+02:00

Öncelikle Lefter Küçükandonyadis “en az” bu ülkedeki herkes kadar Türk. Annesi Türk, babası Rum olan bu uzun soy isimli futbol cambazı, Yunan Milli Takımı’nda oynama teklifini reddetmiş hem de deplasmanda Yunanistan’a goller atmış bir insan. Sadece bu ülkenin milli takımında oynayıp Türk olma seviyesinde kalmamış, Türkiye için askerlik dahi yapmış bir isim. Yani en çok Türk kadar Türk… Bu konunun konuşulması dahi mide bulandırıcı.

“Fenerbahçe’nin Fenerbahçe olmasında en çok tuğlayı Lefter koydu” tezini sunan birine kimse çok tepki gösteremez, sadece sayısı bir elin parmaklarını geçmeyecek insanın hakkını yemeyelim diyebiliriz. Daha sonra 48 sene ara vereceğimiz Dünya Kupaları’na, 1954 yılında, ilk kez katılırken takımımızın en büyük starı olduğu o dönemin Türkiye’sinde su götürmez bir gerçek imiş. Özellikle kimsenin futbolculuğunu beğenmeyen Can Bartu’nun Lefter için kullandığı “Ayakkabısı olamam” cümlesi dahi tek başına yeterli referanstır, ötesi yok.

Kitleleri bir yerlere sürükleyen, takım seçimlerinde etkili olan Hakkı Yeten, Metin Oktay, Baba Gündüz Kılıç, Lefter Küçükandonyadis gibi isimler Türk Futbolu’nun mihenk taşlarıdır, günümüzde de böyle örneklerin var olması, sayılarının artması ölüm döşeğinde olan futbolumuzun tek reçetesidir. Ölmeden heykeli dikilerek ne kadar değerli olduğu kendisine de bir şekilde gösterilen Lefter , madden aramızdan ayrılmış olsa da, aynen onu izleme fırsatı bulamayan ama kim olduğunu çok iyi bilen bizler gibi, daha birçok nesil onun nasıl bir futbolcu, nasıl bir insan ve nasıl bir Fenerbahçeli olduğunu öğrenecek.

Lefter Küçükandonyadis Ege’nin iki yakası için de önemli bir kayıptır. Bu büyük futbolcu başta Fenerbahçe olmak üzere, Trabzonspor'dan Beşiktaş’a, Galatasaray’dan tüm amatör takımlara, Türkiye’den Yunanistan’a-Kıbrıs’a kadar herkesin simgesidir. Toprağı bol olsun.

Not: Sihirli Krampon blogunun yazarı Sevgili Kerem Akbaş’ın da twitterda yoğun şekilde üzerinde durduğu gibi, efsaneleşmiş isimlerimizin edebi anlamda da değerini bulması gerekiyor. Kitap sitelerine “Lefter” yazdığımızda “Aradığınız bu mu: Defter” şeklinde cevaplar yerine sporumuzu, futbolumuzun yılmaz işçilerini çok iyi anlatan bilgi kovanları üretmemiz üzerinde en çok durulması gereken nokta. Belki Lefter’i, Vedat Okyar’ı kaybettik ama bundan sonra elimizdeki önemli isimlerin değerini bilmeli ve bunlarla alakalı çok değerli eserleri gelecek nesillere bırakmalıyız.

"İnce Ayarcı" Erdoğan Bayraktar

2012-01-10T12:42:00.001+02:00

Çevre ve Şehircilik Bakanı Erdoğan Bayraktar “artık yeter dedirtti” diyeceğim ama bunu zaten bakan ve milletvekili olmadığı dönemde, geçen sene 15 Ocak’taki dengesiz çıkışla fazlasıyla yapmıştı. TOKİ gibi Türkiye’nin önde gelen ve hatta değişen Türkiye’nin gelecekte çok daha fazla önem kazanacak kurumlarının başında olan, milletvekilliğine hatta bakanlığa oynayan birinin 50000 kişinin bulunduğu bir statta yaptığı konuşma ortadadır. Söylemesi gerektiği şeylerle alakası olmayan şekilde konuya giren, ses tonunu ayarlayamayan Erdoğan Bayraktar, normal şartlarda Dünya Basketbol Şampiyonası ödül töreninde ıslıklandığının yarısı kadar dahi ıslıklanmayacak olan Başbakan Tayyip Erdoğan’ı da çok zor durumda bırakmış ve yapımında pay sahibi olduğu stattan henüz koltuğunu ısıtamadan ayrılmasına yol açmıştı.

O gün, bu adamın yaptığı yanlışı göremeyip daha sonra milletvekili hatta bakan yapan başta Tayyip Erdoğan olmak üzere AKP’nin, bu şahsa artık “dur” deme vakti gelmiştir. Görevi Çevre ve Şehircilik Bakanlığı olan Erdoğan Bayraktar, Türkiye’de şehirlerin, çevrenin imarı, bayındırlığı için ince ayarlar yapması gerekirken çıkıp “Trabzon’un kupası için ince ayarlı çalışmalar yapıyoruz” diyorsa orada ciddi bir problem var demektir.

Eğer Trabzonspor kupayı gerçekten hak ediyorsa, burada adaleti sağlayacak olan TFF’dir. Bu tarz durumlarda hükümetten bir müdahale gelirse UEFA’nın yaptırımı düşüneceği bir duruma düşmüş oluruz ki, hükümet müdahale edecekse dahi bunun için orada Gençlik ve Spor Bakanlığı var. Yani Erdoğan Bayraktar’a söz düşmüyor.

Ve Trabzonspor haksızsa, kupayı hiç hak etmemişse Erdoğan Bayraktar’ın yaptığı uyanıklıktan, cin olmadan adam çarpmaya çalışmaktan, Trabzon’a, Trabzonlu’ya ve Trabzonsporlu’ya hoş görünmekten başka hiçbir şey değil. Yani 2 durumda da Erdoğan Bayraktar geçen sene 15 Ocak’taki halinden beter duruma düştü diyebiliriz.

Açıkçası Ocak ayları Erdoğan Bayraktar’a fazla yaramıyor. Yoğun kış şartlarında kan dolaşımının yavaşladığı net. Bu saatten sonra eveleyip gevelemeden, başta Başbakan Erdoğan ve Spor Bakanı Suat Kılıç’ı daha fazla zor durumda bırakmadan bakanlıktan ayrılması gerekir diye düşünüyorum.

Bu Takım Oluyor

2012-01-08T12:40:00.000+02:00

Yazıya direk bir giriş yapalım: Önemli olan Galatasaray’ın devre arasına 2-0 geride girmesi veya maçı 4-2 kazanması değil… Bunlar anlık, maçlık olaylar olarak kalır. Önemli olan, taraftarlara sezon içinde devre arasına 2-0 geride girerken, yanında dalga geçervari konuşmalar yapan arkadaşlarına “Maç 3-2 bitince görüşürüz, buradan ayrılma” dedirtebilecek güveni verebilmektir. İşte dün akşam tam da böyle oldu. Geçen 3 rezalet sezonun ardından, 18 haftada bu izlenimi verebilmek hem çok zor hem de çok büyük bir olay. 18 haftada, yani çok kısa sürede bu temelleri atan bir takımın geleceği için umutlanmamak elde değil… Haftalar geçedursun tutamıyoruz kendimizi, mütemadiyen daha da umutlanıyoruz.

Maça gelirsek aslında ilk yarı, Muslera’nın, Melo-Sabri ikilisiyle kan davalık olması için geçerli sebep. Uruguaylı’nın 670 dakikalık deplasmanlarda gol yememe âdetini, belki de muhtemel bir rekorunu yaptıkları hatalarla baltaladılar. Baltaladılar derken Hakan Balta’ya laf etmiyorum burada, normalde çok kızarım ama burada suçu yok.

Sabri’ye gelince… Çok hata yaptı çünkü hazır değildi. Fatih Terim doğru olanı yaparak değiştirdi, önümüzdeki kupa maçı, sonrasında Ali Sami Yen’de nispeten kolay geçmesi beklenebilecek Karabük maçı Sabri’nin fizik olarak fit seviyeye gelebilmesi adına bir şans olabilir. Belki de Sabri’yi düşünmeyecek Fatih Terim, Ujfalusi’yi sağa çekecek ve bu durum Servet Çetin için yeni bir şans olacak. Beklemek lazım.

Elmander’in ameliyat olduktan sonraki hafif düşüşü, Engin’in bencillikte sınır tanımaması, Felipe Melo’nun oynadığı mevki itibariyle bu kadar kötü olma hakkının olmaması Fatih Terim’in devre arasında uyarıdan biraz daha fazlasını yaptık demesi… Bunların hepsi önemli ve üzerine neredeyse birer yazı yazılabilecek konular. Ama burada benim değinmek istediğim çok daha pozitif bir nokta var. Dün Emre Çolak-Milan Baros ortaklığında atılan gol, kesilen muz orta ve sol köşeye vurulan kafa itibariyle Ergün Penbe-Hakan Şükür ikilisinin Milan’a attığı gole oldukça benzedi. O golle birlikte UEFA Kupası yolculuğu başlamış ve kupa gelmişti, umuyorum bu golden sonra da lig şampiyonluğu gelecek.

Hakan Şükür’ün golü daha güzeldi diyeceklere not: UEFA Kupası ile lig şampiyonluğu arasında o kadar farkı normal, bir süre böyle idare edeceğiz.

Bir Camiaya Bunu Yapmayın

2012-01-04T11:38:00.000+02:00

6 aydır süregelen şike tartışmalarının son noktası TFF’nin Genel Kurul kararı alması oldu. Burada şunu net olarak belirtmekte fayda var: TFF Genel Kurulu’ndan çıkan karar hukuksal açıdan hiçbir anlam ifade etmeyecek. Gündemde olan küme düşürülme ile alakalı madde(58.madde) değişecekse buna karar verecek tek yetkili merci TFF Yönetim Kurulu… Peki, TFF Yönetim Kurulu kendi karar verecek olduğu bir konuda topu neden Genel Kurul’a yani bir başka deyişle tüm kulüplere atma kararı aldı? Tam burada karşımıza TFF, Lig TV, Kulüpler Birliği, Ekonomi, UEFA, Mehmet Ali Aydınlar gibi değişkenleri olan çok bilinmeyenli denklemler silsilesi çıkıyor.

3 Temmuz’dan bu yana Lig TV’nin ve sayıları hiç de azımsanmayacak birçok Süper Lig kulübünün baskılarıyla, alacağı kararları sürekli öteleyen bir TFF ve Mehmet Ali Aydınlar var. Lig ekonomisinin, ligin temiz ve şaibesiz olmasından daha önemli olduğunun savunulması, aslında doğru olduğunu düşündüğüm ama bu şekilde, yayıncı kuruluşun dayatmasıyla gelmesini bir türlü sindiremediğim Play-Off sistemi kafalarda en başından beri soru işareti bıraktı. Mehmet Ali Aydınlar’ın sürekli değişen, birbiriyle çelişen ifadelerine rağmen ilk etapta bunu Aydınlar’ın iyi niyetine, saflığına, futbol yöneticiliğinin yazılı olmayan kurallarını bilmediğine bağlamıştım… Günler geçtikçe geçerliliğini yitiren bu savım, Ali Şen’in “Şenes Erzik ve Mehmet Ali Aydınlar olmasa çoktan düşmüştük” açıklamasıyla tamamen çürümüş oldu. Şimdi bu Mehmet Ali Aydınlar ve kulüplerinin alacağı milyon dolarları düşünen kulüp başkanları el ele cezaları revize etmenin peşinde. Olaya şeklen bakarsak, hatta bu başkanlara sorarsak, bu kişiler ligin marka değerini, ekonomisini dolayısıyla düşmesi en muhtemel ekip Fenerbahçe’yi kurtarmanın peşinde.

Peki, durum gerçekten bu mu? Fenerbahçe’nin alacağı muhtemel bir küme düşürme cezasını rafa kaldırarak hem kendilerini hem de Fenerbahçe camiasını kurtarmış olacak mı bu kulüpler, biraz da burayı irdeleyelim. Şu ana kadar Galatasaray, Trabzonspor, Bursaspor ve Orduspor’un karşı cephe aldığı bu kulüpler tamamen kendi paralarını sağlama almanın derdinde. Onlar için daha bu sene şike yaparak küme düşen 4 amatör takıma uygulanan kuralın önemi yok çünkü o kararın kendi ceplerine bir zararı yoktu. Yine düşmesi gündemde olan kulüp Fenerbahçe yerine, cebini düşünerek 58. maddenin revize edilmesini isteyen Anadolu kulüplerinden biri olsa, bu takımın düşmesi lig ekonomisini çok fazla etkilemeyeceğinden kimse kılını kıpırdatmayacaktı. Bu noktada revizeye karşı çıkan ve revizeyi isteyen birer başkandan bahsedeceğim: İlhan Cavcav ve Nedim Türkmen. İlhan Cavcav yıllar geçtikçe ne dediğini daha çok şaşırıyor. Yaşı geçtikçe daha büyük saygınlık kazandığını zanneden İlhan Cavcav, yaptığı açıklamalarla ilerleyen yaşına rağmen kendisine duyulan saygıyı neredeyse bitirdi. Bu yıl Süper Lig’e yükselen Orduspor’un başkanı Nedim Türkmen ise TV’leri çok sevdi. Sürekli konuşuyor ve onun da söylediklerine verilen değer her röportajında biraz daha azalıyor.

Tüm kulüpler Fenerbahçe’yi kurtarmak derdindeyken, Fenerbahçe ne alemde dersek… Tam olarak ikiye bölünmüş durumda. Bir tarafta Aziz Yıldırım ile Atatürk’ü aynı cümle içinde kullanmaya çalışan "ne olursa olsun düşmeyelim, bizi kurtarın” diyen Fenerbahçeliler, diğer taraftaysa “bir suç varsa bunun bedeli olmalı, madde değiştirilirse zan altında kalacak, en büyük cezayı görecek olan Fenerbahçe’dir” diye düşünen Fenerbahçe sevdalıları var. Açıkçası Etik Kurulu’nun ilk raporunda Fenerbahçe’nin 5 maçta şike yaptığı, 6 maçta teşvik primi ve teşvik primi vermeye, 3 maçta da şikeye teşebbüs ettiği yazıldığından, Etik Kurulu TFF’nin resmi bir organı olduğundan Fenerbahçe’nin çok zor durumda olduğunu net olarak anlıyoruz.

Taraftar sayısı 20 milyon civarında olan bir takımı, milyonlarca taraftarı, kimsenin uzun yıllar boyunca “Hadi bir kıyak yaptık, sayemizde ligde kaldınız”, “Aslında şikecisiniz ama adınız para ediyor, o yüzden ligdesiniz” sözlerine muhatap etme hakkı yoktur. Bir kulübün seçilmişleri, ona güvenenleri mahcup edecek hatalar yapmışsa, kuralda ne yazıyorsa bunun bedeli ödenir ve Fenerbahçe şimdiye kadar olduğu gibi Türk Futbolu’nun ülke içindeki lokomotiflerinden biri olmaya devam eder. Ancak bu olmazsa, Fenerbahçe, bazı Fenerbahçelilerin şimdi yüzleşmekten korktuğu cezalardan çok daha ağır ithamlarla, muameleyle uzun yıllar boyunca karşılaşabilir. Ve bir büyük camiayı bu durum kadar yaralayacak başka hiçbir nokta bence yoktur.

Yeni Stat Projeleri

2012-01-02T09:27:00.000+02:00

Yakın geçmişte birçok önemli organizasyona talip olan, olmaya da devam etmesi muhtemel ülkemizde bu organizasyonların düzenleneceği tesisler anlamında da özellikle projelendirme bazında büyük atılımlar var. Tesisleşme anlamında sporda Avrupa’nın önde gelen ülkelerine göre gözle görülür şekilde geri olan Türkiye, adaylık süreçlerinin etkisiyle bu sorununu çözebilir. Örneğin yıllardır olimpiyatlara aday ola ola, bir Olimpiyat Stadı yapmayı başardık. O stadın projelendirmesinin ne kadar hatalı yapıldığı sonradan ortaya çıktı ama organizasyonlara aday olmadan, tipik Türk mantığıyla, kılımızı kıpırdatmayacağımız da bir gerçek.

Yakın gelecekte, 2013 yılında, Erkekler 20 Yaş Altı Dünya Kupası ve Akdeniz Oyunları ülkemizde düzenlenecek. 20 Yaş Altı Dünya Kupası için yeni stat yapılmayacak olsa dahi, bu kupanın oynanacağı statlarda önemli düzenlemeler yapılacak. Ayrıca, Akdeniz Oyunları’nda yarışmaların büyük çoğunluğunun yapılacağı Mersin Stadı’nın projelendirmesi Ali Sami Yen Spor Kompleksi Türk Telekom Arena Stadı’nı da ülke sporuna kazandıran TOKİ tarafından başlatılmış durumda. 25000 kapasiteli olacak Mersin Stadı, son derece modern bir stat olacak. İlk etapta kapasite biraz az gibi görünebilir ama uzun vadeli düşündüğümüzde bu tercih çok da mantıksız değil. İlk olarak 1971 yılında İzmir’de düzenlediğimiz Akdeniz Oyunları bize o tarihte İzmir Atatürk Stadı’nı hediye etmişti, şimdi de Yeni Mersin Stadı’na bu oyunlar aracılığıyla sahip olacağız.

TOKİ’nin çalışmaları bununla sınırlı değil. Malatya ve Hatay’da 25000, Batman’da 15000, Afyonkarahisar’da 15000, İzmir ve Trabzon’da 40000, Sivas’ta 33000, Samsun’da Stadyum Samsun adıyla 30000 ve Gaziantep’te 33000 kişilik yeni statlar için projelendirme çalışmaları yapılıyor hatta Afyonkarahisar, Malatya gibi şehirlerde ihale süreci dahi bitti. Eskişehir için devam eden projenin seyirci kapasitesi ise henüz belli değil. Bunlara ek olarak şu anda yapımı devam eden ve en geç 1 sene içinde bitecek olan 44000 kapasiteli Bursa Timsah Arena da ülkemizde tesisleşme seviyesini üste çekecek bir başka stadyum olacak. 2016 Avrupa Şampiyonası’nı biraz da Fransız lobisinin devreye girmesiyle Fransa’ya kaptırdık, 2020’den Olimpiyat umudu için vazgeçtik ama talip olacağımızı düşündüğüm 2024 Avrupa Şampiyonası sürecinde, bu şekilde devam edebilirsek, adaylık kampanyamızda hiçbir stat maket olarak bulunmayacak.

Not: Bu yazı GazeteBilkent'te de yayınlanmıştır.

ROK Bilkent'teydi

2011-12-22T16:16:00.000+02:00

Bilkent Üniversitesi Siyaset Platformu Kulübü’nün düzenlediği “Türkiye Gündemi” konulu konferansa gazeteci yazarlar Faruk Mercan ve Rasim Ozan Kütahyalı katıldı. Açıkçası son dönemde ülke gündemi hakkında yaptığı sivri çıkışlarla çok öne çıkan bir isim olan Rasim Ozan katıldığından bu konferansa çok büyük bir ilgi olduğunu söyleyebilirim.

Konferans iki gazeteci yazarın kısa özgeçmişiyle başlarken, ardından Siyaset Platformu Kulübü Başkanı Samet Akpınar’ın moderatörlüğünde sorular alınmaya başlandı. Rasim Ozan Kütahyalı’nın Taraf Gazetesi kimliği, Kemalizm, TSK gibi konularda iki yazar da görüşlerini belirtti. Aslında ben Rasim Ozan’ın biraz da bağırarak şov yapacağını düşünüyordum ama kendisi genelde ılımlı konuşmayı tercih etti. Yine R.Ozan’ın gölgesinde kalabileceğini düşündüğüm Faruk Mercan da kilit, kısa ve etkileyici yorumlarıyla asla pasif bir gazeteci olmadığını net olarak ortaya koydu.

Konferans biraz ilerledikten sonra daha önce hazırlık içinde oldukları belli olan yaklaşık 8-10 kişilik bir grup, kamuflajlarını çıkararak içlerine giydikleri Fenerbahçe formalarıyla kaldılar. R.Ozan Kütahyalı’nın son dönemde Beyaz TV’de Ahmet Çakar, Göktuğ Sevinçli, Talip Doğan Karlıbel ve Adnan Aybaba ile yaptığı Derin Futbol programında konuşulanlar karşısında hislendikleri belli olan bu arkadaşlar soru sormak için sıralarını bekledi ve fırsat bulunca da içlerinden sözcü olarak belirledikleri birisi sorularını sordu. Aslında konferans için C Blok Amfi’ye girdiği andan itibaren R.Ozan Kütahyalı da bir hazırlık olduğunu sezdi, sezdiği dışarıdan net olarak anlaşılıyordu. Bunun için Fenerbahçeli arkadaşlara sıra gelene kadar ılımlı mesajlar vermeye çalıştı, Fenerbahçe’nin Türkiye’nin en büyük kulübü olduğu gibi bence kendisinin de zerre inanmadığı birtakım laflar etti ve hiç alakası yokken sözü bir anda 1993 yılına, Galatasaray-Manchester United maçına getirdi. Bu noktalar Rasim Ozan’ın kendisini protesto etmeye son derece meyilli Fenerbahçelilerle ciddi bir tartışma içine girmek istemediğinin en belirgin ipuçlarıydı aslında. Fenerbahçe formalı öğrenciler tezahüratlarla çıktıktan sonra bir süre daha son dönemdeki şike yasası gibi konular hakkında yapılan yorumlarla devam eden konferans, moderatör Samet Akpınar’ın bitirme konuşmasıyla son buldu.

Bir not da oraya Fenerbahçe formasıyla gelen arkadaşlar için… Bu isimlerin de hemen hemen tüm Fenerbahçeliler gibi kulübün son 6 ayda geçirdikleri yüzünden son derece mutsuz olduğunu tahmin etmek, olayları içlerine atmak zorunda kaldıklarını olduğunu görmek zor değil. Aslında düştükleri durum, futbolu yaşamının her molekülüne sindirmiş hiçbir insan için kolay değil. Ancak Fenerbahçe’yi bu duruma düşürenlerin, TV’lerde olayları masaya yatıran kişiler veya basına düşen tapeler karşısında vicdani kanaatini açıklayan Rasim Ozan gibi yazarlar olmadığını artık anlamaları ve bu konferansta olan gibi itici şovlardan kaçınmaları lazım. Konferanstan sonra konuştuğum bazı Fenerbahçeli kişiler dahi bu şovdan rahatsız olmuştu. Bu tarz kendilerine ve Fenerbahçe’ye hiçbir yarar getirmeyecek çıkışlar yerine, “Fenerbahçe’yi bu duruma düşürenlerden bu kulübü nasıl kurtarabiliriz ve bir daha bu duruma düşmemesini sağlarız” düşüncesine girseler bence çok daha yararlı olacaktır.

Not: Bu yazı GazeteBilkent'te de yayınlanmıştır.

BONKÖR GALATASARAY

2011-12-18T09:09:00.000+02:00

Yukarıdaki veriler Wikipedia’dan. Futbol tarihinin en pahalı kaleci transferini gösteren bir liste. Açıkçası pahalı transferler arasında Galatasaray’ın adını görmek ilk anda oldukça şaşırtıcı geliyor, sonra yavaş yavaş insanı memnun etmeye başlıyor. Bir de ilk 2-3 haftada “ne oluyoruz” dedirtse de, Muslera transferinde, verilen ciddi paraların değdiğini görebilmek çok önemli. Taffarel ve Mondragon’dan sonra kaleci anlamında çekmediği kalmadı Galatasaray’ın. Belli bir strateji yoktu aslında, iyi yabancı kaleci de denendi, tecrübeli yerli de, genç umut vaat eden kaleci de. Son 5 senede Galatasaray’ın en istikrarlı olduğu noktanın istikrarsızlık olduğu gerçeği kaleci noktasında da değişmedi.

Listede 11.75 milyon avro olarak gösterilen Muslera’nın, Lazio’ya Lorik Cana ve kalecinin federatif haklarını elinde bulunduran Uruguay’ın Montevideo kulübüne ise 6.75 milyon avro verilerek alındığını hatırlatalım. Lorik Cana’nın Galatasaray’a hemen 1 sene evvel 5 milyon avroya mal olduğunu göz önüne aldığımızda 11.75 milyon avro aşağı yukarı doğru bir ücret ve Galatasaray’ı futbol tarihinin en pahalı kaleci transferleri listesine sokmuş durumda. Aslında listede bazı eksikler de var. Ben 2001’de Fiorentina’dan Inter’e 25 milyon avro civarında bir transfer yapan Toldo’yu göremedim. Belki birkaç eksik daha olabilir.

Bu listeyi görünce aklıma hemen 2000 yılında yapılan, Galatasaray tarihinin en pahalı transferi (yaklaşık 16 milyon avro) Mario Jardel geldi. Elbette özellikle saha dışı faktörlerin büyük etkisiyle bu paranın hakkını verdi diyemeyiz ama Galatasaray’a saha içinde sınıf atlattırdığı su götürmez bir gerçekti. Yâd etmeden geçmeyelim.

Özellikle Galatasaray taraftarı kendi altyapısından çıkan futbolcuları pahalı transferlere her zaman tercih eder, daha olumlu gözle bakar. Ancak, kulübün azar azar para harcayıp başarısız transfer yaparak büyük paralar kaybetmek yerine yıllar sonra tekrar böyle büyük paralar harcayarak isabetli transfer yapma arzusunun da taraftarlar arasında son derece kabul gördüğünü, bundan sonra da göreceğini düşünüyorum.

MIRCEA TERİM

2011-12-08T03:10:00.002+02:00

Özellikle Kayseri, Beşiktaş ve son oynanan Gençlerbirliği maçından sonra Fatih Terim’de büyük değişikliklerin olduğunu gözlemledim. Bu maçları kulübeyi göstermeden izlettirseler ve takımın hocasının kim olduğunu sorsalar, duraksamaksızın Lucescu derdim ki, aynı dönemde başka kişilerden de benzer yorumlar geldi. Bunun Fatih Terim’in yaşlandıkça geçirdiği bir dönüşüm mü yoksa teknik adamlık kariyerinin başından beri var olan hücumcu kimliğine kattığı bir kazanım mı olduğu benim için asıl soru işaretiydi aslında. Savunmayı Muslera, Eboue, Ujfalusi ve Melo gibi sağlam oyuncularla kurup öncelikli hedefi gol yememek olan Terim’in asıl kimliğini unutmadığını Fenerbahçe maçıyla görmüş olduk. Fenerbahçe maçının motivasyonunu, sahasında oynamanın güveniyle birleştirince her daim hücumu düşünen Fatih Terim karakteri de ortaya çıkmış oldu.

Sezon başından beri savunmadan aldığı verimi hücum anlamında alamadığını net olarak görüyoruz Galatasaray teknik heyetinin. Ve Fenerbahçe maçı F. Terim’in savunma futbolunu ön plana çıkarırken aslında devre arasını dört gözle beklediğinin de çok açık bir göstergesi oldu. Devre arasında ön bölgenin kalitesini artıracak ve bu döneme kadar tamamen oturmuş ve gol yemeyi unutan bir savunma kurmuş bir Galatasaray, ligin ikinci yarısında (Play-Off için demiyorum) kesinlikle hücumu düşünen bir takım olacaktır. Hocanın Fenerbahçe maçı kadar yüksek motivasyonlu olmayan maçlarda bir kazaya kurban gitmek istememesi ve (eskiye göre) nispeten ihtiyatlı bir oyunu tercih etmesini kesinlikle anlayabiliyorum. Anlamaktan öte bunu iyi başarabilmesi, bazı Lucescu özelliklerini Fatih Terim’de görmek ciddi anlamda hoşuma gitti de diyebilirim rahatlıkla.

Saha içine kısaca değinirsek, son derece motive bir ev sahibi takım vardı maç boyunca. Oyuncularının tamamı vasatın üstünde olan bir ev sahibi takımın maçı kazanamaması büyük sürpriz olurdu ama bunun bir Galatasaray-Fenerbahçe maçı olduğu hatırlandığında geçmişte ne türlü gariplikler yaşandığı da süratle akıllara gelecektir. Bütün bu sinerjiye Aykut Kocaman’ın yanlış ve oldukça geciken doğru hamleleri eklenince çok rahat bir Galatasaray galibiyeti ortaya çıktı. Galatasaray taraftarının son derece aç olduğu bir durum haline geldi derbi galibiyetleri, maçtan sonra da bu durum net olarak görünmüştür zaten.

Son olarak da maç öncesi anılan Hakan Şükür’e değinelim. Kendisi futboldan koptuktan sonra ne Galatasaray ne de Milli Takım tam olarak kendine gelemedi. Hakan Şükür ve arkadaşlarının ruhuna yavaş yavaş yaklaşması gereken bir Galatasaray takımı var şu anda. Bu ruha erişme potansiyeli olan yeni oyuncular devre arasında ve gelecek sezon başında takıma katıldığında çok özlenen derbi galibiyetlerinin ötesinde, çok çok özlenen Avrupa zaferleri de peşi sıra gelecektir.

HAZİRAN 2012'DE SÖZLEŞMESİ BİTEN OYUNCULAR

2011-11-28T18:18:00.003+02:00

Ocak ayında transfer sezonu yeniden açılacak hepimizin bildiği üzere. Aslında transfer dedikoduları hiçbir zaman bitmiyor ama o 1 aylık süreçte inanılmaz yoğun yaşayacağız birileri bir yerlere gidiyor haberlerini. Elbette bu transfer döneminde üzerinden en çok haber döndürülecek olanlar sözleşmesi sezon sonunda biten oyuncular olacak. Gerek geçen sene Beşiktaş - Simao Sabrosa – Hugo Almeida örneğinde olduğu gibi sözleşmelerinin bitimine 6 ay kala çok cüzi bonservis bedelleriyle yapılacak transferler gerekse sözleşme bitiminde bonservis bedeli olmaksızın yapılacak hareketler Ocak ayının ajandasının çok büyük bölümünü işgal edecek gibi görünüyor. Ben de elim değmişken sözleşmesi Haziran 2012 itibariyle bitecek ve bedavaya transfer yapabilecek kaliteli oyuncuların listesini çıkardım. Listede değerlendirilmesi son derece harika olacak isimler de var. Bu oyuncularının büyük bir çoğunluğunu Ocak ayında 1 milyon avro ve aşağısında bedellere almak son derece mümkün. Kalecilerle başlayalım...

KALECİLER

R. Adler

T. Wiese

DEFANS OYUNCULARI

D. Van Buyten

L. King

G. Cahill

Breno

K. Boulahrouz

C. Chivu

BEKLER

R. Rat

A. Lopez

M. Pereira

F. Aurelio

D. Pranjic

D. Schwaab

ÖN LİBERO

D. De Rossi

M. Flamini

M. Diame

H. Maduro

S.A. Muntari

ORTA SAHA (MERKEZ)

T. Rosicky

M. Ballack

R. Montolivo

T.Weis

S.Brown

S. Salihovic

N. Lodeiro

KANAT

T. Barnetta

J. Farfan

L. Obraniak

A. Arshavin

D. Hoilett

C. Rodriguez

S. Kalou

R. Drenthe

FORVET

I.Olic

M. Petric

P. Pogrebnyak

Oyunculara bakıp takımlarımıza ihtiyaç olarak yerleştirdiğimizde, forvet arayan Fenerbahçe için Petric ismi akla gelmiyor değil. Yine her bölgeye oyuncu bakan ama asıl aradığı mevkiler sol bek, kanatlar ve forvet olan Galatasaray için de Pranjic, Farfan-Kalou ve Olic-Petric harika isimler. Bu arada Galatasaray'ın orta sahanın ofansif kısmında top tekniği yüksek bir oyuncuya da ihtiyaç duyduğunu düşünenlerin sayısı azımsanmayacak boyutta. O bölge için de Montolivo ve özellikle Salihovic önemli oyuncular. Beşiktaş'ın defans ve orta sahada birer merkez oyuncu ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. Breno-Boulahrouz ikilisinden biri defans için önemli transfer olabilir.

2. ERSUN YANAL VAKASI MI?

2011-11-19T02:21:00.003+02:00

1.5 yıl önce inanılmaz büyük umutlarla göreve kimsenin itiraz edemeyeceği isim olarak getirdiğimiz ve gerçekten de en başta kimsenin itiraz edemediği Guus Hiddink ile Türkiye Milli Takımı’nın yolları beklenenden çok daha kısa ve kötü bir şekilde ayrıldı. Guus Hiddink de Del Bosque, Rijkaard, Schuster gibi son dönemde ülkemize gelip başarısız olmuş kariyerli teknik adamlar arasında sayılacak artık. Aslında isim olarak diğerlerinden çok daha klas olmasına karşın Hiddink de sonunun diğerlerinden farklı olmasını engelleyemedi. Guus Hiddink konusu çok uzun ve başlı başına değerlendirilmesi gereken bir konu ama bu yazının konusu Milli Takım’da yeni dönem ve Abdullah Avcı…

Milli Takım’da bir şeyler 2008 yılından bu yana sürekli ters gidiyor. Bunu düzeltmek için Fatih Terim ve akabinde Guus Hiddink gibi kariyerli teknik adamlar çalıştı ama maalesef bir sonuç elde edemedik. Sürekli 1992-2002 arasında hep birlikte olarak 10 yıllık süreçte vücut bulmuş o harika jenerasyonun yaptıklarını yapacak, rakibi her dakika sahadan silmeye çalışacak bir Milli Takım beklediğimizden yarı final oynadığımız Euro 2008’e dahi kara çaldık, çalmaya da devam ediyoruz. Aslında bizim en büyük sıkıntımız ne istediğimizi, daha doğrusu elimizdeki malzemenin neye uygun olduğunu bilmiyoruz.

Önce genç, başarıya aç, gelecek vaat eden sıfatlarını allayıp pullayıp Ersun Yanal’ı göreve getiriyoruz… Akabinde oldukça tecrübesiz bulup, çareyi ikinci kez tecrübeli Fatih Terim’de arıyoruz. Fatih Terim’e sürekli ders vermeye çalışanlar Terim ders almayıp ders verince bu kez tecrübeli sıfatını istikrarsız ile değiştiriyorlar… Dünya çapında, istikrarlı, her yerde başarılı olmuş sıfatları yeni çare oluyor ve Türk Milli Takımı’nın bence de sahip olabileceği en kariyerli, en iyi teknik adam Guus Hiddink’i getiriyoruz. Onunla da 1.5 sene devam edebildik ve maalesef yine ayrıldık. Başarısız bir teknik adamla elbette yollar ayrılabilir ancak benim itiraz ettiğim nokta yine paragrafın başına, nispeten genç, başarıya aç ve gelecek vaat eden sıfatlarına dönülmüş olması.

İşte bu sebepten Milli Takım’a gelmesine sevindiğim ve çok başarılı olmasını istediğim Abdullah Avcı Dönemi’nin 2.Ersun Yanal vakası olacağını düşünüyorum. Alınacak muhtemel birkaç sıkıntılı skordan sonra şu anda Abdullah Avcı fanatiği olan basın ve halk tamamen hocanın karşısına geçecektir. Hatta belli bir süre sonra kendisini tecrübesiz bulanların sayısının üstel fonksiyon şeklinde artması ve Ersun Yanal’ın yaşadığı sıkıntıların ortaya çıkması üzülerek söylüyorum ki ihtimaller arasında mevcut.

Yine de tüm bunları bir kenara bırakırsak, Abdullah Avcı U17 Milli Takımı’nın başında Milli takım tecrübesini yaşamış bir teknik direktör. Bu tecrübeyi sadece yaşamakla kalmayıp kısa Milli Takım kariyerine 1 Avrupa Şampiyonluğu ve 1 Dünya 4.lüğü sığdırmayı başarmış olması kısa vadeli turnuvalar konusunda da ümitlenmemi sağlıyor. Milli Takım uzun aralıklarla az sayıda maç yapmak demektir ve amaç kısa vadeli turnuvalarla katılarak başarılı olmaktır. Bunu geçmişte 2 kez başarması en büyük artısı. Yine her gün teknik adam kıyımı yaşanan ligimizde 5.5 sene bir takımın başında kalması istikrar konusunda da sınıfı pekiyi ile geçmesi anlamına geliyor.

Abdullah Avcı’nın çok başarılı olduğu 2005 U17 Genç Milli Takımı’ndan şu anda A Milli Takım havuzunda sadece Nuri Şahin, Onur Kıvrak ve Caner Erkin bulunuyor. Ancak hocanın kendi radarında 85 ve sonrası tüm genç oyuncuların bulunduğunu, tarzının genç oyunculara son derece uyduğunu iyi biliyoruz. İBB’de bu sene çok şans verdiği genç oyuncuları Gökhan Süzen, Taner Yalçın, Tevfik Köse ve başta Mahmut Tekdemir olmak üzere Milli Takım için çok ciddi aday konumuna gelmiş durumdalar. Açıkçası Türk futbolunun en dibinden gelmesi futbolun her noktasını bilmesi anlamına geliyor ki bu da beni en çok mutlu eden nokta diyebilirim.

Ancak ülke futbolunun her noktasını bilmesi ve saydığım diğer tüm artılar Ersun Yanal’ın başına gelenlerin kendi başına gelmesini engelleyecek mi, göreceğiz. Bu arada kendisini ülke futbolunun içinden yetişmiş, genç başarıya aç sıfatlarıyla göreve getiren Göksel Gümüşdağ dopingli federasyonun daha 1 ay evvel aynı sıfatları taşıyan Ersun Yanal’ı görevden uzaklaştırdığı Abdullah Hoca’nın aklının bir köşesinde durmalı. Bundan 7 sene sonra Abdullah Avcı’yı TFF Futbol genel Direktörlüğü görevinden uzaklaştırılırken değil, Avrupa’daki Genç Türkler ile de koordine olarak Dünya Kupası’nda çok başarılı olmuş bir takımın başında görmek ümidiyle diyelim ve şimdilik Apo Mourinho’ya bir virgül koyalım.

Not: Bu yazı GazeteBilkent'te de yayınlanmıştır.

2 YIL SONRAYA...

2011-09-13T12:35:00.002+03:00

Geçtiğimiz yıl, 2001’de olduğu gibi, evimizde düzenlediğimiz şampiyonada tarihi bir başarıya imza atarak final oynayan Basketbol Milli Takımı, çok büyük başarıya ulaştığı bir turnuvanın sonrasında daha istediği noktaya gelemedi. 2001 yılından sonra katıldığımız 2002 Dünya Basketbol Şampiyonası’nda 9.olarak Avrupa 2.si apoletinin beklediğini verememiştik.

Ancak bu yılki durum o dönemden biraz daha farklı. Dünya 2.si olarak gelip Avrupa Şampiyonası’nda ilk 8’e girememek çok kolay açıklayabileceğimiz bir olay değil. Elbette koç değişikliği, fazlaca süre alan 2 oyuncumuzun olmaması gibi takımımızı olumsuz etkilemesi kuvvetle muhtemel detaylar vardı ancak turnuva içinde Dev Adamların içine düştüğü durum bunlarla açıklanamaz.

Ruh halinin saha içi performansını belki de dünya üzerinde en çok etkilediği ekip bizim Milli Takımımız. İnanılmaz seyirci desteğiyle kazanılan o büyük başarıdan sonra çok da parlak geçmeyen hazırlık dönemi yaşandı ve yavaş yavaş da malum sona doğru gelindi. Kadro kalitesi olarak bakıldığında 3.sıradan bu sene draft edilen Enes Kanter de dahil olmak üzere 4 NBA oyuncusu ve bunlara ek olarak Kerem Tunçeri, Ömer Onan, Emir Preldzic, Sinan Güler gibi Euroleague düzeyinde saygı duyulan isimlere sahip bir takıma sahiptik.

Yine ruhani bir takımın en çok ihtiyacı olan şeylerden biri olan turnuvaya iyi başlama işini de ilk 2 maçı farklı kazanarak başarmıştık ama maalesef bu turnuvaya kafa olarak geçen seneki gibi hazırlanmamıştık. Bu yakın giden her maçta kendisini belli etti. İspanya maçı dışında biraz kaybetme ihtimalimizin olduğu her maçı hem de hiçbir son topu kullanamayarak kaybettik. Bu duruma takıma ilk kez gelen Enes Kanter ve Emir Preldzic’in gayet iyi performans verdiği halde düşmemiz zaten aksaklığın sebeplerini kendiliğinden ele veriyor. Başta Hidayet Türkoğlu, Kerem Tunçeri, Ömer Onan gibi yaşlarını toplasak neredeyse 100 eden oyuncuların turnuvada, bırakalım en üst seviyelerine çıkmayı, vasatı aşamamaları takımımızın özellikle hücumda karakter ortaya koyamamasına neden oldu. Yine NBA’de isim, Euroleague seviyesinde şov yapmış Ersan İlyasova’nın turnuvadaki hali içler acısıydı. Ersan gibi genç ve Milli Takım için hayati ehemmiyete sahip bir oyuncunun bu durumda olması da tolere edilebilecek bir şey değil.

En önemli 4 oyuncumuzun inanılmaz kötü olduğu bu durumda dahi hiçbir maçı son top oynanmadan bırakmamamız Türkiye’nin artık bir savunma karakteri olduğunu gösteriyor. Artık bunun üzerine bir hücum karakteri yerleştirerek Türkiye basketbolunu uzun vadeli başarılara taşıyacak projelere imza atmanın zamanı kesin olarak gelmiştir. Zira her 30-40 yılda bir evinizde turnuva düzenleyerek başarı avcılığı yapamazsınız. Kalıcı başarılar başka ülkelerde düzenlenen turnuvalarda da en azından madalyaya aday olarak sağlanır.

Yeni projeler demişken elbette buradaki en önemli figür koç Orhun Ene olacak. Orhun Hoca göreve geleli henüz 1 yıl olmadı ve bu başarısızlığın ardından bazı oklar kendisine çevrilmiş durumda. Orhun Hoca’nın turnuvada kesin başarısızlığı olduğu ve son topa kalan 4 maçın hiçbirinde başarı sağlayamadığı sabit olsa da bu ülkenin Tanjevic gibi koçluğunun son demlerini yaşayan birine 6 sene sabrederek başarıya ulaştığı gerçeğini unutmamalıyız. Tanjevic gibi üzerine koyma ihtimali olmayan birine sabredip nice Avrupa Şampiyonaları’nda karavana geçtikten sonra ligimizde başarılı bir koçluk grafiği çizen, gelişime son derece açık olan Orhun Ene’ye de sabırlı davranmalı ve katılacağımız ilk büyük turnuva 2013 Avrupa Şampiyonası’nı ciddi biçimde hedeflemeliyiz.

Tabii bunu yaparken yaşları 30’un üzerinde olan Hidayet Türkoğlu, Ömer Onan, Kerem Tunçeri, Kerem Gönlüm gibi oyuncuları takımın dayanak noktaları olmaktan çıkararak sadece birer rol oyuncusuna dönüştürmemiz gerekiyor. Ancak bunu yaparken takımın kalitesinin düşmemesi adına en az bu oyuncular kadar verimli oyuncuların da kadroya gelmesi gerekiyor. Açıkçası 2-3 yıl vadeli baktığımızda yetenekli bir kısa altyapısına sahip değiliz bu da takımın merkezinin daha fazla yetenekli oyuncu bulunan pota altına doğru kayacağını gösteriyor. 2013’te savunmasının yanında hücumda uzun oyuncuları ile rakiplerini ciddi anlamda tehdit eden bir Milli Takım görebiliriz.

ÜNAL AYSAL'IN İLK 100 GÜNÜ

2011-08-20T14:53:00.002+03:00

Ünal Aysal başkan olduktan sonra önüne çok ciddi hedefler koydu ve bunları uzun vadede 3 yıla yaydığını belirtti. Ancak ilk gösterdiği zaman dilim dilimi ise 100 gündü. Yani 14 Mayıs’ta başkan seçildiği tarihten itibaren 100 gün içinde Galatasaray’ın belli oranda yol alacağını belirtmişti Ünal Aysal. Bu 100 günlük süreç 22 Ağustos’ta doluyor. Bakalım geride kalmak üzere olan bu dönemde Galatasaray’da neler oldu?

Tabii 100 günlük bir süreç, kulübü baştan sona değiştirmek, düzeltmek adına asla yeterli bir zaman dilimi değil, hele ki Ünal Aysal’ın Galatasaray’ı ibra dahi edilemeyen bir yönetimden devraldığını düşünürsek. İlk olarak kulübün en önemli figürü olan futbol takımı üzerine yoğunlaşmak gerektiğinin bilincinde olan başkan, göreve gelir gelmez Fatih Terim ile çalışacağını açıkladı. Tabii sadece Fatih Terim’in yeterli olmayacağı 2002-2004 yılları arasındaki dönemde açıkça görüldüğünden Ünal Aysal’ın ciddi bir kadro planlaması da yapması gerekiyordu. Geçen sezon ligi 8. bitirerek Galatasaray’ın en kötü durumlarından birisine düşmesine sebep olan oyuncu güruhundan şu ana kadar 10 isimle yollar ayrıldı ve 9 oyuncu transfer edildi. Daha da en az 2 veya 3 oyuncu ile anlaşılacağı gerçeği var.

Oyuncu transferi konusunda Ünal Aysal’ın tartışılmayacak isimler almak istediğini biliyoruz ama buna şu anda set çeken 2 faktör var. Bunlardan ilki Aysal’ın kulüp yöneticiliğinde son derece tecrübesiz oluşu. 70 yaşında ve eski Galatasaray Liseli olmasına rağmen sadece 11 sene önce kulübe üye olan Aysal, başkan olma hakkını elde eder etmez de bu göreve geldi. Henüz kulüp yöneticiliğinin muhtevasını kavrayabilmiş değil ancak yılların verdiği yöneticilik tecrübesiyle hızlı öğrendiğini ve öğreneceğini rahatlıkla söyleyebilirim. Tabii bu tecrübesizlik atılacak adımların netliği konusunda bazı sıkıntılar doğuruyor. Bunun dışında bir de teknik direktör Fatih Terim’in tercihleri ve sınırlamaları oluyor. Bunlarla birleşince transferi erkenden noktalayacağını açıklayan Aysal da daha 2-3 transfer yapacak haldeyken Ağustos 20leri gördü. Ben 100.günde yani 22 Ağustos’ta önemli bir transferin açıklanacağını düşünüyorum. Söz konusu 2-3 transfer de yapılınca kadro olarak Fatih Terim’in eline önemli bir oyuncu topluluğu verilmiş ve saha içi anlamda görev yerine getirilmiş olacak.

Ancak futbolda başarı sadece saha içi örgütlenmeyle kazanılmıyor. Tabii burada son aylarda ortaya çıkan örgütlenmelerden bahsetmiyorum. Futbolda başarıya gidebilmek için saha içinde mücadele eden teknik kadro ve futbolcuları çok iyi biçimde destekleyen, kulübün idari ve ekonomik yönünü çok iyi yönlendiren bir yönetim kuruluna ihtiyacı var. Aysal yönetimi ilk 100 günde bu anlamda bazı hatalar yaptı. Yönetim içinden daha fol-yumurta yokken Fatih Terim’e salvolar yapılması, özellikle yönetim kurulunda dahi olmayan Bülent Tulun ile Fatih Terim arasında yaşanan hizipleşme ve Fatih Terim’in deyim yerindeyse Tulun’u nakavt etmesi, Galatasaray’ın her daim en büyük derdi olan içten çökertilme sorununun bu dönemde de yaşanabileceğinin göstergesi. Ünal Aysal’ın ilk yapması gereken iş kendi yönetimi içinde mümkün olan maksimum uyumu bir an önce yakalamak. Yoksa bugüne kadar her daim başka alfabeleri kullanmış Adnan Öztürk, Ali Dürüst, Bülent Tulun gibi isimlerin çok iyi geçinmesi büyük sürpriz olur.

Tabii bir de bu 100 günlük dönem için hiç hesapta olmayan şike soruşturması ortaya çıktı. Daha yeni olan bir yönetime göre oldukça iyi bir duruş sergilendiğini düşünüyorum. Özellikle TFF Başkanı’nın Galatasaray’ın bir açığını kolladığını hissettiren davranışlarına ve daha da önemlisi bir ara kulübün aranmasına rağmen soğukkanlılığın korunması ve Digitürk’ün verdiği iftar yemeğine varan süreçte hep sağlam durabilmek artı puanlar. Tamamen hakları yenmesine karşın pisliğini yaptıktan sonra toprağı örten kedi misali bu olayı örtmeye çalışan kulüp başkanlarının aksine Ünal Aysal’ın ve Galatasaray’ın adaletin yanında yer alan açıklamalarını alkışlamamak elde değil.

Tabii ülkemizde kulüp başkanlarının tavrı, mimikleri, ifadeleri ve ne kadar göz önünde oldukları da büyük önem arz ediyor. Ünal Aysal bugüne kadar çok fazla öne çıkmamayı tercih etti. Çok sert mizacı olmamasına rağmen Serhat Ulueren’e ve “Bu ateş üfleyerek sönmez” diyerek TFF’ye verdiği ayarlar, gerektiğinde şahinleşebileceğinin göstergesi. Uzun yıllardır çok kötü takımlarla hazırlık maçı yaparken Galatasaray’ın bu sene önemli takımlarla lige hazırlanması ve “Avrupa’ya gidemedik ama Avrupa bize gelecek” sözü Aysal’ın geniş vizyonunun göstergesi. Ünal Aysal geldiğinde Galatasaray son derece yorgun ve bitmiş bir haldeydi. Bu enkazı tekrar ayağa kaldırmak için belki de çok daha fazlası gerekecek. Ancak bu, Aysal’ın ilk 100 günde kötü olduğu ve umut vermediği anlamına gelmemeli.

BU İŞ NEREYE GİDİYOR

2011-08-18T13:09:00.001+03:00

Uzunca zamandır kopan gürültüden sonra TFF bir karar vermeliydi ve göreve geldiği Haziran sonundan beri çelişkili ifadeler vermeye devam eden başkanının yaptığından çok da farklı olmayan şekilde ilk etapta risk almamayı, topu taca atmayı tercih etti federasyon yönetimi. Aslında topu taca atarken geride kalan süreçle birlikte ülke futbolunun önündeki süreci de oldukça yakından etkileyecek bir karara imza attı ama yönetimdekilerin bunun ne kadar farkında olduğu konusunda ciddi şüphelerim var.

Özellikle Etik Kurul raporunun sonunda yer alan “şike ve teşvik içeren bulgular olduğu” tefsirindeki ifadeden sonra işler kesinlikle karıştı diyebilirim. Şu anda federasyon dürüstlük, adalet, marka değeri, lig ekonomisi, Digiturk, taraftarlar ve UEFA arasında sıkışıp kalmış durumda. Bu uzuvların arasında en önemli olanı UEFA gibi görünse de gerçekte durum bu değil. Dürüstlük ve adalet hepsinin önünde geliyor ve işin güzel yanı UEFA da bu olayda bu kavramlarla aşağı yukarı eş anlama tekabül ediyor. Bu kadar nokta arasında kafası karışan TFF, olayı biraz daha ertelemeyi, en azından iddianame gibi daha resmi bir kaynağa dayanarak karar vermeyi tercih etti diyebiliriz. Ancak iddianamenin de buradaki şüphelileri kesin suçlu sınıfına sokmayacağı aşikâr. Burada federasyonun tek amacı, olayın biraz daha soğumasını, ilgili kulüp ve kişilerin kamuoyu nezdinde suçlu oldukları biraz daha kanıksanmasını beklemek gibi görünüyor. Böylece verdikleri karar sonrası oluşacak depremin şiddetinin azalacağını hesaplıyorlar.

Açıkçası, ilgili kulüplerin bu kararla biraz daha zaman kazanması bu takımların para edecek futbolcularını elden çıkarması, gelecek adına kendi ayarlamalarını yapması açısından önemli. Ancak tam bu noktada da 2 sorun ortaya çıkıyor; karar vermeyi ötelemek, eğer düşürme cezası gelirse, bu kulüplerin 1 yerine en az 2 senesine mal olacak. Sezon ortasında küme düşürülen takımlar aynı Ankaraspor örneğinde olduğu gibi o sezonu boş geçirip ertesi sene Bank Asya’dan başlayacaklar. Bu da kaybedilen ekstra 1 koca sezon demek. Hazır Ankaraspor demişken bu takımın zamanında alelacele düşürüldüğünü, iddianame dâhil hiçbir belgenin beklenmediğini de hatırlatmakla fayda var.

Bu noktaya kadar her şey Türkiye içi olaylarla ilgiliydi. Ancak, Türkiye uluslararası platformlarda yer alan bir ülke ve bu işin bir de beynelmilel boyutu mevcut. 2006 yılında İtalya’da yaşanan Calciopoli skandalından sonra UEFA işi daha sıkı tutmaya başladı. Artık takımlardan kendi ülke federasyonundan da onaylı bir “şikeye karışmadım” belgesi alınıyor. Tabii bu belgenin yalan çıkması halinde kulübe 5 yıla varan Avrupa Kupaları’na katılamama cezaları var. Türk kulüplerinin bu tarz cezalar alması elbette her Türk vatandaşını üzer ama UEFA’nın verecek olduğu cezalar burada bitmiyor ve bundan ötesi düşünüldüğünde buraya kadar olanlar sadece teferruat kalıyor. “Şikeye karışmadım” belgesini onaylayan federasyona ve elbette o ülkenin milli takımlarına da kupalara ve elemelere katılmama cezası verebilir UEFA.

Şu ana kadar kulüpler taraftarlar, federasyon, yorumcular arasında şike yapıldı-yapılmadı, küme düşürülecek-düşürülmeyecek şeklinde yapılan yerel tartışmalar bir anda A Milli Takım’a ve olası 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası şansımıza sıçrarsa bunun hesabını ne TFF ne de şikeye karışan kulüpler verebilir. Bu gerçeğin asla gözden kaçırılmaması gerekiyor.

Bu yazı GazeteBilkent'te de yayınlanmıştır.

KAPTAN DEFOUR - MANGALA - PORTO

2011-08-15T23:24:00.002+03:00

Yıllardır çok ucuza aldığı futbolcuları oldukça pahalıya satmasıyla ünlenen ve bu sayede son 8 yılda müzesine 3 Avrupa Kupası getirmeyi başaran Porto, son olarak Standard Liege’den kaptan Steven Defour ve defans oyuncusu Eliaquim Mangala’yı transfer etti. Özellikle Steven Defour son 3 yıldır Belçika Ligi’ni domine ediyordu dolayısıyla Belçika Ligi’nin çoktan üstüne çıktığını söyleyebiliriz. 6 milyon avroluk transfer bedeli Porto için çok önemli değil, özellikle Defour’un Avrupa piyasasındaki ismini düşündüğümüzde önümüzdeki yıllarda 15 milyon avro ve üzerinde bir transfer yapma ihtimali de hiç azımsanacak boyutta değil.

Eliaquim Mangala da yine Standard’tan alınan ve geleceği parlak bir defans oyuncusu. 1.87’lik boyu ciddi bir avantaj oluşturuyor. 7 milyon avroluk bir transfer bedeli söz konusu. Defour ile karşılaştırıldığında biraz fazla gibi gelebilir ama Mangala’nın Avrupa’nın first-class kulüplerine gitme ihtimali çok genç yaşı (20) dolayısıyla çok yüksek. Şike muhabbetinden önce ismi Fenerbahçe ile de anılmıştı ve gerçekleşse Fenerbahçe için çok önemli bir transfer olurdu. Açıkçası daha şimdiden toplamda 13 milyon avro tutan bu iki transferin Porto’ya olacak dönüşünü çok merak ediyorum.

Porto’nun yıllardır sürdürdüğü transfer politikasına hayran olmamak elde değil. Fazla harcama yapmadan aldıkları oyunculardan hem maksimum verimi almayı başarıyorlar hem de oldukça yüksek bedellere satabiliyorlar. Bu sistemin ülkemiz futboluna da yerleştirilmesi gerekiyor elbette ama şu anda hiçbir ekibimizin dünya çapındaki en önemli alt yaş turnuvası olan U20 Dünya Kupası’nda gözlemcisi bulunmadığı noktasında olduğumuzu da bilmemiz gerekiyor. Avrupa’nın herhangi bir ülkesinde bulunan Türk pasaportlu genç oyuncuları bulup getirmeyi başaran takımlara inanılmaz büyük alkış tutan bir ülke konumundan dünya çapında genç yıldızlarla başarıdan başarıya koşan ve bu isimlerden ciddi paralar kazanan bir futbol ülkesi noktasına gelebilmek için kat etmemiz gereken çok yol var.

YİNE BİR "AHH BE" ÇEKTİK (U19)

2011-08-06T14:22:00.002+03:00

İspanya Milli Takımı bütün yaş kategorilerinde kazanmaya devam ediyor. Son olarak da U19 Avrupa Futbol Şampiyonası’nı kazandılar ve ne kadar klas jenerasyonlara sahip olduklarını bir kez daha gösterdiler. Aslında bu turnuvada benim Türkiye U19 Milli Takımı adına çok ciddi bir umudum vardı. Genelde genç yaş kategorilerinde bize üstünlük sağlayan Almanya’yı geride bırakarak turnuvaya katılmamız bu umudumu perçinlemişti.

Hele ki, Sırbistan, Belçika ve İspanya’nın bulunduğu grupta İspanya ile oynayacağımız müsabakayı kazanacağımızı önceden söyleseler, grubu kesinlikle birinci bitireceğimizi düşünürdüm ama bu galibiyete rağmen gruptan çıkmayı başaramadık. İspanya gibi bu turnuvayı da kazanmayı başarmış bir jenerasyon karşısında 3-0’lık galibiyet alıp gruptan çıkamamak bazı şeylerin tekrar gözden geçirilmesi gerektiğini yine gözler önüne serdi diyebilirim rahatlıkla. Bizim oyuncularımızda ciddi bir motivasyon sorunu var. Örneğin İspanya karşısında motive olmayı başarıp skor alabilirken, şansların eşit olduğu veya favori olduğumuz maçlarda aynı konsantrasyonu sağlayamıyoruz.

Bu, her ne kadar genel olarak ülke futbolumuzun büyük bir sorunu olsa da bu turnuva özelinde bu konuda fatura elbette teknik direktörümüz Kemal Özdeş’e çıkacak. Aslında Kemal Hoca da elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştı ancak içinde Orhan Gülle, Sezer Özmen, Okan Alkan, Engin Bekdemir, Kamil Ahmet Çörekçi gibi madenler bulunan bir jenerasyon çok daha iyisini yapabilmeliydi. Tabii burada oyuncular kadar Kemal Özdeş’in de çok önemli bir fırsatı kaçırmış olduğu gerçeği var. Kendisi ciddi şampiyonluk şansıyla geldiği bu turnuvayı kazansa Abdullah Avcı’nın 2005 yılında yaptığı açılımın çok daha büyüğünü yapacak ve “artık en üst düzey için hazırım” diyebilecekti.

En önemli silahımız Muhammet Demir’i ilk 2 maçta kullanamamamız bizim için ciddi bir dezavantaj oluşturdu ve sonuç olarak gruplarda 3-0 yenmeyi başardığımız İspanya’nın şampiyon olarak tamamladığı bu turnuvada gruptan çıkamadık. Bazı şeyler elde etmeye bu kadar yaklaşmışken ve önemli şansa sahipken üzücü olsa da genç kategoriler için her zaman en önemli şey, oyuncuları A Milli Takımlar’a hazırlamaktır.

Son not da Kemal Özdeş’in kariyeri ile alakalı olsun… Hikmet Karaman’ın istifası sonrası memleketi Manisa’nın takımı Manisaspor için en öncelikli adaylar arasında yer alan Kemal Özdeş, bu turnuvayı kazanarak Manisa’ya gelse çok daha kredili bir başlangıç yapabilirdi belki. Yine de asla azımsanmayacak milli takımlar ve Trabzonspor tecrübesiyle gelmiş olacağı görevinde bizlerin, tüm Manisalıların yanında olması gerekmekte…

YENİ SEZONDA GALATASARAY

2011-08-02T18:50:00.002+03:00

Şike soruşturması başladığından beri bir şeyler karalamak gelmedi içimden. Sadece bir yazı dışında sessiz kalmayı tercih ettim. Futbolu senaryosu önceden yazılan sinemaya, tiyatroya döndürmeye çalışan adamlardan tiksinmekle geçirdim zamanımı desem asla yalan söylemiş olmam. Ancak uzun zaman sonra ilk defa içimin yine futbolla ısındığına şahit oldum Perşembe akşamı. Liverpool maçında tribündeki yerimi aldım ve geçen sezon hatta 3 sezondur dökülen Galatasaray ile Türk Telekom Arena Stadı’nı izlemeye koyuldum.

Açıkçası, çok sevsem de Fatih Terim’in 3.kez göreve getirilmesine karşı duran biri olarak bu sezondan çok da umutlu biri değilim. Ancak gerçekleri olduğu gibi aktarmak, kişiler hakkındaki olumlu ve olumsuz önyargıları bir kenara bırakmak çok önemli. Eğer santradan sonra skorboarda ilk baktığımda dakika 25’se orada güzel bir şeyler var demektir.

Twente ile yapılan karşılaşma da dâhil olmak üzere 3 hazırlık maçı oynayan Galatasaray, bunların hiçbirinde geçen sezondan farklı olmayı isteyen bir futbol oynamamıştı. Ancak Inter ve ardından gözümüzün önünde oynanan Liverpool maçları diğer maçlardan çok daha farklı izler taşıdı, burası kesin. Fatih Terim’in en iyi başardığı şey olan agresif, rakibi ısırmaya çalışan, önde basan hücum anlayışını takıma yedirmeye başladığını gördük. Liverpool’da Reina, Carragher, Agger, G.Johnson, Gerrard, Meireles ve Suarez gibi skora direkt etki edebilecek oyuncular oynamadı belki ama Galatasaray’ın ortaya koyduğu arzu ve baskı geçen sezon ligin sıradan takımlarına özellikle deplasmanlarda teslim olan Cim-Bom’dan çok farklıydı. Sahaya çıkan Doni, Kyrgiakos, Poulsen, Aquilani, Kuyt, J.Cole, Carroll gibi oyuncuların Süper Lig seviyesinin oldukça üstünde olduğunu düşünürsek en azından Ali Sami Yen Spor Kompleksi Türk Telekom Arena’daki maçlarda Galatasaray’ın rakipleri çok hırpalayacağını ve özellikle ilk 15 dakikada boğmaya çalışacağını bekleyebiliriz.

Bu karşılaşmada açıkça görüldü ki, Fatih Terim orta sahayı 3 çift yönlü oyuncu ile(Sabri, Selçuk, Melo) parselleyecek. Bu anlayışa çok fazla itiraz edilemez zira Fatih Terim’in düşüncesi bu sistemi elinde uygun oyuncular olmamasına rağmen ısrarla deneyen Frank Rijkaard’tan daha farklı. Orta sahadaki oyuncu eksiğini koşarak, mücadele ederek, yardımlaşarak ve pres yaparak kapatmayı düşünüyor Fatih Terim. 96-00 yılları arasında başardığı bu işi şu anda başarma ihtimali bence o yıllara göre daha düşük, yapabilir mi bekleyip görmek gerek.

Eğer transferi gündemde olan Lass Diarra veya onun tarzında bir oyuncu alınırsa Sabri sağ beke çekilecek ve böylece Ujfalusi de defansın göbeğine geçmiş olacak. Sözü defansa getirmeye çalışıyorum zira o bölgede oynayan 2 oyuncuya, Gökhan Zan ve Hakan Balta, ilk 11 oyuncusu gözüyle bakabilmek mümkün değil. Özellikle sol bekte Fatih Hoca’nın ilk tercihi gibi görünen Hakan Balta’nın uygulamaya konmak istenen baskılı hücum futbolunu kaldıramayacağı aşikâr.

1 hücumcu ve 1 de sağ bek oynayabilen bir isimle transferin sona erdirileceği gündemde ama Galatasaray’ın gelecek sezon sadece Spor Toto Süper Lig’de oynayacağını düşündüğümüzde eldeki Baros-Elmander-Stancu-Anıl-Kazım 5’lisi ileri uç için oldukça yeterli. Yönetimin kafasında Adebayor, Forlan, Fred tarzı kaliteli oyuncular olsa da bu finansmanın Galatasaray’ın çok daha fazla ihtiyaç duyduğu stoper olarak da oynayabilen hareketli bir sol bek ve hücum yönü zayıf olmayan bir orta saha için kullanılması çok daha yerinde olur.

KOMEDİ DÜKKANI SİVAS'TA

2011-07-07T15:23:00.001+03:00

Son günlerin en önemli olayı şüphesiz şike soruşturması. Futbolla çok içli dışlı olsam da yargı süreci sonuçlanana kadar müdahil olmak istemediğim bu olayda öylesine ilginç sahneler yaşanıyor ki, Komedi Dükkânı’na konu olacak cinsten. En azından şu aşamada yargı sürecini ilgilendirmeyen boyutuna bakmakta fayda var. Eskişehirspor’un bu olayda yönetim kurulu bazında hiç adı geçmiyor. Eskişehirspor yönetimi biraz da suçsuzluklarını ispatlamak, “Biz tertemiziz, suçumuz yok” diyebilmek adına Bülent Uygun, Ümit Karan ve Mehmet Yıldız ile yollarını ayırdı, hem de Mehmet Yıldız salıverilmesine karşın.

Dediğim gibi Eskişehirspor’un bu yaptığını anlamlandırmak bir yere kadar mümkün. Ancak asıl Komedi Dükkânı ise bugün Sivasspor’da yaşandı. Tutuklanan kaleci Korcan Çelikay’ın sözleşmesinin feshedildiği haberi geldi. Ancak unutulan nokta Sivasspor’un yönetim kurulu bazında(Başkan Otyakmaz) soruşturmanın içinde. Kendi kulüp başkanları için de tutuklama kararı çıkarılmışken Korcan’ın sözleşmesini feshetmek tam olarak ne anlama geliyor? Mecnun Otyakmaz hakkında Sivasspor’dan gelecek açıklamaları merakla beklemekteyim. Acaba Mecnun Otyakmaz’ın da sözleşmesi feshedebilecek mi?

ALTYAPI BİR FELSEFEDİR

2011-07-06T23:18:00.002+03:00

Futbolda altyapının tam anlamıyla bir felsefe olduğuna inanırım. Bunun en güzel örneğini şu anda altyapının başkenti olan Barcelona’da gördük bu sezon. Çok stresli maçlar oynayarak La Liga’da şampiyonluğa ulaşan Barcelona’da ilk 11’den 8 oyuncu (Valdes, Puyol, Pique, Busquets, Iniesta, Xavi, Pedro ve Messi) Barca’nın altyapısı La Masia’da yetişmiş durumda. İşte bu Barcelona La Liga’nın en centilmen takımı olarak Fair-Play ödülünü almayı başardı.

Liga Adelante olarak adlandırılan İspanya 2.Ligi’nde mücadele eden ve hemen tamamı La Masia çıkışlı olan Barcelona B Takımı da Liga Adelante’de başa güreşmesine ve tansiyonu yüksek maçlar oynamasına karşın Fair-Play ödülünü kimseye kaptırmadı. Bu iki örnek dahi futbolda altyapının felsefe olduğunu, oyunculara altyapıda sadece futbolun değil, insanlığın da öğretildiğinin bir göstergesi.

Son olarak, konuyu Türkiye’de altyapı dendiğinde akla gelen ilk mekân olan ancak son yıllarda rakibin genç oyuncuların tartaklanmanın da ötesinde dövüldüğü Florya’ya getirelim. Geçmişte gençlerin sadece futbol hayatının değil, hayatının merkezi olan Florya’nın geri gelmesi ve buradan çıkan ürünlerin Galatasaray terbiyesi ile yoğrulmasını dört gözle bekliyorum.

CİDDEN PERİ BUNLAR

2011-07-02T01:12:00.000+03:00

Hiç de iyi başlanmayan bir turnuva ve açıkçası çok da umut vaat etmeyen maçlardan sonra finale kadar yürüyen bir Kadın Basketbol Milli Takımı. Özellikle ilk grup aşamasında Rusya ve Litvanya’ya iyi oynamayarak yenilen ve kendisine göre oldukça zayıf Slovakya’yı yenerek kendisini 2.grup aşamasına atan Milliler burada kendisini yavaş yavaş bulmaya başladı ve güçlü Çek Cumhuriyeti’ne yenilse de aşağı yukarı benzer kalitede olan Büyük Britanya ve Belarus’u yendi ve çeyrek finale çıktı.

Şampiyonluğun ciddi favorisi olmayan takımlar bu yolda yürüyebilmek için son derece koordine bir takım oyununun üstüne her maçta farklı yıldızlar çıkarmak zorunda. İşte Potanın Perileri, geride kalan maçlarda, her maç süper olan Birsel Vardalı’nın yanına maç maç Şaziye İvegin, Nevriye Yılmaz, Tuba Palazoğlu ve Nevin Kristen Nevlin’i eklemeyi başararak finale yükseldi.

Elbette bu final bizim takımımızı rehavete sokmamalı, kapasitemizi olduğundan fazla hissettirmemeli. Çok ciddi takım savunması, her anlamda yardımlaşma, az sayıda yıldız oyuncu, çok çok iyi bir koç ve gelen final. Finalde oynayacağımız Rusya ile gruplar aşamasında karşılaştık ve fark yediğimiz ilk periyot dışında tüm periyotlarda da skor anlamında üstünlük bizdeydi. Dolayısıyla bu, finalde de ciddi bir şansımız olduğunun göstergesi. Olimpiyat elemelerine katılmayı çoktan garantileyen, şampiyon olursa Olimpiyat’a direk katılacak olan Periler’in, 2 kez finale gelen ancak altına ulaşamayan Erkek Milli Takımımızın şanssızlığını kırarak şampiyon olması en büyük dileğimiz.

HANGİSİ FATİH TERİM OLACAK

2011-05-24T12:14:00.002+03:00

Yıl 1996... Yine bir sezon sonu ve yine Şenol Güneş’in başrolde olduğu Trabzonspor yine Aykut Kocaman’ın başrollerin birinde olduğu Fenerbahçe’ye burun farkıyla şampiyonluğu kaptırıyor. Aynı günlerde A Milli Takım’ı tarihinde ilk kez Avrupa Futbol Şampiyonası’na götürmeyi başaran Fatih Terim’in ise şampiyona sonrası Galatasaray’a gelmesi hemen hemen kesin gibi. Yani Fatih Terim, Fenerbahçe’nin şampiyon olduğu bir sezondan dahası Galatasaray’ın oldukça kötü gidip sezonu 4.bitirdiği bir sezondan sonra Galatasaray’ın başına geçiyor.

Sonrası malum… Türk futbol tarihinin en büyük başarısı UEFA Kupası ile taçlandırılmış 4 sene üst üste lig şampiyonluğu. Şimdi burada 1996 ile 2011’i benzer kılan birçok nokta var. Aykut Kocaman’lı Fenerbahçe Şenol Güneş’li Trabzonspor’dan şampiyonluğu yine sökmeyi başardı. Galatasaray’ın 96’ya göre çok daha kötü gittiği sezondan sonra yolun çıktığı adres yine aynı oldu: Fatih Hoca.

İşte tam bu noktada yol ikiye ayrılıyor. Fatih Terim ilk döneminde olduğu gibi Fenerbahçe’nin şampiyon olduğu bir sezondan sonra geldiği Galatasaray’da büyük başarılara yürüyebilir. Yine üst üste şampiyonluklar, beynelmilel başarılar tadabilir. Şu anda ligi 8.bitirmiş bir takımı baz alarak konuştuğumuzda bu pek müsait görünmese de 96 yılındaki takımın durumunu hatırlayan biri olarak “asla olmaz” diyemem.

Bir de yine Galatasaray camiasının içinden yetişmiş ve çok sevilen Fatih Terim kadar, Fenerbahçe’nin içinden gelen ve camiasında en az Fatih Terim’in Galatasaray’da olduğu kadar sevilen Aykut Kocaman’ın durumu var. Fatih Terim de ilk döneminde 9 puan geride kaldığı ilk yarı sonrası şampiyonluğu kazanmış ve gerisini de getirmişti. Yine içinden yetiştiği camianın başında olan Aykut Kocaman’ın da böyle bir şansı kağıt üzerinde mevcut.

Açıkçası Aykut Kocaman’ın taktisyen yönünü hiç beğenmiyorum. Sıkıntılı karşılaşmaları çözecek taktiklerine şu ana kadar hiç rastlamadım desem yeridir. Ancak son 18 karşılaşmanın 17’sinde kazanmış bir hoca olarak tebriği hak ettiği yadsınamaz ve dediğim gibi pek inanmasam da devamını getirme ihtimali en azından kağıt üzerinde mevcut.

1996-2011. Aradan 15 yıl geçti ama birçok benzerlik mevcut. Özellikle Galatasaray ve Fenerbahçe açısından. Bakalım önümüzdeki 3-4 yıllık periyodun yeni Fatih Terim’i kim olacak? Gerçek Fatih Terim mi yoksa Aykut Kocaman mı?

JAJA - COLMAN - ALANZINHO

2011-05-24T00:44:00.003+03:00

Trabzonspor devre arasına 9 puan avantajla girdiği bu sezonu şampiyon olarak tamamlayamamışsa oturup düşünmesi gereken bir şeyler elbette var demektir. Aslında Trabzonspor 82 puan toplayarak şampiyon olması için gerekli her şeyi yaptı da diyebiliriz. Ancak sahip olunan 9 puanlık avantajın bir anda gittiği döneme yani ikinci yarının hemen başına bakarsak 3 isim göze çarpıyor: Jaja, Colman ve Alanzinho.

Harika geçen bir ilk yarı ve toplanan 42 puandan sonra zaten planlarda hiç olmayan Teofilo sıkıntısı yaşanmışken salt keyifleri uğruna takımlarını sabote eden bu 3 oyuncu 2. yarının başında kaybedilen o puanların (Ankaragücü, Fenerbahçe, Antalyaspor) baş müsebbibidir. Elbette tüm futbol takımının, teknik heyetin de bazı hataları olmuştur ancak kusursuz işleyen bir makineye çomak sokan, belli sarsıntılara sebep olan bu üçlünün Trabzonspor tarafından piyasalarının da iyi olduğu şu dönemde satılarak cezalandırılması ve Trabzonspor’un bu isimlerden kurtarılması gerektiğini düşünüyorum.

Bu tezi kanıtlayan bir başka güçlü argüman ise Trabzonspor’un 2.devre başında tekledikten sonra yine o eski harika işleyen makine düzenine kavuşabilmesi. Bu potansiyeli olan bir futbol takımına ve teknik heyete sahipken sadece 8-10 gün daha fazla tatil yapmak için takımı kesin bir tabirle sabote eden bu oyuncuların Trabzonspor formasını kesinlikle hak etmediklerine inanıyorum.

Son söz de Şenol Güneş hocaya. Kısa zamanda çok önemli ve tabanca gibi bir takım yarattı. Ama o disiplinsizliklere göz yumarak belki de şampiyonluğu bir kez daha Fenerbahçe’ye verdi. Eğer zaten moral bozukluğu yaşayan camianın bu sezonki şekilde devam etmesini istiyorsa bu isimleri para ederken elden çıkarmalı ve takımda dizginleri bir daha kısa vadeli olsa da bırakmamak üzere eline almalıdır.

Not: Bu yazı GazeteBilkent'te de yayınlanmıştır.

SEZONUN 11'İ

2011-05-23T20:21:00.000+03:00

Uzun ve kırıcı bir 34 haftadan sonra her şey netleşmiş oldu. Elbette ligin 11’ini yapmadan olmaz. Ligde zirveyi aynı puanla paylaşan ve üçüncüye tam 21 puan fark yapan Fenerbahçe ve Trabzonspor’un ilk 11’e ambargo koyması çok da şaşırtıcı olmasa gerek. Fenerbahçe’den 5, Trabzonspor’dan 4 oyuncunun mevkilerinde en iyi olduğunu düşünüyorum bu sezon için.

Kalede Volkan Demirel ile aralarında çok gidip gelsem de hem gösterdiği inanılmaz performans hem de gelişim için tercih Onur Kıvrak oldu. Geçirdiği sakatlığı bir an evvel atlatıp yeniden sahalara ve Milli Takım’a dönmesi dileğiyle…

Defansta aslında bu sezon birçok oyuncunun güzel futboluna şahit olduk. Sağ bekte Serkan Balcı, göbekte Giray Kaçar, Dany, Yobo, Serdar Kesimal güzel futbol seyrettirdiler. Ancak Gökhan Gönül, Egemen Korkmaz ve Lugano ciddi anlamda fark yarattılar. Sol bekte bir ihtimal Hasan Ali Kaldırım alternatif oalbilecek bir performans sergiledi ama Santos’un özellikle ikinci yarıda Fenerbahçe’ye çok faydalı olduğunu ve bu kadroda yer almayı hak ettiğini söyleyebilirim.

Ön libero mevkiinde Colman ve zaman zaman burada oynayan M.Topuz’a sezon içinde gelişim gösteren G.Antep’ten Orhan Gülle ile Kayserispor’dan Abdullah Durak’ı ekleyebiliriz. Ancak savunma ve asıl önemlisi hücumda Trabzonspor’a verdikleriyle Selçuk İnan ve Fenerbahçe’nin dinamizminde başrol oynayan isimlerden Emre Belözoğlu kesinlikle diğerlerinden bir adım önde duruyor. Açıkçası Selçuk İnan kimin elinde kalacak, çok merak ediyorum. Zira gittiği kulübe çok şey katacak bir oyuncuya dönüştü son 2 senede.

Hücumcu orta saha diyebileceğimiz mevkiler için fazla uzaklara bakmaya gerek yok. Gol ve asist krallığında zirvede olan Alex ile Trabzonspor’un bu sezonki gol makinesi Burak Yılmaz bu kadroda yer almayı analarının ak sütü gibi hak etti. Yine Gaziantepspor’dan Olcan Adın da Fenerbahçe altyapısından futbolcu çıkmaz düşüncesini boşa çıkarırcasına iyi bir sezon geçirdi. Bu mevkide Manisaspor’dan Josh Simpson, Eskişehirspor’dan Sezer Öztürk, Jaja, Simao, Cernat, Amrabat, Tita gibi oyuncular da oldukça iyi bir sezon geçirdi.

Forvette ise 2. yarı fazla oynamamasına rağmen, oyun tarzı, dominantlığı ve ilk yarıda yaptıklarıyla Emenike kadroda yer almayı başardı. Emenike’nin Karabükspor’dan ayrılacağı hemen hemen kesin. Onu alacak takımın çok önemli bir transfer yapmış olacağını söylemek yanlış olmaz. Gaziantepspor’a 2.yarıda katılan Cenk Tosun’u da burada es geçmemek gerek. Yer aldığı 14 maçta attığı 10 gol profesyonel arenaya ilk kez çıkan bir oyuncu için çok ciddi sayılar. Zaten Cenk de bunun karşılığını A Milli Takım’a çağrılarak almış oldu.

A2 LİGİ ŞAMPİYONU GALATASARAY

2011-05-21T21:19:00.001+03:00

A Takım’ın deyim yerindeyse eline yüzüne bulaştırdığı sezonda, bütün yıl boyunca çok büyük emek vererek kendi geleceklerini hazırlamaya çalışan, bunun yanında oynadıkları ligin şampiyonluğunu da isteyen Galatasaray A2 Takımı şampiyonluğa ulaştı. Geçmişin PAF günümüzün A2 takımları arasında Galatasaray’ın dolayısıyla Florya’nın apayrı bir yeri vardır. Son yıllarda bu özelliğinde belli kayıplar olsa da Türkiye’nin altyapıdan en kaliteli oyuncuları yetiştiren ve yetiştirmeye aday kulübü Galatasaray’ın A2 maçları dahi Florya’da belli bir seyirciye hitap eden, GS TV’den yayınlanan ve heyecan uyandıran maçlar oluyor. Elbette ben her daim A2 takımlarının lig maçlarından önce seyircinin olduğu ciddi stadyumlarda oynatılmasından yanayım ancak Florya’nın dahi burada önemli bir ağırlığı olduğunu yadsıyamayız.

Tüm sezon boyunca liderlik mücadelesini bırakmayarak kendi grubunu lider bitiren Galatasaray, finalde diğer grubun lideri Kayseri Erciyesspor’u 2-0 yendi ve haklı bir şampiyonluğa ulaştı. A Takım’ın inanılmaz kötü gittiği sezonda bile bu şampiyon takımın Anıl Dilaver dışında yukarıya kimseyi verememesi oldukça şaşırtıcı. Aslında Sinan Osmanoğlu, Cumhur Yılmaztürk, bugünkü finalde süper bir gol atan Cem Sultan, Berkin Arslan, Eray İşcan gibi Galatasaray kadrosunda yer alması muhtemel isimlerin olduğu bu takımdan Galatasaray’ın son 10 haftadaki hedefsizliği de göz önünde bulundurularak yararlanılmalıydı diye düşünüyorum. Özellikle son 3 haftada Bülent Ünder’in “Artık ligde gençlere şans vereceğim” deyip sonra A2 Ligi şampiyonluğu için çark etmesine en çok bu takımın oyuncularının bozulduğunu iyi biliyorum.

Fatih Terim’in ve bugün Alanya’da maçta olan Abdürrahim Albayrak’ın tekrar kulüpte olmasıyla altyapıyla daha fazla ilgilenileceğine şüphe yok. Bu ilgi doğru bir planlamayla birleşebilirse yeni Bülent Korkmazlar, Suat Kayalar, Okan Buruklar, Arda Turanlar’ın çıkması uzak bir ihtimal değil.

Geleceği bir tarafa bırakıp şimdiye bakarsak, A2 seviyesini büyük bir başarıyla geride bırakan ve birçoğu artık profesyonel liglerde olması gereken bu kadrodan gelecek sene Fatih Hoca ile çalışacak en az 3-4 futbolcu olacağını düşünüyorum. Sözleşme sorunu henüz giderilemeyen Cem Sultan, Berkin Arslan, kaptan Cumhur, Sinan Osmanoğlu ve kaleci Eray gelecek sene Anıl Dilaver ve Emre Çolak’a katılmalı, kadroda olmalıdır. Geleceği parlak görünen diğer oyuncular (Onur, Berk, Ahmet) ise ya gelişimleri izlenmek üzere kiraya verilmeli ya da profesyonel liglerde oynamaları için önleri açılmalıdır.

Son olarak bize şampiyon takımı bir kez daha tebrik etmek ve önlerinde uzun bir futbol hayatı olan bu genç futbolcuların başarılarının devamını dilemek düşüyor.

ALLAH'IN KAVLİ 3 MÜ?

2011-05-20T15:26:00.002+03:00

Yeni başkan Ünal Aysal resmen açıklayana kadar beklemek lazım dedik ve sonunda Fatih Terim çok sevdiği Galatasaray’ın yeniden teknik direktörü oldu. Aslında son söylenilmesi gerekeni ilk olarak söylemek lazım bir kişinin aynı göreve 3. kez getirilmesine prensip olarak karşı olan biriyim, dolayısıyla Fatih Terim’in Galatasaray’la yollarının teknik direktörlük pozisyonu anlamında bir kez daha kesişmesinin çok doğru olduğunu söylemem mümkün değil.

Ancak Galatasaray’ın şu andaki şartları ve bu şartlardan ancak içinde bulunulan ortamı ve kulübün dinamiklerini bilen biri tarafından daha rahatça kurtarılabileceği gerçeği de gün gibi ortada durmakta. İşte bu yüzden, kulübü tanıyan birini getirebilmek için ya eski futbolculardan birini ilk kez teknik direktör olarak görevlendirecekti Galatasaray ya da eski teknik adamlardan birisi işbaşı yapacaktı. Ortamın şartları tecrübe gerektirdiğinden eski futbolculardan birinin getirilmesi gündemde dahi değildi, geriye Fatih Hoca, Lucescu ve Gerets ihtimalleri kaldı. Gerets’in özellikle şu andaki, takımlar arasındaki fark oldukça aza inmiş Türk futboluna uygun olmayan bir anlayışı var. Bunun ötesinde kulüp ve taraftar nezdinde takımı kurtaracak birisi olarak görülmemesi de kendisinin göreve getirilmemesinde başrol oynadı diye düşünüyorum.

Normal şartlarda benim adayım Mircea Lucescu olurdu. Başkan Aysal’ın da söylediği gibi Galatasaray’ın bir vefa borcunun olduğu Lucescu, son 10 yılda her gittiği kulüpte başarılı olması ve Türkiye’de bıraktığı izlerle göreve gelse kimsenin söz söyleyemeyeceği bir isimdi. 2000 yılında göreve geldikten sonra, o dönem Fatih Terim ile gelen büyük başarılar ve oynanan ofansif futbolla haklı olarak futbol şımarığı olan Galatasaray taraftarı tarafından daha defansif oynadığı ve tek farka razı olduğu için eleştirilen Lucescu, bugün göreve gelse o eleştirenler dahil desteklenirdi. Olmadı, Lucescu Aysal’ın da söylediği gibi çok rahat olduğu Ukrayna’da kaldı.

Peki, yine işbaşı yapacak olan Fatih Terim takımı toparlayabilir mi? Galatasaray’ın potansiyelini Fatih Terim’in potansiyeliyle birleştirerek düşündüğümüzde böyle bir ihtimalin olmadığını söylemek çok yanlış olur. Fatih Terim özellikle geçmişte yaptığı büyük yanlışlara düşmezse kesinlikle başarılı olacak yapıda bir hoca. Mevzu bahis Fatih Hoca olunca herkesin klişe olarak kullandığı “geçmişteki hatalara” kısaca irdelemekte fayda var elbette. Öncelikle ikinci döneminde yürüttüğü ve “transfer ishali” adını verebileceğimiz politikayı kesinlikle aklından silmesi gerekiyor. Bunun ötesinde 1993 Akdeniz Olimpiyatları şampiyonluğu ve bu dönemde Ümit Milli Takım’dan itibaren tanıdığı oyuncularla Galatasaray’da kurduğu iskeletle elde ettiği başarıları çok iyi hatırlaması çok önemli. Euro 2008’de başarıya gittiği yerli oyunculardan şu anda katkı verebilecek isimlere yine üst düzey katkı verebilecek yerli ve yabancı takviyeler yaparak başarılı olabileceğini düşünüyorum Fatih Terim’in. Tabii burada Fatih Terim’in kader birlikteliği yaptığı isimlerle yollarını ayırmama ihtimali aklımıza gelmiyor değil. Milli Takım’dan oyuncuları Ayhan Akman, Gökhan Zan, Hakan Balta (bunlara M.Sarp ve Barış’ı da ekleyebiliriz) gibi kesin gönderilmesi gereken oyunculara kucak açmamalıdır.

Fatih Terim’in bu dönemdeki en büyük şansı kendisine yardımcı olabilecek bir yönetim kurulu ve başkanın varlığı… Saha içi ve kadro hususundaki kararları kendisine bırakıp idari olarak ciddi anlamda yükünü hafifletecek bir oluşum var Fatih Hoca’nın: Ali Dürüst, Celal Gürcan, Abdürrahim Albayrak ve tabii ki Ünal Aysal.

Başkan Ünal Aysal’ın “Beklediğimden çok farklı bir Fatih Terim buldum. Astığı astık birini beklerken, oldukça paylaşımcı biri olduğunu gördüm” ifadesi çok önemli. Bu ekip bir şeyleri paylaşarak ve oyuncu seçiminde doğru kararlar vererek çok ciddi başarılara yürüyebilecek kapasitede. Başarılı olacakları elbette kesin değil ama bu kapasiteye sahip oldukları kesin.

Resmi açıklamanın ilk gününde söylenebilecekler bunlar, detaylara inmeye hocanın yardımcıları ve transferler açıklandıkça devam edeceğiz elbette. Türkiye’ye Avrupa Kupası başarısını ilk defa yaşatan ve taraftarlar tarafından çok sevildiği bir gerçek olan Fatih Terim’in başarılı olması ümidiyle.

Bu yazı GazeteBilkent'te de yayınlanmıştır...

REAL ADAMSIN

2011-05-10T03:56:00.002+03:00

Aslında çok uzunca zamandır düşündüğüm, merak ettiğim bir konuydu neden şu ana kadar bir Türk futbolcusunun Real Madrid’de forma giyememiş olduğu, ta ki geçen sezona kadar. Mesut Özil yüzyılın kulübüne transferiyle Türklerin “yarım yamalak” da olsa ilk girişi oldu Real’e. Sahada kaçırdığı golünden sonra Türkçe ettiği küfrü gördükten sonra Türk olduğuna kanaat getirilse de benim “Real Madrid’de neden bir Türk oyuncu yok” üzüntümü tamamen dindirecek bir transfer olamadı Mesut Özil.

Ama dün açıklanan Nuri Şahin transferi hasreti kökünden bitirdi. Hamit Altıntop da sırada, o da büyük ihtimalle Mourinho’nun yanına gidecek. Aslında daha geçen ay Santiago Bernabeu’ya yaptığım ziyarette kulüp müzesinde şu ana kadar Real’de oynamış oyuncuların ve ülkelerinin isimlerini gördüğümde burada ne zaman Türkiye de yazacak diye düşünmüştüm. Mesut Özil’in Alman olarak gösterildiği o büyük listede artık Türkiye de yazacak. Sırf bunun için dahi Nuri Şahin tebrik edilir, edilmelidir, edilecektir.

Ancak benim için asıl volkan, altyapısını Türkiye’den almış, Türkiye’de yetişmiş bir futbolcunun adı Bernabeu’da yazdığı zaman patlayacak. Ve o zamandan sonra Türk Futbolu’nda bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacak…

Nuri Şahin’in yükselişine baktığımızda U17 Dünya Kupası ile parlamaya başlayan ve arada duraklasa da zirveye giden kariyeri yolunun Mourinho’nun “yıldızımı kendim yaratırım” anlayışıyla kesişmesini sağladı. Nuri’nin 1-2 sene içinde üzerine inanılmaz katacağını ve Türk Milli Takımı’na kendisinden beklenen ama şimdiye kadar vermeye çok da fırsat bulamadığı katkıyı vereceğini düşünüyorum.

Bu transferlerle birlikte Türk oyuncuların Avrupa’da daha bir tercih edilir hale geleceğini düşünmek çok da mantık dışı değil. Özellikle ciddi anlamda konuşulan Arda Turan – A.Madrid, Gökhan Gönül – Barca, Selçuk İnan – Valencia transferleri de gerçekleşirse 2-3 yıl içinde Avrupa’ya ciddi bir Türk oyuncu ihracatı izleyebiliriz.

Bu yazı GazeteBilkent'te de yayınlanmıştır...

PORTEKİZ İLK 5'E DOĞRU

2011-04-20T17:49:00.001+03:00

Ülke puanı yazılarını çok daha sık çok daha fazla yazmak isterdik ama takımlarımızın Avrupa’ya erken vedası bu yazıları yazma konusunda maalesef cesaret kırıklığı yaratıyor. Artık gerek Şampiyonlar Ligi gerekse UEFA Avrupa Ligi’nde yarı finallere gelindiği için bu sezonun ülke puanı sıralaması da hemen hemen belli oldu. 10.’luktaki yerimizi koruyoruz fakat hemen arkamızdaki Yunanistan farkı kapattı, gelecek sene onlardan daha çok puan toplayamazsak önümüze geçecek durumdalar.

Galatasaray’ın gelecek sene Avrupa Kupaları’nda olmayacağını göz önüne aldığımızda Türkiye Kupası’ndan gidecek takımın Beşiktaş olması ülke puanı olarak daha pratik gibi gözükmekte. Zira tecrübesiz takımlarımızın işleri gerek saha içi gerekse seri başı olmak anlamında oldukça zor.

Bu sezon ülke puanı olarak Avrupa Futbolu’na Portekiz damga vurdu ve vurmaya da devam edecek. UEFA Avrupa Ligi’nde son 4’e 3 takımla kalmayı başaran Portekiz bu sezonun en çok puan toplayan ülkesi olmakla kalmayacak ve 9. başladığı sezonda Fransa’yı uzun yıllardır içinde olduğu ilk 5’in dışına atacak gibi görünüyor. Porto geçmiş yıllarda da bu seviyelere gelmiş bir takımdı belki ama Benfica ve özellikle Braga’nın katkısı inanılmaz boyutlara ulaştı. Bu takımlardan birisinin(Benfica-Braga) zaten final oynaması garanti. Dolayısıyla Portekiz’in bu sezon kazanılacak çok puanı var.

Gelecek sezonun yorumları için önümüzde daha çok zaman var ama Trabzonspor, Fenerbahçe geçen seneden tecrübe kazanmış bir Bursaspor’un üzerinde ciddi bir yük olacağını şimdiden söyleyebilirim.

MİLLİ TAKIM'DA YENİ BİR OLUŞUMA DOĞRU

2011-03-30T19:36:00.001+03:00

Ne baştan ne de sondan, ortadan başlayalım. Türk Milli Takımı’nın belki de gelmiş geçmiş en kreatif orta sahasıyla çıktık Avusturya karşısına. Defansı ön planda tutan bir orta saha kullanmayarak oyuna kesinlikle hakim olmak istediğimizi maçın başından itibaren hissettirmemiz önemliydi. Bunu başardığımızı söylememiz mümkün değil belki ama bu tarz oyunculardan kurulu bir orta saha ile başlamamız dahi mantalitemizde önemli bir değişiklik olduğunu gösteriyor. Bu oyuncuların birbiriyle ilk kez aynı anda sahada yer aldığı notu bir ayrıntı olarak görülebilir ancak sistemin ilk etapta %90’larda bir randıman vermemesinin temel nedeni olduğundan bu sistemde ısrar etmekte hiçbir sakınca bulunmuyor, özellikle iç saha maçlarında.

Orta sahanın en gerisinde Almanya Ligi’nde fırtına estiren Dortmund’un ataklarını şekillendiren oyuncuyu, Nuri Şahin’i kullanmak, Nuri’nin mantıklı kullanılmaması olarak lanse edilebileceği gibi, Milli Takım’ın orta sahanın en gerisinde dahi topa hükmedebilecek oyuncu istediği şeklinde de yorumlanabilir. Dün akşamın yorumu tamamen ikincisiydi. Aslında Nuri ile Selçuk İnan’ın yerleri gerek fizik gerekse yaratıcılık yönü açısından farklı da olabilirdi ama o da teknik direktörlük nüansı. Orta sahasında mücadeleci yönü en baskın gelen adam Hamit Altıntop ise o orta saha gönüllerin arzuladığı futbol oynamak isteyen, ileriyi düşünen, topu seven bir orta sahadır. Nitekim Arda Turan ve Mehmet Ekici ile bunu fazlaca yapmaya çalıştık. Ekici ilk resmi maçında ne kadar teknik bir oyuncu olduğunu ortaya koydu ama bu ortama alışması gerek, biraz da futbolunu hızlandırması.

Mücadele olarak karşılaşmayı oldukça isteyen bir takım görmek Türk izleyiciler adına çok önemli. Çünkü karşılaşma sırasında enerjisi oyuncuların enerjisiyle doğru orantılı olarak değişen bir taraftar profilimiz var. Dün bu enerji genel olarak oldukça iyi seviyedeydi. İlk yarıda uyutan tarzda bir futbol olmasına rağmen takımın mücadele olarak takdir kazanması bunun en açık göstergesi olsa gerek.

Hücum anlamında Arda Turan’a çok endeksli bir takımımız var. Gerçi, milli formalı arda Turan bugüne kadar takımının ihtiyacı oluğu her şeyi ortaya koydu, tüm eksiği giderdim Yine de tek oyuncuya fazlaca bağlı kalmak çok riskli bir olay, Hiddink’in en çok yoğunlaşması gereken şey bu olmalı. Bir de Semih Şentürk’ün yedek kalması olayı var ve bunca teknik adamdan sonra kendisini yedek bırakanlar kervanına Hiddink de katıldı. Bu adam hep ilk 11’de olmalı diye haykırmak istiyorum ama susuyorum. Cenk Tosun’un da A Milli Takım için çok büyük katma değer olacağını unutmayalım.

Savunma olarak bakarsak da gayet sağlam duran bir görüntü çizdik maç boyunca. Gökhan Gönül, Servet ve Serdar harika maç çıkardı. Hakan Balta klasik kopukluklarını yine yaşasa da bu seneki performansını çok iyi bildiğimden, “buna da şükür” demek gerek. Milli Takım’ın sol beke acilen ciddi bir çözüm bulması gerekiyor. Hiddink, İsmail Köybaşı’nı direk düşünmediğine göre ona tam oalrak güvenmiyor. Barcelona’nın takibinde olan ve Fransa Genç Milliler’de oynayan Atila Turan’ın tam durumu nedir, o konuda net bir bilgi yok. Savunmada son not bu seneyi harika geçiren Volkan Demirel’e… Kalede inanılmaz sağlam duran bir kaleci. Hata yapmadı mı yaptı, hala yapabilir mi yapabilir. Ancak çok önemli kaleciler dahi takımlarını yakan hatalar yapabiliyor. Ya çoluk çocuğa ya da 41 yaşındaki veteranlara bakan Wenger’in artık uyumaması, Volkan’ı görmesi gerekiyor.

Avusturya’yı yenerek ikincilik için son gücümüze kadar savaşacağımızı gösterdik. Şimdi bundan çok daha zorlu geçecek bir Belçika deplasmanı var. Kaybedersek işimiz mucizeye kalır, kaybetmezsek ikinci olmamamız mucize olur. İşte böylesine bir maç olacak Haziran ayında.

Son haber ise maçtan hemen sonra İlkay Gündoğan ile alakalı… Almanya’yı seçtiğini açıklayan İlkay Gündoğan’ı, Hiddink’in bu hafta sonu Nürnberg-Köln maçında izleyeceği ve ikna için uğraşacağı söyleniyor. Açıkçası bu kreatif orta sahada İlkay Gündoğan’ın kesinlikle yeri var. Hatta takımın ileriye doğru taşınmasını çok daha kolaylaştıracak bir elemen olacaktır. İlkay’ın Nisan’da gireceği okul sınavlarını atlattıktan sonra sezon sonuyla beraber Türkiye’yi seçeceğine dair de bir dedikodu dolaşıyor. İlkay Gündoğan ve Ömer Toprak konuları çok uzadı ve herkes olayları başka bir tarafa çekiyor. Bekleyip görmek lazım…

KİTAPTA BU DA YAZIYORMUŞ

2011-03-28T19:23:00.002+03:00

Şubat 2008’de Trabzonspor’un Nuri Albayrak yönetimini ibra etmemesi büyük kulüplerde ilk defa bir yönetimin ibra edilmemesi anlamına geliyordu. Aradan 3 yıl geçti ve bunun ikinci örneğini Galatasaray gibi genel olarak geleneklerine en çok bağlı olduğu düşünülen bir kulüpte yaşadık. Adnan Polat ve yönetimi mali açıdan ibra edilmelerine karşın idari anlamda ibra edilmedi ve güvenoyu alamadı. Yani bir başka deyişle “Sizin ekonomik anlamda yaptıklarınız doğruydu, hırsız değilsiniz ancak yöneticiliğinizin kalibresi Galatasaray’ı kaldıracak seviyede değil, bırakınız bu görevi” denmiş oldu.

Aslında Galatasaray geleneklerine yakışan bir hadise değil bu. Geçmişte hiç yaşanmamış, şimdilerde bu yazıyı okuyan herhangi birinin evine 100 metre uzaklıktaki bir Anadolu Lisesi’nde farkı maalesef kalmamış Galatasaray Lisesi’nin esas kültürünü almış Galatasaraylılar tarafından hiç tercih edilmemiş bir vaka. Galatasaray kültüründe oldukça önemli bir yere sahip olan “kol kırılır, yen içinde kalır” düsturuna uymayan bir oylama.

Ben her şeye rağmen kongrenin görev verdiği bir başkanın, eğer kendi iradesiyle bırakmak istemiyorsa, olağan kongreye kadar gitmesi en doğru yol olacaktı. Ancak ortada bir gerçek var ki, futbol anlamında 3 yıllık Adnan Polat döneminde oldukça kötü bir yönetim sergilendi. Ancak Galatasaray’da görev süresi bitmeden gönderilecek bir başkan varsa bu kişi, 1995 yılında Galatasaray’ın tarihinde ilk defa bir teknik adamı sezon bitmeden gönderen ve bu kapıyı açan Adnan Polat olacaktı, olmalıydı. Saftig’in gönderilmesiyle kulüp kültüründe daha önce hiç olmamış bu olayı ilk kez yaşatarak Galatasaray’ı bu olayla tanıştıran Polat daha sonra da Feldkamp, Skibbe, Rijkaard ve Hagi gibi isimleri sezon bitmeden gönderdi. Sırf bu bile yapılanların bir şekilde bir geri dönüşü olduğunun bir göstergesi.

Aslında kendi yönetiminde Mehmet Helvacı gibi bir yönetici bulunmasa Adnan Polat en azından olağan süresini tamamlamayı başarabilirdi ancak takımın başarısızlığına TT Arena’nın idare edilemeyen açılışı ve bölük pörçük hale gelmiş yönetim kurulu da eklenince bu hazin son geldi. Yine de belki de 16-17 senedir ortalarda görünmeyen Yurdaşen Karahasan’ın dün söylediği gibi “Galatasaray ananelerinde bulunmayan bu olay, kulübe hiç yakışmadı”.

Galatasaray’ın 1995’te girdiği ve daha sonra da çözüm olmadığını bile bile uygulamaya devam ettiği teknik direktörleri görev süresi bitmeden gönderme yolunda olduğu gibi, yönetimlerin ibra olmamasının da daha sonra sıkça başvurulacak bir yol olmaması şu anda en büyük dileğim. Bu karar Adnan Polat tarafından mahkemeye taşınmazsa kısa bir süre içinde kongreye gidilecek ve yeni bir yönetim gelecek.

Bu yönetimde bulunan ve istifa ile ayrılmış isimler bir sonraki seçime giremeyecek. Burada Adnan Polat, Cemal Özgörkey ve muhalif Mehmet Helvacı gibi potansiyel adaylar otomatikman eleneceği için tek aday olarak Ünal Aysal kalmış olacak.

MOURINHO KOORDİNELİ TAYFUR HAVUTÇU

2011-03-27T13:11:00.001+02:00

Yıldırım Demirören’in Jose Mourinho ile Special One’dan akıl-fikir almak için buluşmuş olması başlı başına büyük bir hadisedir. Aslında Yıldırım Demirören’i tanımasak işi çok iyi bilen, son derece katılımcı, çevresindekilerin fikirlerine inanılmaz önem veren bir başkanla karşı karşıya olduğumuzu düşüneceğim ama neyse ki 2004’ten bu yana yaşananları çok iyi biliyorum. Yine de Mourinho ile görüşmek, kendisi başka takımın, ki o takım Real Madrid, Beşiktaş ile alakalı fikir almak, şaka yollu da olsa transfer teklifi yapmak, Beşiktaş için çok mühim, marka değerini yükselten gelişmeler.

Ancak ben bu resmin altında başka bir gerçek sezinliyorum. Mourinho da olsa gelecek sezon kulübün başında olmayacak bir teknik adamdan oyun mantalitesi ve transferler hususunda fikir almak Beşiktaş’ın gelecek sezon bu fikirlerden yararlanacak bir teknik adamla çalışacağının göstergesi. Yani ismi geçen Quique Sanchez Flores, Luiz Felipe Scolari veya bunların türevi yabancı bir hoca ile anlaşıldığında bu isimler kendi planları doğrultusunda hareket eder, tüm istediklerinin olmasını şart koşar ve Mourinho’ya ait olsa dahi o planların, fikirlerin üzerini çizerler.

Dolayısıyla Beşiktaş gelecek sene az da olsa Mourinho koordineli bir Tayfur Havutçu ile çalışmayı planlıyor diye düşünüyorum. Kulüplerimizin yabancı hocalarda genel olarak karşılaştığımız ciddi sorunları gördükten sonra bu uygulamaya gitmesi çok mantıklı olacaktır. Özellikle Bursaspor’un geçen sezon Ertuğrul Sağlam ile şampiyon olması, bu sezon ilk 4’te bulunan tüm takımların hocalarının yerli olması önemli şeylerin göstergesi. Galatasaray ve Beşiktaş’ın da zaman kaybetmeden kendilerini gelecek sezonda en çok güven duyacakları yerli teknik adamlara emanet etmeleri şart!!!

BÜLENT ÜNDER vs JUPP HEYNCKES

2011-03-26T14:16:00.002+02:00

Son dönemde teknik direktör sirkülasyonu almış başını gidiyor, özellikle Türkiye ve Almanya’da. Schuster’in gidişi, Daum’un Frankfurt’ta işbaşı yapması, Magath ve Rangnick derken dün de 2 başka haber düştü: Hagi’nin yerine Bülent Ünder Galatasaray’da göreve gelirken, Bayern Münih de gelecek sezon için yine yeni yeniden Jupp Heynckes ile anlaştığını açıkladı.

Bu isimlerin hepsi önemli hocalar ama bu yazının konusu Bülent Ünder’in gelişi ve Jupp Heynckes. Aslında Jupp Heynckes gibi Real Madrid’i çalıştırmış, Şampiyonlar Ligi Kupası kazanmış bir teknik direktörle Bülent Ünder’i aynı satırlarda görmek ilk etapta inandırıcı gelmeyebilir ancak 2 teknik adamın bazı benzer yönleri yok değil. Jupp Heynckes de 2 sezon önce aynı Bülent Ünder örneğinde olduğu gibi 8 hafta kala emanetçi olarak Bayern Münih’in başına geçmişti. Sezon sonunda ayrılıp Bayer Leverkusen’e giden Heynckes böylece 2 sezon sonra tekrar Bayern’e dönmüş oldu. Bu Heynckes’in Bayern Münih’te 3.dönemi olacak (1987-1991, 2009).

Keza aynı şekilde Bülent Ünder’in de Galatasaray’da teknik anlamda 3. defa görev alışı olacak bu. 1996-2000 yılları arasında Fatih Terim’in yardımcılığını yapan Bülent Hoca, Eric Gerets döneminde ise rakip takımları analiz eden kilit bir pozisyonda görev yaptı. Aslında iki dönemde de kendi adına oldukça başarılı olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Ancak ortada bu başarılı dönemlere taban tabana zıt duran bir başka gerçek var ki Bülent Ünder teknik adamlığa başlayalı 20 sene olmasına karşın sadece 3 teknik direktörlük deneyimi yaşadı ve hepsi çok kısa sürdü. Yani birinci adamlıkta verimli olmayan ama yardımcı rollerde şova yönelen bir karakterle karşı karşıyayız.

Hagi’nin ayrılışı bambaşka bir konu ve 8 hafta kala şu takımı emanet edebileceğiniz nadir adamlardan biridir Bülent Ünder, Cevat Güler örneğinde olduğu gibi. Galatasaraylılar nasıl Hagi’nin ayrılacağını biliyorlarsa Bülent Ünder ve Tugay Kerimoğlu’nun da gelecek sene takımın başında olmayacağını net olarak biliyor. Burada önemli olan kulübün içinde bulunduğunda hep başarılı bir grafik çizen Bülent Ünder’i gelecek sezon da teknik kadroda tutabilmek, tabii ki yardımcı antrenör olarak.

ÇAKMA TÜRKİYE 2-0 HAKİKİ TÜRKİYE

2011-03-24T18:38:00.001+02:00

Evet, sonuç bu. Kimse kendisini “Olabilir, deplasmanda Almanya’ya yenilebiliriz” diye kandırmasın. Deplasmanda Hans, Müller, Jürgen, Otto gibi isimlerden oluşan bir Almanya’ya yenilmek belki çok da olağanüstü olmayan bir sonuç olarak alınabilir ama ilk 11’inde Koray Günter, Robin Yalçın, Emre Can, Samed Yeşil, Levent Ayçiçek yazan, sonradan oyuna soktukları isimler Okan Aydın ile Kaan Ayhan olan bir Almanya’ya yenilmek benim içimi çok acıtıyor. 2-0’lık maçta gollerin Samed Yeşil ve Levent Ayçiçek’ten gelmesi üzüntümüzü katmerleyen en önemli nokta. Hele ki, bizim kadromuzda Almanya’da futbol yaşamını sürdüren sadece 1 oyuncu varken(Hakan Çalhanoğlu, Karlsruhe).

Serdar Taşçı ve Mesut Özil’i kaybettik, geçmiş olsun dedik. İlkay Gündoğan’ı kaybetmek üzereyiz, geçmiş olsun diyeceğiz. Ömer Toprak’ın durumu muallak… Bir geçmiş olsun da ondan gelmesin diye uğraşıyoruz. Ama bu 1994 jenerasyonuna nasıl bir çare bulacağız, bu gerçekten çok zor bir konu. İçinde gerçekten çok yetenekli oyuncuların bulunduğu 10 kişilik bir Türk oyuncu havuzu var Almanya U17 Milli Takımı’nda. Başka hiçbir yaş kategorisinde karşımıza çıkmayan bu durumun lehimize döndürülmesi için hala şansımız var ve bu oyuncuları Türk Milli Takımı için oynamaya ikna edebiliriz. Özellikle kaptan Emre Can, Levent Ayçiçek ve Samed Yeşil’in ikna edilmesi çok önemli.

TFF Genel Koordinatörü Ersun Yanal, maçtan sonra oyuncuların seçimine saygı göstermeliyiz tarzında konuşmuş. Oyuncuların seçimine saygı gösterebiliriz belki ama toplamda 11 kişilik bir oyuncu havuzundan sadece 1 oyuncuyu bu yaş kategorisindeki Milli Takım’a alabilen federasyona saygı gösterme ihtimalimiz çok az. Tek umut bağladığım nokta oyuncuların tercihlerini, A Milli Takım düzeyi için durumları netleşene kadar Almanya dolayısıyla Avrupa Birliği pasaportlarını kaybetmemek adına Almanya’dan yana kullanmış olmaları. Böyle bir durum mevcutsa genç takım seviyelerinde Almanya için oynayıp sonrasında Türkiye A Milli Takımı’nı seçen Mehmet Ekici ve Cenk Tosun örneklerinde olduğu gibi bu oyuncuların bazılarını anavatan forması altında seyretme şansımız olabilir. Yine de Almanya havuzundaki Türk oyuncu sayısının 10 olması bazı oyuncularımızı kaybedeceğimizin önemli bir göstergesi.

NİHAT DOĞAN VIP'DE?!?

2011-03-24T02:53:00.003+02:00

İşte Galatasaray’ın başarısızlığının asıl sebebi. Nihat Doğan VIP tribününde, Başkan’ın hemen arkasındaki sırada oturduğu müddetçe Galatasaray sağa Messi’yi, sola Ronaldo’yu kaleye de Rene Adler’i koysa yine de başarılı olamaz arkadaşım. Nihat Doğan, harbi bi çekil oradan, gölge etme!!!

SADECE OYUNCULAR MI EMEKLİ OLUR? YA FORMALAR

2011-03-23T21:33:00.001+02:00

Bazı takımlar gerçekten efsaneleşmiş oyuncularının formalarını bir daha hiçbir oyuncuya vermeyerek o formaları emekli etme yoluna giderler. Bu uygulamaların bazıları bahsi geçen oyuncu öldükten sonra bazısı ise henüz hayattayken yapılır. Açıkçası futbolun amatör yanını düşününce oldukça saygı duyulası bir uygulama olduğunu düşünüyorum. Futbol sahalarında hiç istemediğimiz şekilde yaşamını yitiren futbolculardan tutalım, Maradona, Pele’ye kadar futbolun gelmiş geçmiş en önemli figürleri bu uygulamanın bir parçası haline gelmiş durumda.

Bu uygulamanın en popüler örneklerine göz atacak olursak, Rum ekibi Anorthosis’te Temur Ketsbaia’nın 14 numaralı forması artık giyilmiyor. Yine 2003 Konfederasyon Kupası’nda maç içinde hayata gözlerini yuman Marc-Vivien Foe anısına Fransa’nın Lens takımı 17, İngiltere’nin Manchester City takımı ise 23 numaralı formasını müzeye kaldırmış durumda. Macaristan’ın Honved kulübünde kimse Ferenc Puskas’ın 10 numaralı formasını sırtına geçiremiyor.

Aslında bu duruma İtalya’da biraz daha sık rastlıyoruz. Akdeniz insanı olmalarının etkisiyle olsa gerek biraz daha duygusal olan İtalyanlar formaları müzeye kaldırmak hususunda 1 numara. Inter kulübü Facchetti’nin 3 numaralı formasını kimseye vermiyor. Brescia’da İtalyan futbolunun gelmiş geçmiş en önemli figürlerinden Roberto Baggio’nun 10 numaralı formasını giymek yasak. Napoli’de takımı tek başına şampiyon yapmak deyiminin ne olduğunu tüm dünyaya gösteren Diego Armando Maradona’nın 10 numaralı forması halen müzede. Maradona’nın forması Dünya Kupası gibi -23 arası tüm numaraların oyunculara kesin olarak verildiği turnuvalar dışında Arjantin Milli Takımı’nda da kimseye verilmiyor.

Milan’da 2 forma “off” durumda. Franco Baresi (6) ve Paolo Maldini (3) kutsal oyuncular sınıfında. Maldini’nin durumu biraz daha özel. Bu forma gelecekte sadece, eğer futbolcu olurlar ve Milan’da oynayabilirlerse kendi çocukları tarafından kullanılabilecek. Ajax takımı da en büyük efsanesi Johan Cruyff’un 14 numaralı formasını kimseye vermiyor. Ve seon olarak Pele. Avrupa futboluna adım atmayan, Brezilya dışı tecrübesini de Amerika’da yaşayan Pele’nin 10 numaralı forması New York Cosmos takımı tarafından müzeye taşındı.

Bir de 12 numaralı formalarını hiçbir oyuncusuna vermeyip, taraftarı için ayıran futbol kulüpleri var. Bence bu da taraftarın özel bir yere sahip olduğunu göstermek açısından önemli. Ülkemizden sadece Fenerbahçe’nin bulunduğu bu grubun başını Flamengo, Sparta Prag, Bayern Münih, Werder Bremen, Genoa, Feyenoord, CSKA Moskova, Basel, Dinamo Kiev gibi takımlar çekiyor.

Daha detaylı bilgilere ulaşmak isteyenler BU sayfayı ziyaret edebilir.

BURASI SENİN EVİN HAGI

2011-03-22T23:52:00.003+02:00

Beklenen son gerçekleşti. Galatasaray son 20 yıldaki en büyük efsanelerinden birini daha Adnan Polat eliyle kurban verdi. Çok değil daha 10 sene evvel Galatasaray’dan ayrılmaması, 1 sezon daha kalması için uğruna neler neler yapılan Gheorghe Hagi, Adnan Polat’ın son 3 yıldaki Feldkamp, Cevat Güler, Skibbe, Bülent Korkmaz ve Frank Rijkaard’ın ardından 6. yolladığı teknik direktör olarak Galatasaray tarihine bir imza daha bırakmış oldu ancak bu imza eskileri kadar şaşalı değil.

Aslında Hagi’nin Galatasaray’a gelişi bitmiş bir takımın yeniden inşası için getirilen teknik direktörden çok yoğun bakımdaki bir hastayı iyi etmek için getirilen doktor havasındaydı. Hasta adam konumunda olan başkan Adnan Polat’ın kötü havayı dağıtmak ve taraftarın deiym yerindeyse gazını almak için yaptığı bir hamleydi bu Yoksa Rijkaard’tan sonra tamamen farklı bir futbol felsefesine sahip olan Giga’nın getirilmesini herhangi bir futbol düsturuyla açıklamak çok da mantık sınırları dâhilinde değil.

Hagi geldikten sonra Fenerbahçe ve Antalya maçlarıyla kazandığı ivmeyi sürdüremedi ve 18 lig maçının ardından görevden ayrıldı. Aslında bu kadroyla o ivmeyi sürdürmesinin olası olduğunu düşünmek zor. Tek umut devre arası olabilirdi. Devre arasında genç oyuncularla yola devam etmek gibi camiayı tamamen bütünleştirecek bir devrim yerine 12 milyon avro civarı bir para harcanarak yeni oyuncular alındı. Yeni bir hoca olarak bu paraları harcamak Hagi’nin hakkıydı belki ama Galatasaray’ın şartları bu duruma elverişli değildi.

Şimdiki duruma gelineceğini bilseler değil 12 milyon 12 euro dahi ayırmazdı yönetim transfer için. Böylece benim kalan haftalarda en azından deneneceklerini, bu kadroya intibak edip edemeyeceklerinin araştırılacağını düşündüğüm Onur Arıkan, Sinan Osmanoğlu, Cumhur Yılmaztürk, Berkin Arslan, Cem Sultan gibi isimler devre arasından itibaren şans bulup, Galatasaray’ın yeniye doğru yaptığı ilk açılım olma şansını elde edebilirlerdi. Aslında bu durum için ilk sinyali Anıl Dilaver ilk yarının son maçında verip, “Florya’ya biraz daha dikkatli bakın” demişti ama göremediler umarız kalan haftalarda bu oyunculara en azından bir şans verilir.

Gheorghe Hagi için son bir şeyler daha söyleyeceksek; Hagi bizim canımız ciğerimiz. Yaptıklarını unutup arkasından konuşanlardan olmamak gerektiğinin hala bilincinde olmaktan büyük mutluluk duyuyorum. Evet, hatalı işler yaptı, iyi bir teknik adam değil ama Hagi ,Galatasaray’ın sembolüdür. Hagi bugün itibariyle Galatasaray’daki teknik direktörlük misyonunu sonsuza kadar tamamlamıştır lakin Galatasaray’ın bir yerlerinde 10’un için her zaman kesinlikle yer vardır, olacaktır. Ha unutmadan,

I love you Hagi!

ŞAMPİYON V.G.S.T.T

2011-03-20T19:17:00.002+02:00

Herhangi bir spor dalında bu kadar büyük başka bir başarımız var mı, hatırlamıyorum, dolayısıyla Vakıfbank Güneş Sigorta Türk Telekom’u avuçlarımız parçalanana kadar alkışlamamız gerekiyor. Geçen sezon Fenerbahçe Acıbadem’in büyük açılımıyla daha fazla ilgi göstermeye başladığımız bayan voleybolumuz, bu sene tavan yaptı. Yıllar önce,1999’da, Eczacıbaşı’nın ve 2005 yılında da o zamanlar Türk Telekom bu ortaklığa katılmamışken Vakıfbank Güneş Sigorta’nın adı değiştirilen ve Top Teams Cup olan turnuvayı kazandığını hatırlıyorum ama bu başarı bambaşka. Kupa-I seviyesinde ilk şampiyonluğu Türkiye’nin.

Bu başarı için Vakıfbank Güneş Sigorta Türk Telekom Kulübü’nün tüm oyuncularına, teknik heyetine ve bu takımı oluşturan yetkililere ciddi anlamda teşekkür etmek gerekiyor. Ama bu başarıda Mehmet Ali Aydınlar liderliğindeki Acıbadem ekibinin başarısını da yadsımamalıyız. Geçen sene oluşturdukları iddialı takımla final oynayan ve Vakıfbank Güneş Sigorta Türk Telekom’un da bir anlamda uyanmasını sağlayan Fenerbahçe Acıbadem ekibi Final-Four’a ev sahipliği yaparak başarısını katmerledi. Yarı finalde Fenerbahçe’nin V.G.S.T.T’a elenmesi belki Fenerbahçelilerin tüm planlarını alt-üst etti fakat Türk Bayan Voleybolu’nun son 2 yılda gösterdiği gelişimde büyük payları olduğunu unutmayarak bu takıma, Acıbadem’e ve Mehmet Ali Aydınlar’a sahip çıkmaya devam etmeliler.

V.G.S.T.T bu başarıyla tarihe büyük bir imza bıraktı ve bence artık dünya çapında bir kulüp haline geldi. Artık her sene daha çok yatırım yaparak Türkiye’nin adını duyuracaklarından, yeni gururumuz olacaklarından şüphem yok. Helal olsun Vakıfbank Güneş Sigorta Türk Telekom!

IŞIKLARI KİM SÖNDÜRDÜ

2011-03-19T00:44:00.001+02:00

“Önümüze bakalım” öbeği Galatasaray için bu sezon çok ucuzladı. Alınan her kötü sonuçtan sonra birileri hep önüne bakacağını açıkladı; dahası önlerine bakacaklar Adnan Polat, Adnan Sezgin, Mehmet Helvacı, Ayhan Akman, Hakan Balta, Mustafa Sarp, Gökhan Zan, Barış Özbek gibi isimler olunca her önüne baktığında daha da geriye gitti Galatasaray. Ve bugünkü Fenerbahçe mağlubiyetiyle de sezonu tamamen kapatmış oldu.

Aslında tam bu noktada, bu iğrenç sezonun bittiği yerde önüne bakabilir Galatasaray. Çünkü iğrenç bir dönemin içinden geçerken o ortamın, o atmosferin etkisi ister istemez hissediliyor. Ancak bu gece itibariyle Galatasaray bu sezonu tamamen bitirmiş, yeni sezonu gayri resmi olarak açmış durumda. Burada kokuşmuşluğu dünyanın her tarafından hissedilen kişilerle, ki bunlar her türlü görevde olabilir, yollar ayrılmalı. Bu isimlere efsane oyuncumuz Hagi de eklenmeli ve Galatasaray tertemiz bir sayfa açmalı.

Galatasaray’ın sıfırdan başlayarak kuracağı bir kadroyla daha ilk yılından başarılar elde edebileceğini çok yakın geçmişte, 2007-2008 sezonu, görmüştük. Daha eskisini de 1992-1993 sezonunda görüyoruz. Uzun lafın kısası kalan 8 haftada Galatasaray aynı Beşiktaş-Tafur Havutçu örneğinde olduğu gibi Tugay Kerimoğlu’nu göreve sezon sonuna kadar göreve getirmeli ve önemli bir İngiltere deneyimi bulunan Tugay Hoca’ya kulübe kazandırılma amacına uygun hizmet ettirmelidir. Tugay Kerimoğlu’nun geçen sene Galatasaray’a İngiltere’de edindiği ciddi tecrübeleri kulübün altyapısına aktarmak için getirildiğini hepimiz hatırlıyoruz. Futbol alanında hemen her kararı hatalı olan Galatasaray Yönetimi, o zaman da belirttiğim üzere, Tugay Kerimoğlu’nu A Takım’a kaydırarak hatalarına bir yenisini eklemişti.

Şimdi ise kalan 8 haftada Tugay Hoca’nın A Takım’da kalarak A2 Takım’dan A Takım’a geçebilecek oyuncuları Spor-Toto Süper Lig maçlarında görmesi sağlanmalı ve Tugay Kerimoğlu çok geç olmadan sezon sonu itibariyle asıl görev yeri olan altyapıya dönmelidir. Burada Onur Arıkan, Sinan Osmanoğlu, Cumhur Yılmaztürk, Berkin Arslan, Anıl Dilaver ve Cem Sultan gibi genç oyuncularımızdan bazıları takıma kazandırılabilir.

Elbette gelecek sezon Galatasaray’ı çalıştıracak hocanın bir an önce belirlenmesi ve bu ismin bu takımı bir an önce etüt etmeye başlaması da sıfırı tükettiği bariz olan Galatasaray’ın kurtuluşunu çabuklaştıracak faktörlerden birisi. Bu durumda gelecek sezon Avrupa Kupaları’nda göremeyeceğimiz, tek hedefi Süper Lig olacak bir takımın kendi değerlerine de önem verebilme şansı olduğunu görmezden kimse gelmemeli.

Bir de Milan Baros’un bitmek tükenmek bilmeyen vukuatları var. Tamam, son 3 senedir takımın en üretken oyuncusu ama lüzumsuzca gördüğü kartlar, hakemlere yaptığı gereksiz itirazlar ve sakatlıklarının üstüne aldığı cezalarla takımını sonsuz sayıda maçta yalnız bırakması… Buradan çıkıyor ki Milan Baros gelecek sene Galatasaray’da olmak istemiyor ve olmayacak.

İşin Fenerbahçe boyutuna bakarsak, bu maçı genel olarak mahkûm oynamasına rağmen yine deplasmanda ezeli bir rakibini yenmeyi başaran, dahası 10 lig maçını üst üste kazanan bir takımdan bahsediyoruz. Teknik direktörlük melekelerinde ciddi sıkıntılar olduğunu ciddi ciddi düşündüğüm Aykut Hoca’ya rağmen bu işleri yapmaları önemli. 9 puan geriden gelerek Trabzonspor’a karşı psikolojik bir avantaj elde ettiği muhakkak. Tabii her çıkışın bir inişi olacaktır ama Beşiktaş’ın devre arasında koyduğu 17’de 17 hedefine Fenerbahçe’nin şu an itibariyle yaklaştığını net bir şekilde söyleyebiliriz.

Galatasaray bu şiddette olmasa da buna benzer çöküşleri yakın dönemde 1995, 2004 ve 2007 yıllarında yaşamıştı. Bir başka yazıda da o dönemleri ve şimdiki durumla olan benzerliklerini ele alırız.

WYSCOUT OYUNCU GÖZLEM SİSTEMİ

2011-03-12T15:29:00.004+02:00

WyScout oyuncu izleme sistemi dünya üzerinde birçok kulüp tarafından kullanılan, oyuncuların maç maç, hafta hafta takip edilmesini sağlayan bir sistem. Yetenekli genç oyuncuları bulmalarıyla ünlü Inter, Porto, Sevilla, Udinese gibi kulüplerin de içinde bulunduğu çok fazla takımdan oluşan bir müşteri listesine sahip olan WyScout’u ülkemizde tek tercih eden kulüp ise Galatasaray. Kulüplerin yanında menajer şirketleri ve ülke futbol federasyonları da WyCout sisteminin müşterisi olabiliyor. Ancak ücretini ödeyip, “Ben de alayım da izleyeyim şu maçları, futbolcuları” diyemiyorsunuz. Sadece futbol ile alakalı olan kurumlarla çalışan bir sistemden söz ediyoruz.

Ülkemizde bu sistemi kullanan kulüplerin çoğalması, dünya futbolunun daha yakından izlenmesi ve daha yetenekli oyuncuların henüz ucuzken ülke futboluna kazandırılmasında önemli bir kilometre taşı olacaktır. Çok da pahalı olmayan bu sistemi kulüplerimizin bilmediğini düşünüyorum zira bilseler milyonlarca euroların harcandığı bir ortamda bu sistemi kullanmamaları çok da açıklanabilir değil.

WyScout sisteminin nasıl kullanıldığına göz atacak olursak, bilgisayar, AppleTV ve iPad’de kullanılabilen bir mekanizması var. Hesap sahibi internet bulunan her ortamda girip istediği karşılaşmayı seyredebiliyor ve daha sonra izleyebilmek adına sistemden istediği karşılaşmaları download edebiliyor. Elbette sadece TV’den maç izleyerek futbolcu almak çok mantıklı görünmüyor ancak takip edilen futbolcuyu daha yakından gözlemlemek adına bu sistemin kullanılması çok önemli diye düşünüyorum.

WyScout’un fiyatlandırma sistemine gelecek olursak; 4 farklı sistem kullanıcılara sunulmuş durumda. İlki sadece 6 ülkedeki maçlara erişimi sağlayan limited paketi. Sadece 1 kullanıcı şifresi sağlayan bu paketin yıllık ücreti 3500 euro. Yine limited gibi 1 kulalnıcı şifresi sağlayan basic paketiyle sistemdeki tüm karşılaşmalara ulaşılabiliyor. Bu paket yıllık 6900 euro. Bir üst model diyebileceğimiz plus modeli basic modelinden 2 kullanıcıya şifre sağlamasıyla ayrılıyor. Yıllık ücret 8500 euro. Ve son olarak en gelişmiş model ise Premium. 3 kullanıcıya imkân veren bu sistem ayrıca sınırsız olarak oyuncu video raporu da sağlıyor. Fiyat ise yıllık 10000 euro.

Oyunculara verilen milyonları düşününce bu fiyatlar devede kulak kalıyor. En azından dünya futbol piyasasına hâkim olabilmek için dahi tercih edilebilecek bir sistem. Sistemin Türkiye’de de kullanılabilir olması nimetinin henüz farkına varamamış olan kulüplerimizin kısa sürede bu sistemin müşterisi olacağını düşünüyorum.

Türkiye temsilcisi Berkant Sülüşoğlu ile iletişim için berkantsoglu@gmail.com

CENK TOSUN TÜRKİYE DEDİ

2011-02-25T22:30:00.002+02:00

Türkiye ile Almanya arasında adeta bir savaşa dönüşen A Milli Takımlar’a oyuncu kapma sürecinde futbol tabiriyle son golü Türkiye attı. Bu Ocak ayı transfer döneminde Eintracht Frankfurt’un ikinci takımından Gaziantepspor’a transfer olan ve gelir gelmez gollerine başlayan Cenk Tosun Türkiye A Milli Takım’ı için oynayacağını bugün itibariyle deklare etti.

Aslında Cenk Tosun, tıpkı Mehmet Ekici örneğinde olduğu gibi, Almanya’da doğup büyüyen ve Genç Milli seviyelerde Almanya formasını giymiş bir oyuncu. Genç Milli Takımlar’da 24 kez forma giyip 13 gol atan Cenk, Alman Ümit Milli Takımı adına da 2 maçta 1 gol atma başarısı göstermişti.

Bu oyuncuların Milli Takım’ımıza kazandırılması geleceğimiz için büyük önem taşıyor. Geçmişte yaşadığımız Serdar Taşçı, Mesut Özil, İlkay Gündoğan gibi Almanya’yı seçmiş futbolcularımızın sayısının artmaması için TFF elinden geleni yapmaya çalışıyor, daha fazlasını da yapmalıdır.

Cenk’in A Milli Takım’a verebileceklerine gelirsek, uzun vadede Türkiye için oldukça verimli olacak bir oyuncu. Hatta ülkemizin şu anda dahi ileri uçta ciddi sıkıntıları olduğunu göz önüne alırsak 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası’na giden yolda Guus Hiddink’in önemli silahlarından birine dönüşürse kimsenin şaşırmaması gereken bir isim. Hava toplarında etkili, driplingi olan, hepsinden önemlisi gol atmayı bilen bir oyuncuyu kazandığımız için emeği geçen herkese teşekkür etmek gerekli.

Tabii ki bu savaş tüm hızıyla sürecek. Almanya ile yapılan bu savaşta ilk cephe Ömer Toprak olacak gibi. Her daim en önemli sorunumuz olan defans bölgesi için şu anda Ömer’den daha iyi bir alternatif bulamayacağımız gerçeği, bu mücadeleye ne kadar önem vermemiz gerektiğinin çok net bir göstergesi. Menajeri tarafından yalanlansa da ara sıra Ömer’in Türk Milli Takımı’nı seçeceğine dair haberler çıkıyor ki, bu benim Ömer için umudumu artıran faktörlerden bir tanesi.

2013 U20 DÜNYA KUPASI İÇİN ADAYIZ

2011-02-19T22:57:00.002+02:00

2016 Avrupa Futbol Şampiyonası’nı düzenleme hakkını Fransa’ya kaptırarak ülkemizde futbolun kurumsal olarak ciddi anlamda sınıf atlaması şansını yitirmiştik. Bu şampiyonayı düzenleme hakkıyla birlikte yeni statlar yapılacak, turnuvanın düzenleneceği şehirler çok daha geniş çevresel ve konaklama imkânlarına sahip olacaktı. Tabii ki daha sonraki Avrupa Futbol Şampiyonaları ve bu gelişimin getireceği ivmeyle akabinde Dünya Kupaları için Türkiye’nin aday olduğu gerçeği halen önümüzde duruyor. Tüm bunlarla birlikte Futbol Federasyonu’nun sadece büyük turnuvalar için değil, yine ülke futbolunun gelişimine büyük katkı verebilecek 2013 20 Yaş Altı Dünya Kupası için de başvurduğunu görmek açıkçası oldukça memnuniyet verici bir durum.

2013 20 Yaş Altı Dünya Kupası’nı düzenlemek adına Özbekistan ve Birleşik Arap Emirlikleri ile birlikte 3 adaydan biri konumundayız. İlk etapta diğer adaylardan önde olduğumuz düşünülebilir ama FIFA’nın son Katar tercihinde de net olarak gördüğümüz üzere her ülke FIFA’yı ikna edecek argümanları sunduğu takdirde bu tarz turnuvaları düzenleme hakkına sahip olabiliyor. Dünya Kupası gibi futbolun en büyük organizasyonunda dahi “tartışmalı” karar vermekten çekinmeyen FIFA’nın 20 Yaş Altı’nda böyle bir karar veremeyeceğini düşünmek komik olur. Dolayısıyla adaylık süreci son derece ciddiye alınmalı, turnuva hiçbir ülke için asla çantada keklik değil.

TFF bu turnuva için 10 şehir ve 13 stat belirledi. İstanbul, İzmir, Bursa, Gaziantep, Antalya, Manisa, Kayseri, Rize, Şanlıurfa ve Trabzon aday şehirlerimiz durumunda. Ankara’nın olmaması hemen herkesin dikkatini çekecektir diye düşünüyorum. Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek, twitter sayfasından yayınladığı kadarıyla mevcut federasyonun bu organizasyonu düzenleyemeyeceğini düşündüğünü, ülkemizin rezil olmasını istemediği için gerekli evrakları imzalamadığını deklare etti. Tabii ki olayın bu kadar basit olmadığı, federasyon ile Gökçekler arasındaki husumetin başlangıç noktası olan Ankaraspor’a kadar dayandığı apaçık. Kim haklı kim haksız bu kişilere göre değişebilir ama ortada bir gerçek var ki eğer bu organizasyonu kazanırsak Ankara maalesef dışarda kalacak.

Turnuvayı düzenlememiz bu turnuvaya katılmakta zorlanan 20 Yaş Altı Milli Takımımız adına da oldukça önemli bir husus. Yine düzenlemeyi çok istediğimiz büyük turnuvalar için bir hazırlık süreci olacağı da aşikâr. Kısacası ülkemizin, kazananı Mart ayının hemen başında açıklanacak bu dönemi çok çalışarak ve FIFA üyelerini etkileyerek geçirmesi gerekiyor. Daha önce Messileri, Adrianoları, Saviolaları, Prosineckileri yıldız olarak dünya futboluna armağan eden bu turnuvada geleceğin yeni starlarını 2013 yılında Türkiye’de görmeyi dört gözle bekliyoruz.

Not: Son dönemde blogu ihmal ettiğimin farkındayım ancak Genel Yayın Yönetmenliği'ni yürüttüğüm GazeteBilkent'in sistemin oturması sürecini geçirdiğini belirtmek istiyorum. Gazetemizi oturtur oturtmaz bloga kesinlikle eskisi kadar vakit ayıracağım.

UYUMAYIN - IV --- Çift Yönlü Orta Saha

2011-01-31T20:19:00.002+02:00

Futbolda son dönemde yaygınlaşan bir tabir var: Çift yönlü orta saha. İngilizce tabiriyle box-to-box miedfielder. Özellikle Galatasaray’ın arayıp da bulamamasıyla meşhur olduğu bu mevki takımın kalbi olarak da adlandırılabileceğinden çok büyük önem taşıyor. Liverpool’dan Steven Gerrard, Barcelona’dan Xavi, Interli Stankovic, Chelsea’den Lampard bu mevkide akla ilk gelen oyunculardan. Özellikle her zaman kazanmak için oynayan takımlar için hayati olan çift yönlü orta saha oyuncularının kalitelilerini bulabilmek maalesef çok da kolay değil.

Bu yazıda bu oyunculardan bu tarz oynayan 2 oyuncudan Arjantin’in Argentinos Juniors takımının 2 kaptanı Ortigoza ve Mercier’den bahsedeceğim. Şu anda Gaziantepspor forması giyen İsmael Sosa’nın eski takımı olan Argentinos Juniors’un orta sahadaki kalbi diyebileceğimiz bu 2 oyuncu da Arjantinli. Paraguay pasaportu da bulunan Ortigoza, Ekim 2009’dan bu yana Paraguay Milli Takımı için de oynuyor. Alan markajı ve müdahaleleri de iyi olan kaptan Ortigoza, pas yüzdesi ve kreatif özellikleri de hiç yabana atılmayacak bir oyuncu. Oyunu bırakmayı hiçbir zaman sevmeyen ve golü de düşünmeyi bilen Ortigoza’nın lider bir oyuncu olduğunu takımda daha tecrübeliler varken 26 yaşında kaptan olmasından da anlayabiliyoruz. Geçen sezon Arjantin Clausura’yı şampiyon tamamlayan Argentinos Juniors’ta bu başarıya 3 golle katkı yapan kaptan, sezonun genelinde ise 32 maçta 7 gol atmıştı. 1.80 metre boyunda olan Ortigoza özellikle penaltı vuruşlarındaki becerisiyle de dikkat çekiyor.

Aynı takımın 2. Kaptanı Mercier de en az Ortigoza kadar hatta ondan daha fazla mücadeleci bir oyuncu. Defansif yönü Ortigoza’dan kuvvetli, hücum yönü ise vasatın oldukça üstünde ama Ortigoza’ya oranla biraz daha zayıf. 30 yaşında, 1.85 boyunda olan Mercier’in bu kadar fizikli ve çok sert bir oyuncu olmasına karşın tekniğinin hiç de yabana atılmayacak seviyede olması oldukça şaşırtıcı.

Şu ana kadar Arjantin dışına çıkmayan 2 oyuncu için tek sıkıntılı nokta burası. Her ne kadar lider oyuncu da olsalar, yurt dışında başarılı olabilmek bambaşka bir konu. Yine de futbolunun olgunluk dönemlerini geçiren bu 2 kaptanın özellikle orta sahalarına merhem arayan kulüpler tarafından değerlendirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Bakarsınız bir gün ligimizi ziyaret ederler.

12. Uluslararası U16 Ege Kupası

2011-01-30T18:17:00.002+02:00

Manisa ili ve ilçelerinde düzenlenen 16 Yaş Altı Uluslararası Ege Kupası’nı Fransa kazandı. Son yıllarda Genç Milli Takımlarımızın merkezlerinden biri haline gelen Manisa kenti açısından hoş bir turnuva oldu diyebilirim. Futbol kamuoyunda çokça bilinmeyen Salihli, Soma, Kula, Saruhanlı gibi ilçelerinde 16 Yaş Altı da olsa uluslararası maçlara ev sahipliği yapması o ilçelerdeki futbolseverler adına da hoş bir ayrıntıydı.

Turnuvaya ev sahibi Türkiye’ye ek olarak, Ukrayna, Yunanistan, Danimarka, Fransa, İsviçre ve Çek Cumhuriyeti katıldı. Dörderli 2 grup halinde oynanan grup müsabakalarında 16 Yaş Altı Milli Takımımız, ilk maçında Danimarka’yı 4-2 yenerken Beşiktaş’tan son dönemin gündemde olan oyuncusu Muhammet Demirci (3) ve Bucasporlu orta saha oyuncusu Hasan Karakaş attı. ikinci maçımızda Yunanistan’ı Nürnbergli İbrahim Devrilen’in golüyle1-0 yenerken son maçımızda Ukrayna ile 0-0 berabere kaldık ve diğer grubun 1.’si ile final oynama hakkı kazandık.

Diğer grupta da Fransa tüm maçları domine etti ve sırasıyla Belçika’yı 4-3, Çek Cumhriyeti’ni 4-1 ve İsviçre’yi 2-0 yenmeyi başararak Manisa 19 Mayıs Stadı’ndaki finale geldi.

Finalin Manisa Merkez’de olması fırsatını kaçırmayarak bu finali izleme şansı yakalamak oldukça hoş oldu zira Fransa’nın sol forvet oyuncusu Hervin Ongenda’yı izlemek büyük bir zevkti. Ayağına aldığı her topta rakip oyuncuları hırpalamayı ve rahatlıkla geçmeyi başaran bir oyuncu Ongenda. Top ayağına öylesine yakışıyor ve yapışıyor ki, artistik hareketler yapmamasına rağmen rakip oyuncuları geçerken biraz da küçük düşürmeyi başarabiliyor. Aslına bakarsak bizim takımımızla Fransa arasında inanılmaz bir fizik farkı vardı. Takımımızın en fiziklilerinden Borussia Dortmundlu defans oyuncusu Onur Yıldırım dahi Fransızlar ortalama bir oyuncu görüntüsünde kalıyordu. Böylesine fizik farkının olduğu bir maçta denge beklemek çok zordu ve karşılaşmayı 5-1 kazanan Fransa kupanın da sahibi olmuş oldu.

Eğer Fransız oyuncuların yaşlarında bir problem yoksa 16 yaş gibi profesyonel futbola adım atmaya 1-2 yıl kalmış bir seviyede bu kadar fizik-kondisyon farkı bizim oyuncularımız açısından çok düşündürücü. 30 metrelik bir alanda 5 metre geriden gelip 5 metre öne geçen 2 oyuncunun aynı yaş kategorisinde olduğunu düşünmek ve bizim oyuncumuzun geride olan olması beni korkutmadı değil. Bu korkuyu özellikle Fransa’nın 2.golünde Rennes takımından Said Wesley’in Bursasporlu Batıcan Aday’ı rahatlıkla geçtiği pozisyonda maçı izleme fırsatı bulan herkes yaşamıştır diye düşünüyorum.

Bir diğer önemli nokta ise Galatasaray oyuncu izleme ekibinin başına getirilen Cüneyt Tanman’ı karşılaşmayı izlemek üzere orada görmek beni çok memnun etti. Genç ve potansiyelli oyuncuları 15-16 yaşlarında keşfeden ve bu yıldızları Avrupa’ya armağan eden kulüplerin (bunlara örnek olarak Porto, Ajax ve çoğu Fransız kulübünü verebiliriz) yolunda ilerleme zamanımız geldi de geçiyor. Umarım Tanman Ongenda’nın hanesine bir artı koymuştur.

Son dönemde iyice yaygınlaşan Avrupa’daki Türk futbolcular kervanına bu turnuvada da katılanlar oldu. Final maçında Milli Takımımıza karşı Fransa formasıyla oynayan Selim Kayacı, Danimarka’dan forvet Samed Barut ve Belçika’dan orta saha oyuncusu Muhammed Mert ile forvet Anıl Koç, Erdal Keser’in göz hapsine girmesi gereken yeni isimler. Final maçında izleme fırsatı bulduğum Selim Kayacı için bizim U16 takımımızda rahatlıkla oynar diyebilirim şimdilik.

Son olarak turnuva ödüllerini değerlendirerek bitirelim. Turnuvanın En İyi Oyuncusu ödülünü finalde gördüğüm kadarıyla Ongenda hak etti ancak ödül Muhammet Demirci’ye gitti. Final maçında sakatlık sebebiyle 30 dakika sahada kalan ancak takımımızın ve kendisinin mahkûm oyunu sebebiyle bir varlık gösteremeyen Muhammet’in grup maçları performansıyla bu ödülü aldığı açık. Ongenda’nın gönlü ise kendisine verilen En İyi Golcü ödülüyle alınmaya çalışıldı.

EYVAH EYVAH - 3

2011-01-30T10:01:00.001+02:00

Yeni transferleri ve yeni stadyumuyla 2. yarıya umutlu bir giriş yapmaya çalışan Galatasaray’da şu an için değişen hiçbir şey olmadığı dün Bursa’da bir kez daha ortaya çıktı. 5 yeni transfere rağmen hala ilk tercih olan Ayhan Akman, yavan mücadelesiyle taraftarın artık neredeyse bıkma noktasına geldiği Barış Özbek ve bu isimlerin ilk yedeği olan Mustafa Sarp. Bu isimlerle Galatasaray’ın 2 yıldır en çok kanayan yeri orta saha. Ancak ne kadar transfer yapılırsa yapılsın ortada bu verimsiz oyuncular, özellikle Ayhan, oynamaya ve takımı baltalamaya devam ediyor. Galatasaray’da son 1-2 yılda isteneni veremeyen, takımı sürekli aşağıya çeken oyuncuları (Ayhan, Sarp, Barış, H.Balta, Ufuk) yakın gelecekte tek tek yazacağımdan bu futbolcularla ilgili derin eleştiriyi şu anda geçelim.

Elinde sadece Türkiye Kupası kalan ve bu yolla Avrupa bileti arayan Galatasaray, kupadaki Gaziantepspor eşleşmesi öncesi sıkıntılı görüntü vermeye devam ediyor. Elbette Galatasaray kadrosu şu anda bile konsantre olduğu bir maçı, özellikle Türkiye sınırları içinde, istediği şekilde tamamlama ihtimaline sahiptir ancak kupaya kadar 5 karşılaşma daha olduğu unutulmamalı.

Galatasaray’ın problemlerini kronik hale getiren asıl nokta ise takımdaki sıkıntıların kaynağının Teknik Direktör Hagi olmaması, olamaması. Keşke Galatasaray bütün bu puan kayıplarını Hagi dolayısıyla yaşamış olsa… O durumda bir çözüm bulunabilirdi. Frank Rijkaard örneğinde teknik direktör de en az yönetim ve futbolcular kadar saçmalamıştı, suçluydu. Ancak Hagi şu ana kadar saçmalama fırsatı dahi bulamadı desek yeridir. Misimovic olayının iç yüzünü tam bilmemekle beraber, takımın tartışmasız en önemli oyuncuları Arda ve Baros’un bitmeyen sakatlıkları, orta sahaya yapılmayan takviyeler, yerli oyuncuların bir türlü Galatasaray futbolcusu gibi oynayamaması, hakemler ve en önemlisi futbolu idare edenlerin çağın çok uzağında kalması Galatasaray’ı bitiren başat sebepler.

Sezon başından beri Galatasaray maçlarında yapılan hakem hataları, Galatasaray’ın zaten kötü olmasının da büyük etkisiyle hep gölgede kaldı. Tüm bunlara ek olarak Galatasaray Başkanı’nın belki de takımın düştüğü durumdan ötürü, çıkıp bu hataları dillendirmeye yüzü olmadığından hatalardan arınma şansı da olmuyor Galatasaray taraftarının. Bu saatten sonra, Galatasaray’ın bu sezon için elinde kalan 5 önemli Türkiye Kupası müsabakası olacak. Sezonun bunun dışında kalan kısmını ise yeni sezon öncesi planlamalar ve Türk Telekom Arena’ya alışmak oluşturacak.

Her ne kadar bu planlamaları yapacak olan isimler aynı olacağından, kimsenin çok güveni ve umudu olmasa da transfer sezonunun bitimiyle beraber Galatasaray’ı bu sezonun sonunda ve gelecek sezon neler bekliyor, daha net olarak görme fırsatı bulacağız diye düşünüyorum.

TT ARENA ve BAŞBAKAN

2011-01-17T12:27:00.002+02:00

Türk Telekom Arena’nın, Türkiye’nin en önemli spor tesisinin, açılışına Galatasaray veya Galatasaray’ın hazırladığı programların yerine Başbakan’a gösterilen tepkiler damga vurdu. Böylesine bir stadın açılması sırasında bu tarz tepkilerin verilmesi ev sahibi sıfatıyla Galatasaray taraftarına hiç ama hiç yakışmadı. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın politikacılığı, parti genel başkanlığı sıfatları bu stadın açılışına karıştırılmamalıydı. Protestoların büyük bölümünün Başbakan’ın politik konumuna olduğunu düşünürsek bunun spora, Galatasaray kimliğine yansıtılması hoş durmadı. Üstelik 16-17 yıldır yapımı devam etmiş GAP Arena, Yeni Alanya Stadı gibi örnekler henüz açılmışken bu stadın 2-3 yıl gibi kısa sürede bitirilmesinde büyük rolü olan birine bu tepkilerin verilmesi hiç sık değildi.

Yapımı 310 milyon liraya tamamlanmış bu stat, çevresindeki düzenlemelerle 500 milyon liradan fazlaya mâl oldu. Ancak tepkilerden sonra Recep Tayyip Erdoğan’ın yaptığı açıklamalar olayı tamamen başka bir boyuta taşıyacak cinstendi. Yaklaşık 3-5 aydır kendi ağzından hiç duymamamıza rağmen çevresindeki bürokratlardan sürekli “Bu statta en büyük emek Başbakan’a aittir” tarzında ifadeler dinlemekten bu millet sıkılır olmuştu, burası çok açık. Bunun ötesinde tepkilerden sonra Başbakan’dan gelen “Bu stadın yapımında Galatasaray’ın bir kuruşu yoktur” ifadesi pratikte doğru görünmekle birlikte teoride o kadar yanlıştır ki, Recep Tayyip Erdoğan’ın her zamanki gibi sinirlenince ne dediğini iyi etüt edememe problemini bir kez daha ortaya koymuştur. Galatasaray, rahatlıkla İstanbul’un göbeği diyebileceğimiz en merkezi yerinde, Mecidiyeköy’deki Ali Sami Yen Stadı arazisindeki üst kullanım hakkından vazgeçmiş ve devlet bu araziyi ihaleye açıp satarak 416.5 milyon lira kazanmıştır. Herhalde devletin her işiyle çok yakinen ilgilenen Başbakan bu ayrıntıyı da unutmamış olsa gerek. Dolayısıyla “Stadın yapımında bir kuruş payları yok” sözleri Galatasaray açısından kesinlikle kabul edilemez.

Olayın bir diğer boyutu da Adnan Polat ve Galatasaray açısında yaşanıyor. Protestocuları bulup stada sokmayacaklarmış. Tepki göstermek dışında hiçbir hatası bulunmayan o taraftarları hangi gerekçeyle stada almayacaklar, çok merak ediyorum. Yapılanların hiç hoş olmadığını hatta statta çok emeği olan bir Başbakan ve kendisinin misafirimiz olduğu gerçeği göz önüne aldığımızda ayıp olduğunu dahi söyleyebiliriz. Ancak yönetimin suç işlemeyen bu kişileri stada almamak gibi bir lüksü yoktur, bunun böyle bilinmesi gerekir.

Olayın asıl komik noktasını da TOKİ Başkanı Erdoğan Bayraktar oluşturuyor. TOKİ, Galatasaraylılığı ile övünen Eren Talu’nun eline yüzüne bulaştırdığı bu stadın inşaatını Recep Tayyip Erdoğan’ın emriyle kısa bir sürede bitirdi. Dolayısıyla TOKİ Başkanı sıfatıyla Erdoğan Bayraktar’ın da stadın yapımında önemli bir rolü var. Ancak stat açılışında yaptığı diyemeyeceğim yapma teşebbüsüne bulunduğu konuşmayla görüldü ki, Bayraktar asla iş bilen bir adam değil. Verilen işi yapacak bir görev adamı. Orada bulunma sebebi Galatasaray olan 40,000’den fazla kişiye Galatasaray yönetimini yeren bir konuşma yapmaya çalışmak ve yuhalanmak sadece ve sadece iş bilmeyen yöneticinin yapabileceği bir şey.

Son olarak da Başbakan’ın kimine göre yaptığı kimine göre yapmadığı ve sadece yanlışlıkla öyle anlaşılan “Daha bu stadın anlaşmaları yapılmadı, aman ha” tarzı açıklamaları var. Ben de bu açıklamaların yanlış anlaşıldığını düşünenlerdenim zira aksi bir durum bir Başkan’a asla yakışmaz sadece insanlık kalibresini ortaya koyar. Kısacası, Galatasaray Futbol Takımı, uzun yıllar Ali Sami Yen Spor Kompleksi Türk Telekom Arena Stadı’nı evi olarak görecek. Umarım ki, dünyanın en iyi statlarından olan bu ortamda eski büyük başarılarını hatta daha fazlasını yaşayacak.

ORASI BENİM EV'İM

2011-01-12T13:29:00.004+02:00

Evden ayrılmak... Hiç yaşamadım bu duyguyu. Evden tekrar dönmek üzere ayrıldığım lise ve üniversite maceralarını saymazsak doğduğumdan beri aynı evde yaşadım, yaşıyorum görünen o ki yaşayacağım. Ancak evden ayrılmak, bir daha dönmemek üzere gitmek, akrabalarımız, komşularımız taşınırken yaşadığım, yarı oyun sandığım yarı hüzün hissettiğim o duygu değilmiş meğer. Dün ilk defa ayrıldım evim gibi gördüğüm bir yerden, dönmemek üzere. İnsana o kadar ağır geliyor ki, anlatılmaz. Daha modern, daha büyük, daha gösterişli bir eve geçiyoruz geçmesine ama… Büyüklerimizin 47 sene benim jenerasyonumun ise hemen hemen 16-17 yıl kahrını çeken bir mabede veda etmek çok zor. İyi ki isteyerek, rıza göstererek, daha iyi bir ortama kavuşmak için ayrılıyoruz bu sahneden, ötesini düşünmek bile yorar insanı.

Bu statta başından beri inanılmaz anılar biriktirildi. Baba Gündüz’e, Metin Oktay’a, Turgay Kaptan’a Tanju’ya Prekazi’ye, Simovic’e, Cüneyt Kaptan’a, Uğur Tütüneker’e… Hepsine sonsuz saygım var, Ali Sami Yen’i Ali Sami Yen yapan önemli unsurlar oldukları için. Ama bir de Ali Sami Yen’i benim için “EV’im” yapanlar var ki, hepsi evimizin birer büyüğü, ağabeyi sanki… Evindeki ailesinden farklı görmediği arkadaşları olur insanın. O arkadaşlarla her yer evin kadar sıcak evin kadar rahat gelir… Sami Yen’i EV, kendilerini ağabey yapan o arkadaşlara, belki çok da farkında olmadan sağladıkları bu ortam için, sonsuz teşekkür etmek gerekir bu veda anında. Evde kardeşlerin sevgisi birbirinden ayrılmaz lakin bazıları aradan sivrilir, daha ön plana çıkar. Benim evimde en çok Hakan Ağabeyim çıktı öne. Kral Hakan Şükür… Maç izlemeye başladığımda da gol atıyordu, son maçında da attı… Ayrı bir sevmemek mümkün değildir Kral’ı. Bugün ona kızanlar var… Onlar dahi zamanında besledikleri sonsuz sevginin kendilerine göre karşılığını alamamalarının sıkıntılarını yaşıyorlar. Kendilerine bile itiraf edemiyorlar belki ancak Hakan Şükür hala onların da evinin çok mühim bir parçası. Sonra Fatih Terim unutulur mu? Sokakta herkes bir futbolcu diye ortaya çıkarken bana “Ben Fatih Terim olacağım” dedirten birinden bahsediyoruz. Bir mekanı birisinin “EV’i gibi” yapabilmek için oranın önce senin evin olması gerekir. 11 yıl orada futbol oynamış, 6 yıl hocalık yapmış birinin gerçek evi olmuştur Sami Yen…

İlk kaptanım… Tugay Kerimoğlu… Gencecik yaşta çatır çatır kaptanlık yapmış... Altyapıdan, ocaktan, Sami Yen’den yetişmiş... Daha sonra L kategorisinde futbolcu da dense gidip İngiltere’de kral olmuş, dönmüş Sami Yen’de vedasını yapmış… Fenerbahçe ile adı geçince EV’inin, Sami Yen’in ortasında “Burada öleceğim” diyebilmiş bir ADAM. Kaptanlardan gidiyoruz ya, tabii ki Bülent Korkmaz… Hayatını adamak, Bülent Korkmaz ve Galatasaray ortaklığı için söylenebilecek bir söz öbeği. 1989 efsanesinden 2000 efsanesine o statta kalmış, sarhoşken evin nerede diye sorsanız “Mecidiyeköy’de” diyecek, evine kupa getirebilmek için kırık kolla sahada kalabilecek bir cengâver.

Bu EV sadece Türklerden oluşmuyor. Nice yabancıyı tek başına temsil eden, gelişiyle Türk futbolunun makûs talihini değiştirmiş Georghe Hagi’yi kim unutabilir? Pazuband takmadan kaptanlık nasıl yapılırı iliklerine kadar Hagi’den öğrendi Ali Sami Yen sakinleri. Evden gönderilecekken bir kaptanı sadece yanında oynamasıyla tekrar evine kazandıran, sadece bu bile yetip artarken bir de Kopenhag’da son penaltıyı sanki kendi Milli Takımı Dünya Kupası’nı kazanacakmışçasına kullanan Popescu... “Saracoğlu’nda bir Fenerbahçe galibiyeti için şampiyonluk vermeye razıyım” diyecek kadar amatör ruhuyla evine, evindekilere sarılan, bizden biri olup çıkan Mondragon… Galatasaray’ın badigardıymışçasına sahada duran Van Gobbel… UEFA’ya giden yolu açan Ümit Davala, evin ikizleri gibi birbirinin arkasını toplayan Ergün Penbe – Hakan Ünsal... Evin bücürü ama kesinlikle en çalışkanı Suat Kaya... Adı çıkmış 9’a inmez 8’e Arif Erdem…

Eğer Sami Yen evse ve evin sevinci, bireyleri birbirine en çok bağlayan şeyi golse buraya Super Mario Jardel’i eklememek olmaz. Çabuk ayrıldığı bu evde öylesine bir tat bıraktı ki, hala evin bir parçası. Tabii Galatasaray sadece bir futbol kulübü değil, bir kültür aynı zamanda. Bu kültürü, yönettiği bu eve inanılmaz güzel şekilde yansıtan ve dahası bunu muhafazakâr şekilde yapmayıp, Galatasaray adını dünyaya taşımayı başaran Faruk Süren de evin en önemli yapıtaşlarından. Bir itiraf da gelmeli burada: Bu EV her eşyasını tamir edebilecek güce, kudrete sahip ama sanırım Faruk Başkan bir istisna.

Elbette İstanbul dışında yaşamış biri olarak Sami Yen’i evim gibi görmemi sağlayan saha dışı faktörler saha içinden çok daha fazla. Babası futboldan zerre haz etmeyen 5 yaşında bir çocuğu her hafta sonu evinden alıp maç izlemeye götüren komşuyu, Mustafa Kipriksiz’i, “Ali Sami Yen’i EV’leştirenler” arasında saymamak olmaz. Mahallede her gün yapılan futbol sohbetleri ve kazanılan Avrupa maçlarıyla başlayan şuursuz mahalle turları. Mehmet Demirci’ye selam olsun…

Ve son olarak… Aile büyüklerinin bırakın futbolu, Sami Yen’in EV’leşmesini futbolsuz akşamları bayram gibi gördüğü biriyseniz eviniz ile EV’inizi kesiştirmeniz çok zordur. Gerçek ailemden bir şeyleri EV’im ile kesiştirmemi sağlayan, böylece gerçek bağlarla Sami Yen’e, Galatasaray’a bağlanmamda büyük rol oynayan kardeşim Gökhan Kahraman…

Böylesine bağlı olduğun bir evden bir daha dönmemek üzere ayrılmak gideceğin yer neresi olursa olsun iç burkucu. Galatasaray’ı ailesi olarak gören herkes gibi yeni stadımızı da evimiz belleyeceğiz elbet ama ilk göz ağrım Ali Sami Yen her zaman, benimle olacak. Sami Yen tüm dünyaya ders vermiş bir DEV. Benim içinse, yıkılsa dahi, her zaman sığınılacak bir liman, EV. Rüyalarda buluşmak üzere EV’im.

ÖMER REYİZ

2011-01-11T09:17:00.004+02:00

Sabri Reyiz'den sonra bir de Ömer Reyiz var artık. Golü 2 saniye evvelinden bildiği için toplumuzda baştacı edilen Rıdvan Dilmen örneği yanıbaşımızdayken, bir golün "Yılın Golü " olacağını 4 ay önceden hem de hemen söyleyebilen Ömer Üründül, Ömer Reyiz'dir artık benim gözümde.

David Villa'nın futbolu bilen bir forvet olduğunu herkese hatırlatan ve 1950 yılında bireysel futbola tepki olarak dünyaya gelen kollektif futbolun yaratıcılarından Ömer Üründül'ün yorumlarıyla futbolseverler olarak zaman zaman eğlensek ve ilk etapta garip gelen ifadelerine anlık olarak kızsak da kendisinin birçok doğru yorumunu da görmedik değil. Ne diyelim, yürüyedur Ömer Reyiz!!!

ALTYAPI A.Ş.

2011-01-09T13:13:00.002+02:00

Gol %100 Florya ürünü. En az gol kadar katıksız Florya mahsulü Arda Turan ortalıyor, Aydın Yılmaz indiriyor ve gönüllerin tartışmasız reyizi Sabri Sarıoğlu harika vuruyor...

ALANYA OBA STADYUMU

2011-01-08T21:32:00.000+02:00

Ülkemizde stat yapımına verilen önem git gide artmaya başladı. Tesisleşmenin sporun ilerlemesinde en önemli maddelerden biri olduğunu göz önüne aldığımızda bu artan önem Türkiye’de sporun gelişimi adına umut verici. Yeni tesislerimizden biri de bugün Galatasaray – Hannover 96 maçıyla açılan Alanya Stadyumu. 15,000 kapasiteli yeni Alanya Stadyumu oldukça sade görünüme sahip, Alanya gibi yaklaşık 100,000 nüfuslu bir merkezin ihtiyacını fazlasıyla karşılayabilecek bir yapı. Her ne kadar bu ilçenin Spor-Toto Süper Lig ve Bank Asya Birinci Ligi’nde temsilcisi bulunmasa da yeni stadyumları ülkenin her köşesine götürebilmek oldukça önemli. Özellikle 2020 Avrupa Futbol Şampiyonası’na çok iddialı bir şekilde talip olacaksak ülke futbolunun çıtasını daha yukarılara çekebilmek adına bu tar hamlelere ciddi ehemmiyet taşıyan birer yapı taşı gözüyle bakılmalı, bakılmaya devam edilmeli.

Stadın 16 yıldır yapımının sürmesi aslında büyük bir handikap. Ancak son 16 yılda ülkemizdeki hükümetleri ve ülkenin geçirdiği ekonomik süreçleri düşündüğümüzde fazlaca şaşırmamak gerekiyor. Statta tel örgü olmaması gerek görüntü gerekse medeniyet anlamında hoş bir ayrıntı. Ancak Türkiye’de hemen her statta yaşanan zemin sıkıntısı burada da dikkatimizi çekti. Sıfır bir stat olmasına rağmen zeminde problemler göze çarptı, zamanla düzelecektir diyelim. Antalyaspor Başkanı Hasan Akıncıoğlu’nun “Stadı olmayan bir kulübün başkanı olduğum için üzülüyorum” açıklamasının hemen ardından Antalya’nın ilçesi olan Alanya’nın böylesine güzel bir stada kavuşması da ilginç bir nokta. Son dönemde açılan Yeni Rize Stadı, GAP Arena, yenilenen Erzurum Cemal Gürsel Stadyumu ve 15 Ocak’ta açılışı yapılacak Türk Telekom Arena ile birlikte ülke futboluna yeni soluk getiren statlardan olan Alanya Stadyumu umarız önemli başarılara, önemli oyunculara tanıklık eder.

LIVERPOOL'UN ŞENOL'U

2011-01-08T15:14:00.002+02:00

Geçen seneden beri istediği sonuçları alamayan Liverpool, bizdeki Galatasaray örneğinde olduğu gibi tamamen dibe vurmuş durumda. Rafael Benitez ile Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu kazanmasına rağmen özlediği Premier Lig şampiyonluğuna ulaşamayan ve göreve Roy Hodgson’u getiren Liverpool, Hodgson’u da 7 ay gibi bir süre sonra gönderdi. Takıma bir türlü neşteri vuramayan Hodgson’un gidişi çok fazla sürpriz sayılmaz. Geçen sene Fulham gibi başarı özürlü bir takıma UEFA Avrupa Ligi’nde final oynatmasıyla dikkat çeken Hodgson, Steven Gerrard ve saz arkadaşlarıyla bir türlü, Liverpool’un belki de şu anda en çok ihtiyacı olan, “baba-oğul” ilişkisini oluşturamadı, aynı Frank Rijkaard-Galatasaray ve Bernd Schuster-Beşiktaş örneklerinde olduğu gibi.

Hodgson’un gönderilmesinin hemen ardından takımın başına Kenny Dalglish’in getirilişi de yine bu sezonki Galatasaray’la tıpatıp aynı. Rijkaard’tan sonra takımın efsanesi Gheorghe Hagi’ye sığınan Galatasaray gibi Liverpool da belki de en büyük efsanesi olan Dalglish ile yola devam edecek. Bu birliktelikten çok büyük başarılar beklemek kolay değil. Dalglish’in en önemli görevi oyunculara ve taraftara hangi kulübün parçası olduklarını hatırlatmak ve yara sarmak. Eğer başarı emareleri gösterebilirse gelecek sezon göreve devam eder, aksi halde başka bir teknik adam Anfield’da yeni sezona merhaba der. Liverpool’un bu sezon tek şansı bir ihtimal başarılı kazanabileceği UEFA Avrupa Ligi olacak. Burada son 32 ve son 16 için çok da zor olmayan kuralar çeken Merseyside ekibi, bu turları geçer ve havasını biraz bulursa kazanma ihtimali olduğu tek kupaya uzanabilir.

Bu seneden sonra Fernando Torres hatta Kop’un saha içinde vücut bulmuş hali Steven Gerrard gibi oyuncuların takımdan ayrılma ihtimali de normalden çok daha fazla olacak. Zira DNA’larında Şampiyonlar Ligi olan bu isimler bu ligden çok da fazla uzak kalmak istemeyeceklerdir, özellikle Şampiyonlar Ligi için evini(A.Madrid) terk eden Fernando Torres. Şahsi olarak çok sevdiğim Liverpool’u bu durumda görmek hiç hoş değil. Marjinal büyüsü ve taraftarıyla başarıya alışkın olan Liverpool’un bir an önce eskiye dönmesi gerekiyor. Eskiye dönebilmek için de kendi içinden bir Şenol Güneş çıkarabilmesi… Kenny Dalglish Liverpool’un Şenol Güneş’i olabilecek mi, göreceğiz…

NEREYE BAKIYOR BU ADAMLAR

2011-01-05T07:07:00.003+02:00

Gökhan Zan transferi… Ardından Serdar Özkan’ın Galatasaray’a gelişi… Bunların ikisi de oyuncuların katıldığı kulüp olan Galatasaray’ın taraftarlarını rahatsız eden, ayrıldığı kulüp olan Beşiktaş’ın taraftarlarına ise “oh” çektiren transferlerdi. Gerçekten de oyuncuların transfer sonrası saha içi performansları bu beklentileri boşa çıkarmadı ve 2 oyuncu da şu anda Galatasaray’dan ayrılsa taraftarın ciddi anlamda rahatlayacağı konuma gelmiş vaziyette.

Peki, açıkça hata olduğu görülen bu transferlerin mimarı Galatasaray yönetimi, şimdi ne yaptı? Bir diğer ezeli rakibin, Fenerbahçe’nin, “illallah” ettiği Kazım Kazım’ı taraftarın günlerdir sürdürdüğü aleyhte kampanyaya rağmen takıma kattı. Henüz üzülen bir Fenerbahçeli, dahası sevinen bir Galatasaraylı görmedim. Fenerbahçe’nin oyuncunun Galatasaray’a gideceğini bilmesine rağmen aynı gün sözleşmesini feshetmesi de Galatasaray yönetiminin futbol anlamında iflas ettiğinin bir diğer kanıtı. Aslında benim eleştirim Galatasaray’ın futbol anlamında dibe vurması değil, her takımın kötü dönemlerinin olması bir yere kadar normal karşılanabilir, karşılanmalıdır. Burada en büyük itiraz yıllarca manevi, etik değerlerine önem veren bir camianın Kazım gibi Galatasaray duruşuna yakışmayacak bir transferin “denize düşen yılana sarılır” mantığıyla gerçekleştirilmesine.

Teknik - taktik analizine girilmeyecek transferler vardır; bu, Galatasaray tarihinde belki de bu analizin en gereksiz olduğu transfer... Uzun zamandır kısa kısa, azar azar bahsettiğim bir şey artık gün gibi ortada; 2011-2012 sezonunun sonuna kadar Galatasaraylı futbolda hiçbir başarı beklemeyecek. Kurumsal anlamda iyi işler yapan ancak Galatasaray Spor Kulübü’nün başlıca simgesi futbol takımını “bitiren” bu yönetimin görev süresi dolana kadar Jupp Derwall’e katılmak zor, çok zor. Ne demişti büyük usta: “Galatasaray adının olduğu her yerde umut vardır”.

LA LIGA'DA İLK YARI

2011-01-04T09:17:00.002+02:00

La Liga’nın ilk bölümünü daha sağlıklı değerlendirebilmek için takımları Real Madrid-Barcelona ve diğerleri diye ikiye ayırmak gerekiyor. Her ne kadar, aralarında oynadıkları maç 5-0 Barca lehine sonuçlandığından Messi’nin takımının Real’den de ayrı bir grup olduğunu düşünenler olsa da Barca’nın sadece 2 puan gerisindeki Real Madrid de bana kalırsa Mourinho ve Cristiano Ronaldo ile şampiyonluk için Barcelona kadar şansa sahip. Bu iki takım da önüne geleni deviriyor geçen sezon olduğu gibi, bu noktada pek bir fark yok. Barca sahasında hiç beklenmeyen 2 puan kaybı yaşadı, Real Madrid ise sahasında tulum çıkarırken deplasmanlarda 7 puan kaybetti. Zaten başında Jose Mourinho gibi yaklaşık 8 senedir kendi sahasında oynadığı hiçbir maçı kaybetmeyen hocası olan takımın bu istatistiğine şaşırmamak gerek.

Bu sene Barca’ya göre yeni kurulan bir takım olmasına rağmen Real’in “Sezon sonuna kadar ben de varım” mesajı verebilmesi önemli. Zira Barcelona, futbolu uzay takımı tadına oynayabilen bir takım ve bunu da iki takımın Nou Camp’taki maçında çok net olarak gördük. Real Madrid’in kadro kalitesi ilk 11 bazında Barca’dan net olarak daha aşağıda. C. Ronaldo’ya çok bağımlı bir sistem ve bunun üzerine Mourinho imzalı 10 kişilik takım oyunu… Yalnız Ronaldo’nun kendine bağımlı bu sistemin hakkını sonuna kadar verdiğini ligde 17 maçta attığı 19 golden rahatlıkla anlayabiliyoruz. Higuain - Benzema ile oldukça eksik görünen forvet hattına bir oyuncunun gelmesi ve sakat Kaka’nın takıma dönmesiyle sezonun ikinci bölümünde hem lig hem de 6 yıldır çeyrek final dahi göremediği Şampiyonlar Ligi’nde daha dengeli bir Real izleyeceğimiz kanısındayım.

Barcelona ise kadro kalitesi noktasında Real’den farklı özellikler gösteriyor. İlk 11 oyuncuları inanılmaz kaliteli bir takım Barca, çok fazla yıldız oyuncusu var. Buna rağmen Real’de Ronaldo’nun üstlendiği lider rolünü sahada bölüştürmeyi çok iyi beceriyorlar. Dünyada gidecekleri her takımda süper yıldız statüsünde olacak Messi, Xavi, David Villa, Inista ve Pique gibi isimler yıldızların da takım futbolunun önemli birer parçası olduğunun en büyük göstergesi. Tabii burada bu isimlerin Villa hariç Barca altyapısı La Masia’dan çıkması bir tesadüf değil. Takımın başında da yine La Masia mezunu birisi (Pep Guardiola) var ve bu futbolcuların olaya ciddiyetini bir kat daha artırıyor. Ancak Barca’da ise ilk 11 dışındaki oyuncularda kalite sıkıntısı var. İlk 11’in dışında kalan isimler asla as oyuncular kadar umut vaat etmiyor. Uzun maratonda uzay takımını en fazla bu zorlayabilir.

Bu iki takımın dışında 3.lük ile başlayıp sonuncuya kadar giden ve “diğerlerinin ligi” diyebileceğim sıralama mevcut. Diğerlerinin liginin şu ana kadar lideri Villarreal. Villarreal’in bu sezonki performansıyla bulunduğu sırayı kesinlikle hak ettiğini söyleyebilirim. Hiç fena olmayan ve özellikle kendi sahasında coşan bir kadroları var. Ancak bitirici forvetleri Nilmar’ın sakatlığına dayanabilecekler mi, göreceğiz. Mehmet Topal’ın formasını giydiği Valencia da performansı takdir edilmesi gereken bir başka ekip. David Villa, David Silva, Alexis ve Marchena gibi oyuncuları kaybedip ilk sezonda çok büyük bir düşüş yaşamamak, Şampiyonlar Ligi’nde yola devam diyebilmek oldukça önemli.

Barcelona şehrinin “öteki” takımı Espanyol’un uzun bir zaman sonra atak yapıp Avrupa kupaları potasına girmesi mavi Katalanlar adına çok sevindirici. Bu formlarını sezon sonuna kadar sürdürmeleri zor olsa da özellikle Barcelona’nın her şeyi süpürdüğü bu dönemde dünyanın zindana döndüğü Espanyol taraftarı için biraz nefes alma fırsatı olarak değerlendiriyorum ben bu sezonu. Ligin 6.sırasında bulunan son UEFA Avrupa Ligi ve Avrupa Süper Kupası şampiyonu A. Madrid için altıncılık söz konusu unvanları ile birlikte değerlendirilince göze hoş gelmiyor. Ancak Atletico son yıllarda hiçbir zaman lig takımı olamadı. Belki 1-2 sıra daha yükselebilirler, hepsi o kadar.

Ligin bundan sonraki bölümünde bulunan ekiplerin durumu birbirine çok yakın. 7.sıradan 12.sıraya kadar tüm takımların Avrupa kupası şansı yadsınamayacak seviyede. Bu aralıkta bulunan Getafe, Bilbao, Mallorca, Sevilla, Sociedad ve Deportivo bundan sonraki performanslarına göre Avrupa bileti alabilir. Bu takımlar arasında Sevilla’ya ayrı bir parantez açmak gerekiyor. 2004-2009 arası altın çağını yaşayan ve Avrupa futboluna ciddi anlamda tat katan Sevilla son 2 yıldır kabuğuna çekilmiş vaziyette. Bu tarz sürpriz takımların çıkışını seven ve hemen herkesin hoşlanacağı düşüncesini taşıyan biri olarak Sevilla’nın bir an evvel toparlanmasını hatta yeni Sevillaların türemesini istiyorum.

Bundan sonraki kulüpler ise düşme tehlikesini ciddi anlamda hisseden takımlar. Her ne kadar Hercules, Racing, Osasuna ve son hamleleriyle Malaga’nın düşme potasında yer almayacağını, bu kapışmanın sıcak olarak Levante, Zaragoza, Almeria ve S. Gijon arasında geçeceğini öngörsem de bu seviyedeki takımların belli dönemlerdeki form ve moral durumunun birçok şeyi değiştirdiği aşikâr. Düşme potasında da üstteki kadar olmasa da büyük bir çekişme var ve bu 8 takımdan ciddi sürprizler izleyebiliriz.

GALATASARAY CC 67-56 FB ÜLKER

2010-12-31T00:23:00.003+02:00

Çok uzun zaman sonra 11.haftası gelmiş bir sezonda liderlik umudu için sahaya çıktı Galatasaray Erkek Basketbol Takımı. 80’li, 90’lı yılların şampiyon ekibini uzun zamandır bırakalım şampiyon olmayı liderlikte dahi göremiyorduk. Özellikle geçen sene yaşanan fiyasko ve ligde son haftada kalınmasının hemen ardından bu kadar istikrarlı bir çizgi yakalamak… Üstüne son şampiyon ile liderlik maçına çıkabilmek… Kısacası dünkü karşılaşma Galatasaray Cafe Crown için büyük önem taşıyordu. Bunun bilincinde olan taraftar da, Fenerbahçe taraftarının kurallar gereği salona alınmadığı maçta, 12,500 kapasiteli Abdi İpekçi Arena’yı tamamen doldurdu. Hoş, daha küçük salonlarda daha az taraftarla çok daha büyük baskıların kurulduğu maçları izlediğimden, Galatasaray’ın Fenerbahçe üzerinde taraftar anlamında önemli bir baskı kurduğunu söyleyemesem de, ev sahibi takımın oyuncuları için tribünlerin dolu olması dahi başlı başına motivasyon sebebi.

Galatasaray CC liderliğe ve lider olma isteğinin getirdiği baskıya çok fazla alışkın olmadığından olsa gerek, karşılaşma Fenerbahçe kontrolünde başladı. İçerde Ermal’dan bir türlü verim alamayan Oktay Mahmuti, takımı kısaltarak Fenerbahçe’nin üstünlüğünü kırmak istedi. Ermal’da olduğu gibi maçın başında Emir Preldzic’in performansından memnun olmayan Fenerbahçe Ülker ise bu oyuncuyu çıkardığı için Galatasaray’a kısa rotasyonunda cevap veremedi ve bir ara 10 sayıya çıkan fark ilk periyot sonunda kapandı. İlk periyotun en önemli dersi sistem oyununa son derece önem veren Oktay Mahmuti’nin bir anda sistemini değiştirerek maçı dengelemesiydi.

İkinci periyot tamamen dengede başladı. Ancak Galatasaray CC’nin daha iyi ve arzulu oynadığı açıkça görülüyordu zira bu olmasa Galatasaray CC’nin kâğıt üstünde kendisine göre daha iyi bir kadro olan Fenerbahçe Ülker’i zorlaması hiç kolay değildi. Bu periyotta 9 sayı bulan Preston Shumpert zaten çok kısır geçen maçta fark yaratan oyuncu olarak dikkati çekti. Fenerbahçe Ülker’in Galatasaray uzunlarını faul problemine sokmuş olmasına rağmen ısrarla Oğuz Savaş’ı kullanmamasını koç Neven Spahija’nın önemli hatası olarak gösterebilirim. Spahija’nın gelişiyle Tanjevic Fenerbahçe’sinden çok daha farklı bir takıma bürünen sarı lacivertlilerle, Oktay Mahmuti’nin gelişi sonrası küçük bir mucizeye imza atan Galatasaray’ın kora kor mücadelesinde, ilk yarı Fenerbahçe Ülker lehine bu maç için oldukça kısır sayılabilecek bir skor olan 29-27 bitti. Tabii bu skorun oluşmasındaki en büyük etkenler Mahmuti’nin disiplin ve iyi savunmadan asla vazgeçmeyen sistemi ile dünyada hemen hiçbir takım karşısında maçtan kopmayacak bir ekip olan Fenerbahçe Ülker’İn çok iyi kadrosu...

3.periyorun ilk yarısı ilk devreden farklı olarak oldukça skorlu başladı. Bu 5 dakikada frenleri boşalmışçasına sayı bulan 2 takım, sonraki zaman diliminde yine savunmaları ön plana çıkaran oyunlara döndü. Tabii bunda böylesine tempolu bir maçta oyuncuların gitgide yorulmasının ve maçın sonunun akıllarda önemli yer etmesinin payı büyük. Periyot sonunda Fenerbahçe’nin farkı 5 sayıya kadar çıkarması oldukça önemli bir fark oluşturacaktı ki, maçın en önemli oyuncusu Tutku Açık’ın son saniye üçlüğüyle yine denge sağlandı.

Son periyota ise Neven Spahija’nın aldığı teknik faul damgasını vurdu. Orada Galatasaray’ın ekstra bir hücum daha yapmasını sağlayan bu olay, ister istemez Fenerbahçeli oyuncuların dengesini de bozdu. Yine de maçı bırakmayan Fenerbahçe, Kaya Peker – Oğuz Savaş – Mirsad gibi oyuncularıyla Galatasaray’a göre daha etkili olabileceği boyalı alanı zorlayarak savaştı. Burada erken faul almalarına rağmen 5.faulünü 34.dakikaya kadar erteleyen Rancik ve yine aynı durumdayken maçın sonuna kadar sahada kalan Andric takımları adına büyük iş yaptı. Özellikle Ermal’ın sakat olduğu ve tam anlamıyla verimli olamadığı bir maçta bu oyuncuların erken oyundan çıkması, maçı kesinlikle Oğuz Savaş’ın şovuna dolayısıyla Fenerbahçe Ülker’in galibiyetine götürürdü. Fenerbahçe’nin bu maçtaki en büyük sıkıntısı, belki de maçı kaybettiği nokta, serbest atışlardı. 27 serbest atışın 12’sinin kaçması, farkın 11 olduğunu düşününce, bir vahamet göstergesi. Yine üç sayılık atışlarda da %24 gibi düşük bir yüzde sonucu buralara getirdi. Bir başka ilginç nokta ise basketbolda 1 dakikanın inanılmaz uzun bir süre olmasına rağmen, Fenerbahçeli oyuncuların taktik faul yapmayarak skoru asgari farkta tutmak istemeleriydi. Euroleague gibi kısa dönemli turnuvalarda bunlar yapılıyor fakat birçok mucizeye şahit olduğumuz bu sporda özellikle 30 haftalık bir maratonda bu bana oldukça yanlış bir taktik olarak göründü.

Maç sonrası yapılan röportajlarda Galatasaray’ın daha iyi olduğunu ve maç içindeki teknik faulü hak ettiğini söyleyen Neven Spahija’yı tebrik etmek gerekiyor. Takıma yeni gelmesine karşın ülke basketboluna ve en önemlisi kadroya çok iyi intibak etti, Turkish Airlines Euroleague’de bunu rahatlıkla görebiliyoruz. Her ne kadar son dönemde yoğun temponun etkisiyle sürpriz mağlubiyetler alsa da, Fenerbahçe Ülker devre arasından sonra yine sezon başındaki “buldozer” görüntüsüne kavuşacaktır.

Galatasaray CC, sezon başında Oktay Mahmuti’yi ve geçmiş sezonlara nazaran kaliteli oyuncuları getirmesinin meyvelerini yavaş yavaş topluyor. Sadece kendisinden daha güçlü takımlara karşı sorun yaşayabileceği pota altı mevkii için dışarıdan şut opsiyonu bulunan 1 oyuncu ile anlaşılabilir. Burada Türk Telekom’un yeni transferi Jan Jagla tam aranan özelliklere sahip olduğundan gündeme gelebilirdi.

Açıkçası, Efes Pilsen döneminde takımı bir türlü Final – Four’a sokamadığı için o dönemde Oktay Hoca’ya bir türlü sıcak bakmasam da, Hoca inanılmaz bir gelişim gösterdiğini deyim yerindeyse gözümüze sokuyor. Önümüzdeki dönemde gerek Euroleague’e göre daha rahat tempoda oynanan Avrupa Kupası’nda gerekse ligde Galatasaraylılara hoşa gidecek bir basketbol izleteceğine şüphe yok…

ÜLKE ve TAKIM PUANLARI'NDA SON DURUM

2010-12-30T03:11:00.002+02:00

Ülke puanı olarak 2010 yılının özellikle de 2010-2011 sezonunun Türkiye açısından güzel geçtiğini söyleyebilmek imkânsız. Bursaspor, Fenerbahçe, Trabzonspor, Galatasaray ve Beşiktaş ile çıktığımız Avrupa Kupaları yolculuğunda Şubat ayını sadece Beşiktaş’ın görebilmesi başlı başına bir kâbusken diğer 4 takımımızdan Fenerbahçe, Trabzonspor ve Bursaspor’un daha ilk mücadele ettikleri aşamada, Galatasaray’ın ise yine benzer bir şekilde ikinci aşamada elenmesi Türkiye’yi üst sıraları hedeflemekten ziyade sırasını kurtarmaya çalışan bir ülke konumuna getirdi.

2009-2010 sezonu bittiğinde ülke olarak 11.konumdaydık ve üstümüzdeki takımlarla puan farkımız fazla olmadığından iyi geçirilecek bir sezon bizi 7.sıraya kadar tırmandırabilirdi. Galatasaray’ın son 3 yılda sürekli olarak Şubat ayını görmesi, Fenerbahçe’nin Şampiyonlar Ligi’nde çeyrek final turuna kadar yükselmesi iyi olabilecek 1-2 sezonla birleşirse Avrupa Kupaları’na 6 takımla katılan bir ülke olabilirdik. Ancak yukarıda değindiğim üzere bu sezonki topluca kötü performansımız dolayısıyla hali hazırda bulunduğumuz 10.sırayı hemen arkamızdaki Yunanistan’a karşı korumak durumundayız. Geçen sezondan 1 sıra yükselmemizin nedeni ise önümüzde bulunan Romanya’nın bu sezon silinen 2005-2006 yılı puanının çok yüksek olması. Normal şartlarda silinen puanlarla Hollanda’nın da önüne geçmiş ve sezona 9.sırada başlamıştık lakin bu sezon şu ana kadar topladığımız 4.600 puan, Hollanda’nın 8.166 puanı karşısında ezildiğinden 9.luğu portakallara kaptırdık. Bu saatten sonra 4 takımımızın tel tel döküldüğü bu sezon için 10.sırayı koruyabilmek başarı sayılacaktır. Tabii ki kalan tek temsilcimiz Beşiktaş’ın alacağı her puan bizim için altın değerinde. Bu sezonun sonundaki sıralama 2012-2013 sezonunu etkileyecek. 2012-2013’te de bu sezonun kalan bölümünde çok büyük bir sürpriz olmazsa Şampiyonlar Ligi’nde 2, UEFA Avrupa Ligi’nde 3 takımla temsil edileceğiz.

Ülke bazında durum bu şekildeyken kulüpler bazında da takımlarımızın kötü performansı onları sıralama olarak aşağı çekiyor, bir başka deyişle takımlarımızın kuralarda seri başı olmaları zorlaşıyor. Son 5 yıl performansına göre oluşturulan sıralamada Türkiye’den en üstte Fenerbahçe yer alıyor, puanı 50.510. Maalesef bu sezon aldığı 2.420 puan 4 yıl boyunca Fenerbahçe’nin hanesinde kalacak. Şu anda 36.durumda bulunan Fenerbahçe’nin yükselebilmek hatta buralarda kalabilmek için bu sezonki düşük puanını önümüzdeki 1-2 yıl içinde telafi etmesi şart. Galatasaray’ın durumu da Fenerbahçe’den çok farklı değil. 42.sırada bulunan Galatasaray da bu sene 2.420 puan toplayabildi. Beşiktaş şu anda 37.010 puanla 55.sırada ancak elenmediği için hala yükselebilme şansı var. UEFA Avrupa Ligi’nde ulaşılabilecek bir çeyrek final Beşiktaş’ı Galatasaray ile hemen hemen aynı puana getirebilir. Diğer temsilcilerimiz Trabzonspor ve Bursaspor ise hem geçmiş yıllardaki puanlarının kötü olması hem de bu sezon önemli başarı elde edememelerinden ötürü UEFA Avrupa Ligi Play-Off’larında dahi seri başı olabilecek konumda değiller. Açıkçası bu durum şu anda ligimizde ilk 2 sırada bulunan ve Avrupa Kupaları’na en yakın olan bu 2 takımımız açısından hiç de iç açıcı değil.

Sonuç olarak, takımlarımız bu sezon kendileri ve ülkemiz açısından oldukça sönük bir Avrupa Kupası performansı sergiledi. Uzun bir zaman sonra Avrupa’ya açılan Bursaspor belki hoş görülebilir lakin yıllardır bu alanlarda yer alan, tecrübeli Galatasaray ve Fenerbahçe’nin kendilerinden oldukça düşük bütçeli ve güçsüz takımlara elenmesi puan olarak bizi zora soktuğu gibi Avrupa arenasında başarılı olmak için ülke futbolunda bir takım şeylerin gözden geçirilmesi gerektiğini de net bir şekilde hatırlatmış oldu.

SPORDA ŞİDDET YASASI

2010-12-27T15:22:00.003+02:00

Türk Futbolu’nda son yıllarda artan şiddet olaylarını engellemeye ve sporda kalitenin artırılmasına yönelik olarak TBMM bünyesinde “Spor Kulüplerinin Sorunları ile Sporda Şiddet Sorununun Araştırılarak Alınması Gereken Önlemlerin Belirlenmesi Amacıyla Kurulan Meclis Araştırma Komisyonu” çalışmalarına devam ediyor. Son olarak Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş ve Trabzonpor taraftar gruplarının temsilcilerini dinleyen komisyonun kurulduktan şimdiye kadar olan çalışmaların, dinlenen isimlerin tespitlerinin ve bu çalışmadan alınabilecek sonuçların değerlendirmesini yapmakta fayda var.

İçinde bulunduğumuz Aralık ayının başından bu yana çalışmalarını sürdüren komisyon ilk olarak 7 Aralık’ta TFF Başkanı Mahmut Özgener ve TBF Başkanı Turgay Demirel’in bulunduğu heyeti konuk etti. Bu tarihten günümüze değin Voleybol Federasyonu Başkanı Erol Ünal Karabıyık, Prof. Seydi Karakuş, Kulüpler Birliği Heyeti, muhtelif Federasyon Başkanları, yorumcular Hasan Şaş, Rıdvan Dilmen ve Sergen Yalçın, UEFA Asbaşkanı Şenes Erzik ve son olarak da yazımın başında değindiğim üzere büyük kulüplerin taraftar grubu temsilcileri dinlendi.

Bu komisyonun kurulma amacı tek olmasa da en öncelik verilen amaç sporda şiddet sorununun çözülmesi. Katılımcılar, genel olarak, Spor’da Şiddet Yasası’nın gerekliliği, Adalet Bakanlığı’nın bu konudaki rolü, medyanın şiddete etkisi, kulüpler yasası, altyapı eksikliği, holiganizm, artan imkânlar ve mali koşullar, stat sorunları ve taraftarlar gibi konulara değinerek sorunlara kendilerince çözüm üretmeye çalıştılar.

İlk olarak, TBMM’nin bu işe el atması, çeşitli kesimlerden temsilcileri dinlemesi çok önemli olduğu kadar durumun vahametini ortaya koyan bir gerçek. Ülkemizde sporda meydana gelen şiddet vakaları o kadar artmış durumda ki, soruna kökten çözüm bulabilmek adına TBMM bu duruma el koydu. Üzerinde yıllarca fikir teatisi yapılan ancak hiçbir çözüm üretemediğimiz bu hususlara TBMM’nin yani devletin el atmasıyla olumlu gelişmeler yaşanacak mı, göreceğiz.

Özellikle UEFA Asbaşkanı Şenes Erzik ve TFF Başkanı Mahmut Özgener’in söylemleri üzerine gidilmeli. Ülkede 40 milyon kadar insanın yakinen takip ettiği futbol müsabakalarının oynandığı statların durumuna dikkat çeken Şenes Erzik, “Statların durumu düzeltilmeli böylece kişilerin daha nezih ortamlarda bulunmaları sağlanarak suça yönelmesi azaltılmalı” diyerek doğru bir noktaya parmak bastı. Yine, kanuna göre, ceza verilmemesinden yakınan, ceza verilen koşullarda ise cezaların hiç caydırıcı olmadığını söyleyen Mahmut Özgener de en az Şenes Erzik kadar haklı.

Gelgelelim, bu sorunun kilitlendiği asıl nokta ise taraftarlar. 23 Aralık tarihinde dinlenen taraftar temsilcileri, Taraftarlar Birliği kurulmasını önerdi. Bu, sorunun giderilmesinde önemli bir nokta oluşturabilir. Ancak, taraftar gruplarının Meclis’e göndermelerini dikkate alarak o grupların en akil adamlarından olduğunu düşündüğüm bu şahıslardan ikisi, Trabzonspor ve Beşiktaş temsilcileri, çözüm üretmek yerine verilen cezaların çok yüksek olduğunu, taraftarların bunları nasıl ödeyeceklerini sordu ve maçlara giden genç toplulukların şımarma ihtiyacı olduğunu ve bunu statta giderdikleri gibi asla ipe sapa gelmeyecek konuşmalar yaptı.

Aslında sadece bu konuşma bile taraftarların doğru yola gelmesinin ne kadar zor olduğunu ortaya koyuyor. Kesin olan, sporda şiddet konusunda alınacak çok yol var ve çok uzun zaman önce olması gerekmesine rağmen son dönemde bu işe el atan Meclis, gerekirse otoritesini de kullanarak, bu konuya bir çözüm üretmek durumundadır. Aksi halde son Beşiktaş-Bursaspor maçından da örnekle ülkemizde başta futbol olmak üzere sporun gidişatı çok büyük tehlike altında.

İLK YARI DEĞERLENDİRMELERİ - FB

2010-12-27T15:16:00.000+02:00

2010-2011 sezonunun ilk yarısını Fenerbahçe adına değerlendirebilmek için geçtiğimiz sezonu atlamamak gerekiyor. 2006 yılından sonra 2010’da da son haftaya lider girip şampiyonluğu kaybeden Fenerbahçe’de taşlar yerinden oynadı. Teknik Direktör Christoph Daum zorla gönderildi, yerine ise geçen senenin Sportif Direktörü Aykut Kocaman geldi. Aslında Aykut Kocaman’ın geçen sezon Daum’dan memnun olmadığı ve yerine geçmek istediği sürekli konuşuldu, ben de bu dedikodunun doğru olduğunu düşünüyordum, zaten senaryo harfiyen gerçekleşince bunların doğruluğu da tescillenmiş oldu. Aykut Kocaman’ın daha önce çalıştırdığı takımlarda Fenerbahçe’ye gelmesini sağlayacak herhangi bir başarısı yok. Bu göreve gelmesi tamamen Fenerbahçeliler için efsane konumunda olan bir futbolcu olması ve hemen her futbolseverin kabul edeceği gibi sağlam bir karaktere sahip oluşu.

Tabii ki, Fenerbahçe gibi geçen sezondan büyük arızalarla yeni sezona başlayan bir kulübün teknik direktörlük koltuğunu hocalık başarılarıyla değil de geçmişteki “iyi futbolcu” ve “karakterli adam” etiketleriyle buralara gelmiş bir teknik adama bırakması umut vaat edici değildi. Hele ki Aykut Kocaman’ın takımın 6 senedir sahip olduğu “Alex” sistemine göreve gelir gelmez takındığı tavır işleri içinden çıkılmaz hale dönüştürdü. Şampiyonlar Ligi’nden Young Boys gibi bir takıma daha 2. Ön Eleme Turu’nda kaybetmek, Young Boys’un özellikle sahasındaki maçta Fenerbahçe’yi inanılmaz güç durumlara düşürdüğünü hatırlıyoruz, hemen akabinde UEFA Avrupa Ligi’nde PAOK travması daha sezon başında orada bir terslik olduğunu gözler önüne serdi.

Fenerbahçe’nin sezona çok büyük kadro değişiklikleriyle başlamadığını da göz önüne alırsak daha bu aşamadan Avrupa’ya veda etmek özellikle son yıllarda bu takımın hiç alışık olduğu bir durum değildi. Avrupa Kupaları’ndan elenmenin verdiği korkuyla yapılan Yobo ve Niang transferlerinin neden daha önce düşünülmediğini yönetime ve Sportif Direktör Aykut Kocaman’a ayrıca sormak gerekiyor. Bu sorunun sebebi Yobo ve Niang’ın gösterdiği yüksek performans değil, takımın eksik olduğu düşüncesi varsa neden zamanında takviye edilmediği. Sezon başında Alex’i kulübede oturtan veya 60-70. dakika civarında oyundan alan Aykut Hoca’nın kaybedilen puanlar sonrasında koltuğun zor durumda olduğunu anlayıp Alex’e sarılması da ilk yarının ayrı bir gündem konusuydu.

Son yıllarda her zaman ligde oynadığı büyük maçları kazanıp, Anadolu takımlarına verdiği puanlarla şampiyonluğu kaybeden Fenerbahçe’nin bu sezon en büyük rakipleri diyebileceğimiz Trabzonspor, Beşiktaş, Galatasaray ve Bursaspor ile oynadığı maçlarda sadece 3 puan alabilmesi, bunun yanında Anadolu takımlarına deplasmanlarda sürekli puan vermesi Fenerbahçe’nin liderin 9 puan gerisinde olmasının en büyük sebebi durumunda. Orta sahada Cristian’ın Fenerbahçe’nin arzuladığı sertliği sağlayamayışının ötesinde hücuma da hiç yardımcı olamaması 2004 yılında başlayan Daum döneminden Zico döneminin sonuna kadar devam eden “Orta saha Fenerbehçe’nindir” prensibini tamamen yerle bir etmiş oldu. Bu durum kanatlara transfer edilen Dia ve Stoch’un istenen katkıyı verememesiyle birleşince ortaya özellikle deplasmanlarda mahkûm oynayan bir Fenerbahçe görüntüsü çıktı. Burada Miroslav Stoch’a ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Bu oyuncu çok dağınık görüntü sergileyen Dia’dan farklı olarak iyi teknik adamların elinde parlayabilecek bir futbolcu. Aykut Kocaman bu durumu fark edebilirse, farklı özellikleri olan, farklı bölgelerde oynayabilen Stoch’un ülkeye ve lige biraz daha alışması ile takıma çok daha faydalı olabileceğini söyleyebilirim.

Forvet konusunu da atlamamak gerekiyor. Kezman - Güiza’dan beri, yani yılladır, forvet mevkiinden mustarip olan Fenerbahçeliler bu sezon daha mutlu görünüyor. Bu oyuncuların yerine alınan Mamadou Niang attığı gollerle taraftarı biraz rahatlatmış durumda. Ancak işin gerçeği şu ki Niang, Kezman-Güiza ikilisinden sonra gelmesinin ekmeğini yiyor. Aykut Kocaman’ın da daha sonra karar kıldığı Alex’li Fenerbahçe taktiğinin forveti olmayan Niang, çok iyi futbolcu olmasının etkisiyle attığı gollerle taraftar ve yönetim bazında kredisini artırmış durumda. Ancak bu taktiksel gerçek gözden kaçmamalı ve Fenerbahçe gerekirse Niang’ı sola kaydırarak işine yarayacak tarzda bir forveti er ya da geç kadrosuna katmalı.

Aykut Kocaman’ı geçmişte bu takımın büyük futbolcusu olması itibariyle Fenerbahçe’nin Fatih Terim’ini bulmak adına göreve getiren Fenerbahçe Yönetimi, son yıllarda sezon ortasında teknik adam göndermeme hususundaki istikrarını, eğer Aykut Hoca kendisi bırakmazsa, bu sezon da sürdürecektir. Ancak, Avrupa kulvarı ve Türkiye Kupası’ndaki sonuçlardan sonra şampiyonluğun da kaybedilmesi halinde Aziz Yıldırım dönemindeki şampiyon olamayan hocayla bir sonraki yıl çalışmama geleneğinin de aynen süreceği kanaatindeyim. Bu kuralın işlemesine kulüp içindeki karizması ve kredisi oldukça yüksek olan Aykut Kocaman ismi dahi mani olamayacaktır.

İlk yarıyı genel olarak sahasında bol gollü kazanan ama deplasmanlarda çok zorlanan bir görüntü vererek geçiren Fenerbahçe’nin bu gidişatı düzeltme ihtimali, forvete transfer olmayacağını hesap edersek, ancak takımda direk forma bulacak 2 transferle mümkün olabilir. İlk yarı A. Santos ve Caner ikilisi ile neredeyse boş gözüken sol bek ve Cristian ile asla istenen verim alınamayan orta saha bölgesine birer transfer yapılması şart. Bu transferler yapılırsa az da olsa Fenerbahçe’nin şampiyonluk yarışında bulunma ihtimali var. Yapılmaması halinde ise 23-24. haftalar itibariyle tüm hedeflerinden kopmuş bir Fenerbahçe ile karşı karşıya kalınması kuvvetle muhtemel.

TRABZONSPOR İLK YARI DEĞERLENDİRMESİ

2010-12-24T02:02:00.002+02:00

Geçtiğimiz sezona Hugo Broos ile çok kötü başlayan fakat Şenol Güneş’in dümene geçmesiyle rotasını bularak sezonu Türkiye Kupası ile kapayan Trabzonspor, bu sezonu da yine bir zaferle, Süper Kupa’yı kazanarak açtı. Geçen sezonun sürpriz şampiyonu Bursaspor’u 3-0 yenerek yeni sezona girmek takıma güven vermesinin yanında artık şampiyonluğu neredeyse unutmuş Trabzonspor camiasının da “belki” demesini sağladı. Ligin kendisinden çok şey beklenmesine rağmen bu beklentileri karşılayamamış oyuncularına(Burak Yılmaz, Engin Baytar, Serkan Balcı) hak ettikleri değeri ve ilgiyi göstererek, takımının şu anda belki de ligin en formda, en iyi yerli oyuncu topluluğuna sahip olmasını sağlaması bile tek başına Şenol Güneş’i Trabzonspor’da ilk yarının adamı yapabilecek bir iş. Bunun ötesinde, şampiyonluğu çok özleyenlerin ve göremediği için özlem dahi duyamayanların oluşturduğu bir kulübü 42 puan gibi son yıllarda ligde alınan en iyi ilk yarı sonu puanıyla zirveye oturtmak, eğer bu takım Trabzonspor’sa, hem o kulübü, hem o coğrafyayı hem de futbolu çok iyi bilenin kısaca Şenol Güneş’in yapabileceği bir işti.

Şenol Güneş’ten sonra Yönetim Kurulu’na da değinmek gerek. Trabzonspor’da genele baktığımızda şovenist yöneticilerden oluşan yönetimler görev yapar. Şu anda bu sorunun da üstesinden gelinmiş görünüyor. Başkan Sadri Şener, kendi ön planda kalarak yöneticilerin sadece işlerine yoğunlaşmasını sağlıyor. Bir kişinin ön planda olması normal koşullarda problem yaratacak bir durumken Sadri Başkan, rahat, esprili ve uzlaşmacı tarzı ile bu sorunu da daha ortaya çıkmadan halletmeyi başarıyor.

Elbette yönetim ve teknik heyet ne kadar kaliteli olsa, görevlerini başarıyla icra etse de başarıya giden yolda en önemli unsur sahadaki futbolcular. İlk yarı itibariyle liderin, bazı sıkıntılar yaşanmasına rağmen, bu noktada da gayet iyi durumda olduğunu gözlemliyoruz. Hatta küçük mucizeler diyebileceğimiz oyuncu gelişimleri yaşandı Trabzonspor’da. İzmirli bir delikanlıya, Galatasaray’ın Ufuk Ceylan’da bir türlü yapamadığı gibi, büyük bir güven duygusuyla kaleyi emanet ederek ondan Volkan Demirel’e milli kale için ciddi tehdit oluşturan bir kaleci yaratmak… Fenerbahçe’de taraftarların istemediği oyuncu konumuna gelmiş Serkan Balcı’dan Başkan Sadri Şener’in Trabzon’da maç izleyen Guus Hiddink’e “Hocam, Serkan’ı gördünüz mü” diyebileceği kadar futbol oynayan bir kanat oyuncusu ortaya çıkarmak… Beşiktaş ve Fenerbahçe’de tutunamayan Burak Yılmaz’ın ilk yarı sonu itibariyle ligin en golcü yerli futbolcusu olmasını sağlamak gibi. Bu örnekler Selçuk İnan, Egemen Korkmaz, Engin Baytar, Umut Bulut gibi oyuncularla daha da zenginleştirilebilir.

Oyuncuların hemen hepsinden bu kadar yüksek verim almayı başarabiliyorsanız, saha içi işlerinin kötü gitmesi için çok da sebep kalmıyor aslında. İlk yarı boyunca saha içine baktığımızda futbol oynamak isteyen, genelde ön libero mevkii dediğimiz genelde oyunun sadece savunma yönünü iyi oynayan bir oyuncunun yer aldığı pozisyonda oyuncu kullanmayan, bunun yerine ayağına daha hakim, oyunun iki yönünü oynamayı bilen futbolcu kullanan, tempolu bir Trabzonspor gördük. Ön bölgede hücumu düşünen 4 oyuncunun arkasında Selçuk İnan ve Colman gibi ayağı oldukça düzgün oyunculara yer vermesi Trabzonspor’a deyim yerindeyse sınıf atlattırdı. Zaman zaman istedikleri tempoyu yakalayamamaları ve oyunun kontrolünü kaybetmeleri en büyük handikapları. Teker teker baktığımızda Milli Takım için düşünülmesi zor görünen oyunculardan Milli Takım’a neredeyse 6-7 futbolcu gönderecek form durumunda bir takım oluşması acaba zaman içinde bir form düşüklüğü yaşanır mı sorusunu akıllara getiriyor olsa da, 17 hafta boyunca devam ettirilebilen bu performans ikinci yarıya da elbette taşınabilir. Sezon içinde yaşanan Teofilo ve Jaja krizlerinin tekrarlanmaması, Engin Baytar’ın anlamsız hareketlerinin kontrolünün sağlanması, özellikle Teo’nun gidişinden sonra çok eksik kalan hücum hattının takviye edilmesi halinde saha içi uyum olarak Trabzonspor’un geleceğinin aydınlık olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.

1984 senesinden beri, 27 sezondur, şampiyonluk bekleyen bir kulüp olarak Trabzonspor, özellikle son 1-1,5 yılda kaydettiği önemli aşamayla şampiyonluğun en önemli favorisi haline gelmiş durumda. Tabii ki, bu inanılmaz gelişimde Şenol Güneş en önemli başrol oyuncusu. Geçen sezonun sonuna doğru oturmaya başlayan sistem bu sezon daha da yerleşti. Şenol Hoca “Barcelona gibi oynayabiliriz” demişti, mevcut durumları Barcelona’nın 2 gömlek altına kadar gelmiş durumda, ikinci yarıda daha da ileri gidebilecekler mi, göreceğiz.

GALATASARAY KONYA’DA KAZANDI

2010-12-19T23:26:00.000+02:00

Tarihinin en kötü ilk yarılarından birini, belki de en kötüsünü, deplasman galibiyetiyle kapattı Galatasaray. Devre arasına girerken averajının eksilerde kalması Galatasaray’ın ne durumda olduğunun en net göstergelerinden biri. Çok çabuk unutmak isteyeceği ama bir daha bu durumlara düşmemek için asla unutulmaması, çok önemli dersler çıkarılması gereken bir ilk yarı yaşandı Galatasaray adına. Galatasaray’ın bu sezon yenilgiyi sonuna kadar kanıksamış sistemine küçük bir müdahalede bulundu bu akşam teknik direktör Hagi. Bu akşam ismi herkesin ağzında olan Anıl Dilaver’in yanında Cem Sultan ve Musa Çağıran’ı da kadroya alarak gençleri hatırladı. Blogda A2 Takımı’na ve gençlere verilmesi gereken önemden defalarca bahsetmiştim, takip edenler hatırlar. Gençlere ve yerlilere verilen bu önem 2.yarıda da artarak devam ettirilmeli Gheorghe Hagi tarafından, hele ki Tugay Kerimoğlu gibi A2 Takımı’nı çok iyi bilen biri yanındayken.

Gençleri kadroya almanın yanında 1-2 oyuncunun mevkilerini değiştirerek takımda sirkülasyon yapmayı düşünmüş Galatasaray. Lucas Neill’ı sağ beke, Hakan Balta’yı orta sahaya çekmenin takıma belki yeni bir hava getirebileceği hesaplanmış. Karşısında Konyaspor gibi ligimizin hücum gücü en zayıf takımlarından biri olduğu için bu maçtan Galatasaray savunması hakkında bir görüş elde etmek fazla mümkün değil. Savunma anlamında sadece Neill’ın sağ bekten hücuma daha fazla destek verebildiğini, Çağlar Birinci’nin ise formayı almak için büyük bir hırsa sahip olduğunu rahatlıkla gözlemledik. Orta sahayı 2 savunma gücü ön planda olan(Cana, H.Balta), bir de hangi yönünün güçlü olduğunu anlaması zor olan oyuncuyla(Ayhan) tutmaya çalıştı Hagi. Az önce de belirttiğim gibi Konya’nın ofans gücü sınırlı olduğu için bunda da başarılı göründü. Ancak bu orta saha ve defansla Galatasaray’ın düzelmesi, istenilen seviyeye gelmesi mümkün değil, bunu herkes görüyor.

Bu maçta ancak Galatasaray’ın hücum gücü ve takım felsefesi değerlendirilebilir. Teknik Direktör Ziya Doğan’ın dahi kadronun yetersiz olduğunu defalarca söylediği Konyaspor karşısında bulması gerektiği kadar pozisyon bulamasa da diğer maçlardan daha üretken görünen bir Galatasaray vardı. İlk kez A Takım formasını hem de ilk 11’de giyen Anıl Dilaver, 2 kez Harry Kewell’ı pozisyona soktuktan sonra kendi girdiği pozisyonu gole çevirerek bulduğu şansı iyi değerlendirmiş oldu. Daha sonra Aydın Yılmaz’ı %100’lük gol pozisyonuna itmesi de cabası… Türkiye’de maalesef genç oyuncular çok fazla şans bulamıyor, bulduklarını değerlendirmek zorundalar. Anıl bu şansı iyi değerlendirdi. Her ne kadar Anıl Dilaver’in uzun vadede Galatasaray’ın direk santraforu olması konusunda ciddi şüphelerim bulunsa da, yıllardır A2 Takımı’nda oynayarak A Takım için hazır hale gelmiş, Ümit Milli Takım formasını kendi kulüp takımının A Takımı’nda oynamamasına rağmen giymiş bu oyuncu bu şansı hak ediyor. Hatta daha evvel dahi forma verilebilirdi. Anıl Dilaver’e ek olarak bu akşam yedek olan Cem Sultan, Musa Çağıran ve A2 Takımı’ndan Sinan Osmanoğlu, Berkin Arslan, Y. Onur Arıkan, Cumhur Yılmaztürk gibi oyuncular da ligin 2.yarısında A Takım için düşünülmelidir.

GALATASARAY ve ARA TRANSFER DÖNEMİ

2010-12-18T22:40:00.008+02:00

Galatasaray, yönetiminden taraftarına kadar çok büyük bir sınav veriyor son dönemde, deyim yerindeyse herkes “dokunsanız patlayacak” durumda. Türk Telekom Arena’ya geçişin yaşanacağı bir döneme böylesine dibe vurmuş şekilde girmek Galatasaray’ın en son isteyeceği şey olurdu herhalde. İşte tam burada işlerin bir nebze düzelmesini sağlayacak veya daha da kötüye götürecek “ara transfer” dönemi var. Galatasaray kenar yönetiminin kadrodan memnun olmadığı aşikâr. Evet, bu kadro şampiyon olabilecek bir kadro değil lakin ligde 10. sırada sürünecek bir kadro hiç değil. Yine de Galatasaray’ın hedefi her zaman zirve olduğu ve olması gerekeceği için kadroya ara transferde takviyelerin yapılması, bu takviyelerle, kaybedilen bu sezonun ardından gelecek sezonun temellerinin atılması ve mümkün olursa da Türkiye Kupası aracılığıyla Avrupa Kupası biletinin alınması gerekiyor.

Yapılması gereken transferlere yoğunlaşırsak, Galatasaray’ın önceliği kadrodaki yerli sıkıntısına vererek bu sıkıntıyı çözmesi lazım. Türkiye’de takımlar sahada bulunan kadroda en fazla 6 yabancı bulundurabiliyor. Bu da en az 5 yerli oyuncunun sahada olması anlamına geliyor ki başarılı olabilmek için yerli seçiminde en az yabancıda olduğu kadar yüksek isabet kaydetmeniz gerekiyor. Galatasaray’ın ligde ve Avrupa’da fırtına estirdiği dönemleri düşündüğümüzde de hep yerli kadrosu çok iyi takımlarla karşılaşıyoruz. Dolayısıyla Gökhan Zan, Hakan Balta, Mustafa Sarp, Ayhan Akman, Serdar Özkan gibi oyunculardan oluşan yerli kadro Galatasaray’ı başarıya götürmek için yeterli değil. Bu sezonun Galatasaray için geride kaldığını düşünüyorsak, ara transfer dönemini yerli oyuncu iskeleti kurarak geçirmeli Sarı-Kırmızılı yönetim. Alınacak yabancılar olursa ki bence olmamalı, bunlar şu anda ligimizde oynayan, çok kolay uyum sağlayabilecek oyunculardan seçilmeli. Son 3-4 yıldır yapıldığı gibi yıldız yabancı kumarına “ya tutarsa” umuduyla girilmemeli. Şimdi alınabilecek yerli oyuncuları inceleme zamanı… Biraz isim bombardımanı olacak ama Galatasaray için ihtimalleri değerlendirmekte fayda var.

Spor-Toto Süper Lig son dönemde kaliteli oyuncular çıkarmakta zorlanıyor. Bunu Guus Hiddink’in ilk etapta dış ülkedeki gençlerimize yoğunlaşmasından daha da iyi anlıyoruz. Galatasaray için de bu yolu takip etmek şu aşamada çok daha mantıklı gözüküyor. Ligimizde kapıları çok yüksek fiyatlardan açan kulüpler tarafından “kazıklanmaktansa” yurt dışındaki oyuncularımızı ilk etapta düşünmek akıl karı. Bu aralar gazetelerde de ismi geçen Almanya’da oynayan oyuncularımız Taner Yalçın(orta saha) ve Tunay Torun(ofansif orta saha) sözleşmelerinin sezon sonunda bitmesi itibariyle maliyet olarak da oldukça mantıklı olacak transferler. Yine Almanya’dan Deniz Naki(ofansif orta saha, forvet), Tolga Ciğerci(orta saha), Burak Kaplan(orta sahanın her bölgesi) Galatasaray’ın çok fazla para harcamadan, 2-3 milyon avro civarında bitirebileceği genç yetenekler. Fransa 2.Ligi’nde banko forma giyen Atila Turan(sol bek), Hollanda’da Ajax A Takımı’nda son 1 aydır maçlara çıkan Aras Özbiliz(kanatlar), Belçika’nın Standard Liege takımın 2 sezondur kalesini koruyan Sinan Bolat, İngiltere’de oynayan ve Hiddink’in de takibinde olan Reading’den Jem Paul Karacan(orta saha) ve Portsmouth’tan Nadir Çiftçi(forvet) de Galatasaray için “okazyon” olarak değerlendirilebilecek gurbetçiler. Leverkusen’den 2 sene önce Chelsea’ye transfer olan üstün yetenek Gökhan Töre’nin(ofansif orta saha) de henüz A Takımı zorlayamadığını göz önüne alırsak Galatasaray’ın bu oyuncu için hala bir şansı olabilir.

Daha kelepir ve genç olan bu gurbetçilerle birlikte bunlara nazaran daha fazla fedakârlık yaparak alınabilecek yerli gurbetçi oyuncularımız da mevcut. Her ne kadar sürekli Türkiye’de oynamayacağını belirtse de sezon sonu sözleşmesi bitecek Hamit Altıntop, İsviçre Milli Takımı’nın kaptanı Gökhan İnler, Freiburg’un Hiddink’in de gündemindeki defans oyuncusu Ömer Toprak, Stuttgart’tan Serdar Taşçı, PSG’den Mevlüt Erdinç belli bonservis bedelleri ödenerek kadroya katılabilecek oyuncular. Ancak yerli oyuncu kalitesinin gerekliliğini düşündükçe ve geçen son 2 kâbus seneyi hatırladıkça bu oyuncuların önemi bir kez daha anlaşılıyor. Gurbetçi oyuncularımızdan son demet ise hala genç olan ama son dönemde çıkış yaparak fiyatını biraz yükseltmiş isimler... Nürnberg’den Mehmet Ekici ve İlkay Gündoğan(orta saha), bu sezon UEFA Avrupa Ligi’nde Beşiktaş ile aynı grupta bulunan Rapid Wien’den Veli Kavlak(sol açık), Yasin Pehlivan(ön libero) ve Tanju Kayhan(sol bek) Galatasaray’a fayda sağlaması muhtemel isimler. Bu oyunculardan en az 3-4 tanesinin kadroya dâhil edilmesi yerli kalitesinin yükselmesi açısından çok büyük önem arz ediyor.

Her ne kadar çok kaliteli olmadığından dem vursak da ligimizde de Galatasaray tarafından izlenmesi gereken oyuncular mevcut. Kasımpaşa’nın biri A diğeri Ümit Milli oyuncuları Yekta Kurtuluş ve Şahin Aygüneş, Kasımpaşa ligde sonuncu olsa da dikkat çekmeyi başardı. İ.B.B’den İbrahim Akın ve eski Galatasaraylı Gökhan Süzen, Abdullah Avcı’nın disiplinli futbolunda öne çıkan isimler oldu. Gaziantepspor’da orta sahanın dinamosu Murat Ceylan ve futbolculuğunu her zaman çok beğendiğim Serdar Kurtuluş, Ali Turan-Ayhan Akman’ı düşününce bana Cafu ve Emerson gibi geliyor(?!). Gençlerbirliği’nin çalım operatörü Hurşut Meriç ve defansın her bölgesinde ustalıkla oynayan Aykut Demir kadroyu genişletecek, ucuz ve kaliteli oyuncular. Manisalı Yiğit İncedemir ve yine eski Manisalı şimdiki Eskişehirsporlu Sezer Öztürk de Galatasaray kadrosuna gelebilecek oyuncular. Bu listeye Bursasporlu Volkan Şen ve Sercan Yıldırım’ı ekleyebiliriz. Yine Bursaspor’un sözleşme imzalamadığı için kadro dışı bıraktığı Muhammet Demir(forvet) ve İ.B.B.’nin Nike U17 turnuvasında ABD karşısında izleme fırsatı bulduğum 16 yaşındaki oyuncusu Cenk Enver Şahin(sol bek, sol açık, forvet) genç oyuncu kontenjanı için biçilmiş kaftan. Aslında Trabzonspor ve Kayserispor’da da kaliteli yerli oyuncularımız var ama biri zirve yarışında diğerinin de Galatasaray ile ilişkileri malum olduğundan bu takımlardan şu aşamada oyuncu alabilmek çok zor. Melih Gökçek’in işleri arapsaçına döndürdüğü Ankaragücü’nden de genç oyuncular Uğur Uçar ve Özgür Çek düşünülebilir. Uğur zaten GS taraftarının hala gönderilmesini içine sindiremediği bir oyuncu, göz bebeği.

Yazının başlarında yabancı transferini ara transfer için veto ettim ama ligden alınabilecek yabancılar diye bir parantez açmayı da ihmal etmemiştim. Ankaragücü’nde serbest kalacak Marek Sapara ile Karabükspor’dan Emenike hem ligi bilen hem de takıma çabuk uyum sağlayabilecek oyuncular. Tüm bu isimlerin dışında takviye yapılmak isteniyorsa tek adres A2 Takımı olmalıdır. Orada artık profesyonel takımlarda oynamak için hazır olan Sinan Osmanoğlu(stoper), Y.Onur Arıkan(sağ bek), Berk Neziroğluları(sol bek), Cumhur Yılmaztürk(ön libero), Berkin Arslan(sol açık), Musa Çağıran(orta saha), Cem Sultan(forvet) ve Anıl Dilaver(forvet) gibi isimler var. Galatasaray yaklaşık 50 kişiyi bulan bu oyuncu envanterinden kendisini düzlüğe çıkaracak yerli oyuncuları seçip bulabilecek, bulması gereken bir takım. Son yıllarda yapılan transfer yanlışlarını çok iyi biliyoruz, umarım bu kez doğru yolu bulacaklar. 1 Şubat’ta transferlerin doğruluğuna bakmak üzere…

HAYIR MI ŞER Mİ BİLMEM AMA...

2010-12-11T22:34:00.002+02:00

Ali Sami Yen Stadı'nda son lig maçı... Bu stattaki son Fenerbahçe, son Avrupa Kupası ve son Beşiktaş karşılaşmalarını kaybeden Galatasaray, yetmezmiş gibi son lig maçını da yitirerek veda etti neredeyse tüm önemli başarılarını yaşadığı stadına. Oynanacak son bir Beypazarı Şekerspor maçı var, her ne kadar şu anda elde kalan tek hedefin Türkiye Kupası olması bu maçı belli miktada önemli kılsa da, B.Şekerspor Galatasaray kalibresine yaklaşacak bir takım değil. Keşke Galatasaray bu son lig maçını kazanabilse, tüm bu kötü duruma rağmen taraftar sahaya koltuk atarak, protesto ve küfür ederek değil de şarkılarla, marşlarla veda edebilseydi M.United, Real Madrid, Barcelona, Milan, Roma maçlarını yaşadığı, evi gibi gördüğü stada. Maça gelirsek daha 35. saniyede gol yiyen bir takım için ne söylenebilir ki? Her zaman sabredilmesi gerektiğini söylediğim, Volkan Demirel gibi birinin dahi sabredildiğinde kaleci olabildiği örneğini verdiğim Ufuk Ceylan oynadıkça daha da hatalı goller yiyor. Ufuk'u Manisa yıllarından çok iyi bildiğim için halen daha kaybedilen bir şey olmadığını, Ufuk'un Galatasaray'ın kalecisi olabileceğini düşünüyorum ancak tren yavaş yavaş kaçmaya başladı. Bu akşam, o da Leo Franco'msu bir şekilde ıslıklandı. Gökhan Zan, Ayhan Akman, Serdar Özkan, Mustafa Sarp, Hakan Balta gibi oyuncuların gönderilerek kadroda bir ferahlama çalışması yapması lazım Galatasaray'ın. Galatasaray, başarılı olduğunda çok mücadeleci, "Gayın-Sin" armasının değerini anlamış bir yerli oyuncu kadrosuna ve buna ek olarak da takımdaki birlikteliği sağlayan ağabey(ler)e sahip olmuştur. Futbol takımında halledilmesi gereken en büyük sıkıntı kesinlikle budur. Yoksa dünyanın parası ödenen Misimovic'i aldıktan 2 ay sonra kadro dışı bırakarak, Elano'yu göndererek veya Keita'yı transfer ederek bu kangrene çare bulunması mümkün değildir. Buradan açıkça yazıyorum, eğer yönetim devre arasında yine taraftarın gözünü boyayacak yabancı transferine yönelir, yerli sıkıntısına kesin bir çözüm getirmezse, Galatasaray'ın bu kayıp yılına daha birkaç sene ekleyecektir. Gelen seri mağlubiyetler, şu anda görevde bulunan ve futbol takımımızda bazı şeyleri çok geç anladığı açık olan sorumluların gerçekleri görmesini sağlayacaksa, içimiz kan ağlamasına rağmen, hayırlı olarak dahi addedilebilir.

Türk oyuncuların pahalı gelmesi, iyi yerli oyuncu bulunaması gibi sorunlarla karşılaşılması durumunda ise adres A2 Takımı olmalıdır. Oradan gelecek oyuncularla Hagi-Tugay Kerimoğlu-Sabri-Neill-Arda-Cana önderliğinde kurulacak, ölümüne mücadele edecek bir takıma yeni stadımızda tüm taraftarlar sahip çıkacak, en az onların sahadaki mücadelesi kadar ölümüne destek verecektir, bundan zerre şüphem yok.

BURSASPOR ve PUAN

2010-12-08T00:09:00.002+02:00

Bursaspor son maçında aldığı 1 puanla Şampiyonlar Ligi'nde grupta "0" çeken takımlar arasına girmekten son anda kurtuldu. Bursaspor-Glasgow Rangers maçı 2 tarafın durumu da önceden belli olduğundan şeklen bir formalite maçına dönüşmüş olsa da Bursaspor için oldukça büyük önem taşıyordu. Daha önceki 5 maçın kaybedilmiş olmasından ötürü, Bursaspor bu sıfırcı takımlar arasına girmemek için sahadan en azından beraberlikle ayrılmak zorundaydı. Daha önce 1997-1998 sezonunda Kösice, 2001-2002'de Fenerbahçe, 2004-2005'te Anderlecht, 2005-2006'da Rapid Wien, 2006-2007'de L.Sofya, 2007-2008'de Dinamo Kiev ve geçen sezon(2009-2010) Debrecen ve M.Haifa "0" çeken takımlar olarak Şampiyonlar Ligi tarihine geçtiler. Bursaspor'un 0 çekmemesi Türkiye'nin bu listede 2 takımla yer almaması açısından da oldukça iyi oldu. Hali hazırda Fenerbahçe'nin bulunduğu listeye bir de Bursaspor eklense futbolumuzun imajı açısından hiç de hoş olmayan bir durum ortaya çıkacaktı.

Aslında Bursaspor, bu grupta 1 puan alacak, sadece 2 gol atabilecek bir futbol oynamadı. İlk maç olan Valencia ve deplasmandaki Manchester maçları dışında deplasmanda 6-1 kaybedilen Valencia maçı da dahil olmak üzere hep arayan, isteyen bir takım gördük. Bursaspor'da Şampiyonlar Ligi hatta Avrupa Kupası tecrübesi olan çok az oyuncu olması ister istemez bu sonuçların gelmesinde baş aktör oldu. Ertuğrul Sağlam'ın da dediği gibi bu sezon Bursaspor'un için biraz acı ama güzel bir tecrübe oldu. İleriki sezonlarda Avrupa Kupaları'na katılacak bir Bursaspor daha iyi sonuçlara imza atabilir. Bursaspor hakkında tek üzülebileceğimiz nokta, gelecek sene UEFA Avrupa Ligi Play-Off Turu için seribaşı olabilecek kadar Avrupa takım puanı toplayamamış olması. Şampiyonumuz haricindeki takımımızın Şampiyonlar Ligi gruplarına katılma şansının az olduğu bu Şampiyonlar Ligi Eleme formatında o puanları elde edebilse önü daha açık bir Bursaspor var diye düşünebilirdik.. Yine de, bu ilk sezonları için canları sağ olsun diyelim...

2018 RUSYA ve 2022 KATAR

2010-12-07T05:53:00.002+02:00

Dünya Kupaları'nın, Sepp Blatter döneminde başlayan, sürpriz ülkelerde düzenlenmesi geleneği büyük bir hızla devam ediyor. Güney Afrika 2010'dan sonra Blatter başkanlığındaki FIFA İcra Kurulu 2018 Dünya Kupası'nı Rusya'ya, 2022 Dünya Kupası'nı da Katar'a verdi. Genelde "Size bir güzel bir de kötü haberim var" derler, bu da o hesap. Biz güzel haberden başlayalım; 2018 Dünya Kupası'ndan. Rusya uzun zamandır başta zengin petrol şirketlerinin sponsorluğu olmak üzere futbola büyük yatırım yapıyor. Bunun da meyvelerini CSKA Moskova ve Zenit ile 2 kez UEFA Kupası'nı kazanarak aldılar. Yıldız oyuncuları ülkeye getirmeyi başardılar. Ancak asıl nokta bununla sınırlı kalmayıp, ülke futbolunu, futbol mantalitelerini, statları geliştirdiler, geliştiriyorlar. Dünya Kupası düzenleme hakkını elde etmeleri, tüm bu konularda birkaç basamak daha ileri gideceklerinin çok açık göstergesi. Rusya dünyanın en büyük ülkesi konumunda. Şehirlerin arasındaki mesafe çok uzak olsa da böylesine bir ülkeye bu kupanın çok yakışacağı kanısındayım. Turnuvanın düzenleneceği şehirlere baktığımda Ekaterinburg ile Kaliningrad arası mesafe yaklaşık olarak 2500 km ve bu Türkiye'nin doğu-batı ucu arasındaki mesafenin 1.5 katı. Dolayısıyla FIFA'nın çok sevdiği hızlı trenden ziyade Rusya'da ulaşım için başlıca tercih uçak olacak. Rusya'nın çok soğuk bir ülke olması ilk etapta bir endişe uyandırabilir ancak kupanın düzenleneceği aylarda Rusya'da hava ve saha şartları futbol oynamaya çok müsait(?) oluyor. Kupaya daha çok zamanımız olduğu için şehirlere, statlara girmeyeceğim ancak tarihi dokusu, kültürü, nüfusu, gelişmişliği ve en önemlisi futbola olan açlığıyla Rusya, 2018 Dünya Kupası için bence harika bir tat olacak.

Dünya Kupası düzenleyecek bir diğer yeni ülke ise Katar. Açıkçası ben Katar'ı kara haber olarak değerlendiriyorum. Birincisi Katar için ülke demeye maalesef 1000 şahit gerekiyor. Yüzölçümü olarak memleketim Manisa'dan dahi küçük olan Katar'ın nüfusu ise 1,700,000 civarında. Seyirciler biraz zorlarsa, Dünya Kupası boyunca ülkeye gelecek taraftar sayısı yerel halk nüfusundan daha fazla olacak. Bir diğer sıkıntılı nokta ise Katar'ın iklimi ve yapılacak olan statlar. Kupanın düzenleneceği dönemleri baz aldığımızda Katar'da sıcaklıklar mevsim normallerine göre 50 C ve üstü civarında olacak. Katar'lı yetkililer hiçbir fedakarlıktan kaçınmayıp tüm teknolojik imkanlarını kullanarak, statlarda sıcaklığı 28 C'ye sabitleyeceklerini açıkladılar ve bu taahhüt kupayı almalarını sağlayan en önemli faktörlerden biri oldu lakin bu kupa sadece statlarda başlayıp orada bitmiyor. Oraya gelen seyirciler belli bir süreyi o ülkede geçirecekler ki, bu konuda sıkıntı yaşanacağı aşikar. Ülke aşırı küçük olduğu için mecburen birbirine çok yakın yapılacak ve milyarlarca dolar harcanacak olan statlardan bazıları kupanın sona ermesinden sonra "gereksiz" oldukları sebebiyle yıkılacak. Sadece bu dahi asıl gereksiz olanın Katar'da kupa düzenlemek olduğunu ortaya koyuyor. Ülkede sanıldığı gibi alkol problemi yok. Alkol hoş karşılanmasa da ülkede yasak değil ve kupa boyunca da kısıtlama olmayacak. Katar, İsrail'i tanımamasına rağmen bu ülke kupaya katılma hakkını elde ederse kapılarını sonuna kadar açacağını da FIFA İcra Kurulu'na önceden bildirmişti. Bu tarz idari konularda hiçbir sıkıntı olmasa da Katar, maalesef Dünya Kupası kaldıracak kapasitede bir ülke değil. Nasıl bir tecrübe olacağını göreceğiz.

TOLGA CİĞERCİ SAHNEDE

2010-12-05T22:04:00.004+02:00

Blogda sık sık Avrupa'da çıkış yapan, genç futbolcularımıza yer vermeye çalışıyorum. Bu sezon şu ana kadar Almanya Bundesliga'ya damgasını vuran Nuri Şahin, İlkay Gündoğan, Mehmet Ekici ve Ömer Toprak'tan sonra şimdi de bir başka genç oyuncumuz Tolga Ciğerci sahneye çıkmaya başladı. Wolfsburg'un son 2 maçında teknik direktör Steve McClaren'in banko oynattığı Tolga, bu haftaki Werder Bremen maçında orta sahada Diego'nun arkasında oynayan 3'lüden biri olarak forma buldu. Orta sahanın her bölgesinde görev alabilmesı, gayet düzgün bir fiziğe sahip olması, savunma yapabilmesi, top taşıyabilmesi komple bir orta saha oyuncusu olabileceğinin sinyallerini veriyor. Özellikle W.Bremen maçında sol kanada yakın oynadığı dönemde sol bek Marcel Schafer'le girdiği varyasyonlar Tolga'nın asıl mevkisi olan orta sahanın ortasının yanında orta sahanın her bölgesinde oynayabileceğinin sözde kalmadığının en büyük kanıtı. Defansif yönünün de hiç yabana atılmaması gerektiğini savunma yapmayı zerre kadar sevmeyen Diego'nun arkasında bu görevi Josue ve Pekharik ile birlikte başarıyla yerine getirmesinden çok net bir şekilde çıkarabiliriz. Sezon başındaki hazırlık maçlarında McClaren'den şans bulması Tolga'nın sezon içinde değerlendirileceğine dair ipuçları vermişti. Tolga da son 2 maçta 90'ar dakika sahada kalmayı başararak bulduğu bu şansı oldukça iyi değerlendirdi. Almanya U19 Milli Takımı'nda forma giyen Tolga, Aralık 2009'da gurbetçi futbolcularımızı açık ara en iyi takip eden site olan yetenekliturkfutbolcular.de.tl 'ye verdiği röportajda Türk ve Alman Milli Takımları arasında kalması durumunda Türkiye'yi seçeceğini söylemişti. Fikri değişmemişse yakın gelecek diyebileceğimiz 1-2 yıl içinde Milli Takımımız yeni bir orta saha oyuncusu kazanabilir hem de en çağdaş olanından.

Son günlerde Tolgay Ali Arslan özelinde Almanya basını tarafından çalmak, ayartmak gibi kelimelerle kavga olarak gösterilen Türkiye-Almanya futbolcu çekişmesi var. Özellikle Alman basını bu olayı çok büyütüyor ve bir yerde futbolcuları kazanmaları için görevlilerine baskı yapıyor. Tolgay Ali Arslan, Genç Milli Takımlar'da Türkiye için oynamasına rağmen kat'i tercihini Almanya'dan yana kullandı, geçtiğimiz ay Türkiye'yi tercih eden Mehmet Ekici gibi tercihini değiştirdi ve netleştirdi. Tolgay Ali orta sahanın hücum yönünde oynayan, bunun yanında golü koklama özelliği oldukça yüksek olan bir oyuncuydu. Milli Takım oyuncu havuzumuzda bulunsa elbette iyi olurdu ama kesin tercih böyle olduktan sonra yapacak fazla bir şey kalmadı. Erdal Keser ve ekibinin Mesut Özil kaybından sonra çok daha iyi çalıştığı ortada umarım bu da kısa ve orta vadede Türk Milli Takım'ına yeni gurbetçi oyuncuların kazanımı anlamında çok olumlu yansıyacaktır.

KASIMPAŞA 0-3 GALATASARAY --- Sonuç Aldatmasın

2010-12-04T23:17:00.003+02:00

Hemen baştan söylemek gerek, rakibi karşısında 10'a yakın net pozisyon bulan, kalesinde hemen hiç pozisyon vermeyen ve gol görmeyen, 3-0 gibi farklı bir skorla kazanan Galatasaray kimseyi aldatmamalı. Takımda 2-3 hafta öncesinden farklı olan çok bir şey yok. Burada Kasımpaşa'nın güç olarak oldukça zayıf olmasına ek olarak kapanan bir oyun anlayışı yerine açık oynamayı tercih etmesinin bu skorun ortaya çıkmasında payı çok büyük. Yılmaz Vural'ın geçen sezon 6.haftada 0 puanı varken aldığı ve oturttuğu bu sistem bu sezon işlemiyor. Sezon başında 4 tecrübeli oyuncusunu (Murat Erdoğan, Koray Avcı, Ali Güneş, Emre Toraman) gönderen Yılmaz Vural, yerine yerleştirdiği oyuncularla bu sezon ilk yarıda istediklerini yapamadı. 2.yarıda geçen sezonki başarılarını yakalayabilecek mi göreceğiz ama bunu yapmaları için çok aşama kaydetmeleri gerektiği kesin.

Daha maçın 1.dakikasında Kasımpaşa'nın yerleşme hatalarıyla pozisyon bulan Galatasaray'ın bu maçta geçen haftalardaki pozisyon kısırlığını yaşamayacağı hissedildi. Normal şartlarda bu kadroyla Galatasaray'ın pozisyona girme ihtimali yüksek değil ama Kasımpaşa savunması yerleşme hatalarının yanına bireysel hataları da ekleyince maç Galatasaray adına çok rahatladı. İlk yarıda son dönemde alışık olmadığı bir şekilde 2-0'ı bulan Galatasaray 2.yarı için oldukça rahatladı. Takımda en dikkat çeken oyuncular ilk yarı için Aydın Yılmaz ve Lorik Cana oldu. Aydın'dan artık büyük bir patlama yapmasını beklemiyorum ara sıra böyle vasat üstü karşılaşmalar oynasın yeter. Lorik Cana'ya gelince bu adam nedense medya tarafından sevilmiyor. Bir tanesi Cana'dan 50 tane bulacağını iddia ediyor, diğeri "oyuncu değil" diyor. Bugün de maçı anlatan Melih Şendil ilk yarıdan sonra Cana'yı yaptığı 2-3 pas hatası nedeniyle eleştirdi. Bunu yaparken Cana'nın takımın en çok mücadele eden oyuncusu olduğunu, önemli toplar çaldığını ve çok yararlı olduğunu görmemesi şaşırtıcı. Bu sezonun önemli transferi olan ancak Rijkaard döneminde takıma intibakı sağlanamayan Cana, Hagi ile yavaş yavaş kendini buluyor. Bu oyuncuyu oldukça iyi tanıyan biri olarak rahatlıkla daha da iyi olacağını hatta Hagi'nin sistemine takımın en kilit ismi olacağını söyleyebilirim.

2.yarıda skorun etkisiyle daha rahat olan Galatasaray çok çok net pozisyonlar yakaladı. Ancak genelde bu pozisyonları yakalayan Pino son vuruşlarda çok beceriksiz bir oyuncu. Tek forvet olarak kesinlikle değerlendirilmemesi gerekiyor. Harry Kewell, Mehmet Batdal hatta A2'nin forvetleri Cem Sultan veya Anıl Dilaver dahi oynasa Pino'dan çok daha verimli olur o bölgede. Pino kanatlarda açık olarak veya forvetin arkasında gezinerek oynayabilecek bir oyuncu asla forvetin merkezinde oynatılacak bir adam değil. Attığı 3 golün yanında 7 tane çok net pozisyonu da kaçıran GS bu maçta o pozisyonları aramadı lakin diğer maçlarda bu kadar golü kaçırırsa sonuç geçtiğimiz haftalardan çok farklı olmayacaktır. Hagi'nin özellikle devre arasına kadar üzerinde en çok düşünmesi gereken nokta bence bu...

ŞENOL GÜNEŞ DEVAM, BENİTEZ?

2010-12-04T00:39:00.002+02:00

Bu akşamın 2 önemli maçı için, önce Trabzonspor-Buca sonra da Lazio-Inter, TV karşısına geçtim. Türkiye Ligi'nin bu sezon lideri olan ve bunu sonuna kadar hak eden, Şenol Güneş'li Trabzonspor ile başlamak gerekiyor. Sezon başında üst üste 7 galibiyet alan Mainz takımı için bir yazı yazmıştım. Bundan sonra her maçı kaybetseler dahi bu sezona iz bırakmayı başardıklarını anlatmaya çalışmıştım o yazıda. İşte Trabzonspor da şu ana kadar oynadığı futbolla bu sezon içinde ayrı bir yer almayı şimdiden hak etti. Sezon sonunda şampiyon olurlar olamazlar ancak futbol oynamaya çalışan ve bunu başaran bir Trabzonspor izliyoruz sezon başından bu yana. Geçen sene Hugo Broos'tan deyim yerindeyse enkaz devralan Şenol Güneş'in 1 yıl içinde ulaştığı bu başarı gerçekten büyük bir saygıyı hak ediyor. Bucaspor maçına da rakibin katı savunmasını hesap edip erken gol bulma amacıyla çıktı Trabzonspor. Nitekim 6.dakikada, bulduğu 6.pozisyonu gole çevirerek istediğini de elde etmiş oldu. Futbolcular da Şenol Hoca'nın hafta arası yaptığı "Barcelona gibi olabiliriz" açıklamasından nasibini almış olacaklar ki, ilk devre Bucaspor'a neredeyse top göstermedi. Selçuk ile başlayan, Colman, Yattara, Jaja ve Alanzinho'yu içine alan harika oluşumlar kurdular, mükemmel paslar hatta pas silsileleri yaptılar. Maçı görüp ilk yarıda Trabzonspor'a gıpta etmemek mümkün değildi.

İkinci yarıda yine pas yapmaya çalışsa da ilk yarıya oranla oyunu biraz daha rölantiye almış bir Trabzonspor vardı. Bu yarıya Alanziho-Engin Baytar değişikliğiyle başlayan Trabzonspor'da Engin'in önemi de bir kez daha ortaya çıkmış oldu. Engin sorumsuz bir futbolcu ama hem kanatta oynayabilen hem de direnciyle orta alana yardım edebilen bir isim. İşte bu yüzden de Şenol Güneş yapmaması gereken hareketlere rağmen bu oyuncudan kolayca vazgeçemedi. Genel olarak yine kendi üstünlüğüyle geçen 2.yarıda hekem Cüneyt Çakır'ın uydurduğu penaltı golüyle farkı 2'ye çıkaran Trabzonspor bu haftayı da lider bitirmeyi Cuma gününden garantiledi. Geçen sezon enkazdan Türkiye Kupası ile çıkmayı başaran Şenol Güneş, bu sezon bence çok hak ettiği şampiyonluğa ulaşabilecek mi, göreceğiz. Ancak dediğim gibi Trabzonspor bu seneye adını yazdırmayı başardı.

Bu maçtan hemen sonraki maç ise sezona gayet iyi başlayan Lazio ile Galatasaray benzeri durdurulmaz bir düşüş yaşayan Inter arasındaydı. Geçen sezon sonunda alabileceği bütün kupalara uzanan ve tulum çıkaran Inter'in bu sene o performansının altında kalacağını tahmin ediyordum ancak bu kadarını beklemiyordum. Her ne kadar bir çırpıda aklıma gelen eksikler listesi J.Cesar, Maicon, Samuel, Chivu, Mariga, Mancini, Suazo, Milito ve Eto'o artı hatırlayamadıklarım şeklinde uzayıp gitse de muhteşem bir sezondan sonra bu duruma düşmek taraftarlar ve özellikle sahip Moratti için çok zor. Bu maç da genelde Lazio'nun kontrolü altında oynandı. Lazio, gerekli gördüğü zamanlarda Hernanes ve Zarate ile pozisyonları ve golleri buldu. Özellikle Hernanes orta sahadaki maestroluğuyla şov yaptı desem yanlış olmaz. Maçta aklıma sürekli Türk takımları neden bir Zarate bulamaz sorusu gelip durdu. Gerçekten bir Zarate çok mu bizim takımlarımıza? Son olarak, teknik adam olarak çok sevdiğim ama son yıllarda şirazeden çıktığı bir gerçek olan Benitez yarını görürse Moratti çok değişmiş demektir hem de çok...

GALATASARAY'DA MUHALEFET

2010-12-03T15:33:00.002+02:00

Yılmaz Toköz'ün "Özhan Canaydın'ı Anma" amacıyla düzenlediği organizasyona yönetime muhalif isimlerin hemen hemen tamamı katıldı. Toplantıda konuşanların değindiği konu mevcut yönetimin yetersizliği ve bir an evvel olağanüstü kongreye gidilmesi gerektiği. Başta bana göre Galatasaray tarihinin en önemli başkanı Faruk Süren olmak üzere, bir sonraki kongrede başkan adayı olması beklenen Ali Dürüst ve bu yönetimden istifa eden Cemal Özgörkey yaptıkları konuşmalarda yönetimi haklı olarak eleştirdi ve artık kongre kararı alınması gerektiğini söyledi. Genelde tam itiraz edilecekken kullanılan bir klişe vardır; "Buraya kadar her şey normal". Ancak maalesef bu toplantıda buraya kadar her şey normal değil. Birincisi, Yılmaz Toköz'ün düzenlediği Özhan Canaydın'ı Anma Toplantısı'nın şu anda yapılmasının amacı ne? Canaydın'ın ölüm yıl dönümü değil, Galatasaray için özel bir gün değil. Bir diğer nokta, mevcut yönetimde Özhan Canaydın'ı anacak bir tane dahi Galatasaraylı yok mu ki, bu toplantıya herhangi bir yönetici davet edilmedi? Özhan Canaydın son derece başarısız başkanlık dönemlerine karşın Galatasaray'da her zaman sözü geçen, büyük ağırlığı olan bir isim olmuştur ancak bu kadar baskı altında ve Türkiye'de yönetimlerin başarı ölçütü olan futbol konusunda çok başarısız olan bir yönetime aba altından sopa göstermek için Özhan Canaydın'ın isminin kullanılması doğru mu? Yılmaz Toköz'ü de geçelim, koskoca Faruk Süren veya başkanlığa son dönemde sürekli yeşil şık yakan, adaylığı muhtemel Ali Dürüst "Adnan Polat'ı İstemiyoruz" konulu bir toplantı düzenleyecek gücü kendinde görmüyor mu?

Toplantıda yapılan konuşmalarda Özhan Canaydın'ın doğru düzgün adı geçmiyor. Mikrofonu eline alan aslında haklı olarak yönetime sallıyor ama yöntem yanlış olunca yapılan bu haklı eleştirilerin de hiçbir anlamı kalmıyor. Kısacası şu anda ekonomik, reklam, sponsorluk anlamında başarılı olsa da genel olarak sınıfı geçemeyen bir yönetim var ancak bu yönetime en ciddi muhalefeti oluşturması gereken Galatasaray'ın önemli isimleri, yapmaları gereken muhalefet işini dahi maalesef doğru düzgün yapamıyorsa Galatasaraylıların gelecek için çok da umutlu olma imkanı kalmıyor.

HAKAN ŞÜKÜR SONRASI DÖNEM ve GS YÖNETİMİ

2010-12-01T23:10:00.005+02:00

Galatasaray maçlarını tek tek yazmak normal şartlarda büyük keyif. Ancak artık bu maçlar aynı fabrikadan çıkarmışçasına aynı sonuca gidiyor; Mağlubiyetten ziyade Galatasaray'ın rakibi karşsısında üstün olamadığını görmek, bunun sadece o maçlığına olmadığını bilmek... Asıl sıkıntı veren, durumu vahim yapan bu. Rakip Trabzonspor, Manisaspor veya Antalyaspor olmuş çok fark eden bir şey olmuyor. Peki, Galatasaray Futbol Takımı bu hale nasıl geldi, bu hale gelişteki en önemli kararlar, virajlar nelerdi, son şampiyonluğumuzu kazandığımız 2007-2008 sezonundan itibaren hatırlamakta fayda var. 2006 senesinde son haftada gelen mucizevi şampiyonluktan sonra takımdaki son kullanma tarihi o dönem için geçmiş futbolcular(Orhan Ak, Cihan Haspolatlı) gibi oyuncuların yanına Inamoto, Tolga Seyhan, Carrusca gibi hiçbir fayda sağlamayacak oyuncular alınmıştı. Kısaca mucize şampiyonlukla birlikte o kadro zaman kazanmış, aslında çok gerekli olan revizyon ertelenmişti. Ertesi sezon çok başarısız geçince Galatasaray Yönetimi 2007 yazıyla birlikte bugün dahi halen sonu gelmeyen bir operasyona başladı. Takıma birçok oyuncu katıldı, teknik direktörlüğe Kalli getirildi. Yeni bir yapılanma başlatıldığı, bunun meyvelerinin en erken 2-3 sene sonra alınacağı söylense de, sezon sonuna doğru Kalli'nin gönderilmesiyle kazanılan ivme bir şampiyonluk daha getirdi Galatasaray'a. Bu şampiyonluk maalesef yönetimin elini daha da güçlendirdi. Yine 2008 yılının Mart'ında tek sorumlu yöneticilikten başkanlığa terfi eden Adnan Polat, elinin güçlenmesiyle, kim ne derse desin hem saha içi hem de saha dışındaki üstün gayretleriyle 2006 ve 2008 sezonlarındaki şampiyonluklarda en büyük paya sahip isimlerden biri olan Hakan Şükür'ü takımdan gönderdi. Hakan Şükür yaşı gereği futbolu bırakacak konuma gelmişti ama hala takımına yararlı bir oyuncuydu. Burasının idari bir tercih olduğunu kabul ederek geçebiliriz lakin oyunculuğunun ötesinde yıllardan beri Galatasaray'ın içinde bulunan bir ağabey olarak oyunculara yaptığı önderlik rolünü bir anda geçmek mümkün değil. Galatasaray 2006 yılındaki neredeyse 8-9 ay süren parasızlığa, 2008'deki teknik adam boşluğuna karşın gelen başarılara şu anda ulaşamıyor. Bunda bilinçsiz, plansız yapılan Hakan Şükür operasyonun rolü sanıldığından çok daha fazla.

2008 yılında takımın lideri gittikten sonra teknik adam tercihini de liderlik özelliği asla bulunmayan Skibbe'den yana kullanılınca, Baros-Kewell-Meira-Sanctis gibi transferlere rağmen istenen düzen bir türlü oturtulamadı. İşlerin kötü gittiğini ancak Şubat sonunda anlayan yönetim lider eksiğini Galatasaray'ın en önemli kaptanlarından Bülent Korkmaz ile kapatmaya çalıştı ama Bülent Korkmaz'ın işinin sadece oyuncuları deyim yerindeyse gaza getirmek olmadığını, taktik-teknik ve daha birçok yönden oyuncularla uğraşması gerekeceğini hesaplayamadı. Sezonun bitişiyle Bülent Korkmaz ile birlikte kadrodaki bir ağabey daha(Hasan Şaş) ayrıldı takımdan. Bülent Hoca'dan sonra Frank Rijkaard'ın takımın başına gelişi açıkçası ben dahil herkesin dibini düşürdü. Rijkaard'ın Barcelona'daki uzay futbolunun temellerini atması aynı şeyin Galatasaray'da da olacağını hayal ettirdi herkese ama kimse Rijkaard'ın stilinin Türk Futbolu'na hiç uygun olmadığını düşünmedi. Frank Rijkaard, Türkiye'nin deyimiyle total futbol oynatmaya çalışan, başka bir mantığı, sistemi asla kabul etmeyen bir hocaydı. Yani sonradan herkesin anladığı üzere Türkiye'de başarılı olma ihtimali yok gibiydi. Şimdilerde Schuster'in de olmadığı gibi. Aslında Frank Rijkaard'ın getirildiği anda bu yönetimin futboldan anlamadığını, dönemin şartlarına göre iş yaptığını, rüzgar nereden eserse ona göre gittiğini anlamak gerekiyordu. Önce mücadele futbolunu benimseyen bir Kalli ile yeniden yapılanmaya giden, hemen ardından Skibbe gibi daha narin, ayağa pas oyununun bir temsilcisini göreve getiren, ardından yine mücadele futbolundan başka bir tarz oynattığını görmediğimiz Bülent Korkmaz'ı biraz da kaptanlık kisvesinin arkasına saklanarak tekrar kulübe kazandıran, en son olarak da "Bu da olmadı, gelsin oynamaya çalışan, ayağa pas futbolunun şu dönemdeki en önemli adamı Rijkaard" diyen bir yönetim.

Evet, Hakan Şükür'ün gönderilmesiyle Futbol Takımı'nın girdiği karanlık yol, yapılan bu birbirine taban tabana zıt 4 teknik direktör hamlesiyle daha da berbat bir hale geldi. Rijkaard'ın gönderilmesinden sonra Hakan Şükür'e yapılan sportif direktörülük teklifi de maalesef yönetimin hatasını anladığını hissettirmemeli kimseye. Dönemin koşulları çerçevesinde, taraftar tepkisini azaltmak için yapılmış şovenist bir hamle, aynı Fatih Terim'e yapılan teklif gibi. Tabii Hakan Şükür de onca zaman hakkında alenen kötü konuştuğu, yanlışlarını söylediği daha da önemlisi sportif başarı için gerekli koşulları taşımayan bu yönetimle çalışmayı kendine yakışanı yaparak reddetti. Bunca yıl boyunca kazandığı saygınlığı, bir teklifi kabul ederek, kolaya kaçarak zedelemedi. Yazının konusu olan Futbol Takımı'na gelirsek en azından 2012 Mart'ına kadar düzeleceğini zannetmiyorum. Daha sonrası ise Allah-Kerim.

2012 Mart'ı derken kongreden yani bu yönetimin gidişinden bahsettiğim açık. Ancak ortada bir gerçek var ki, her ne kadar futbol konusunda aşırı derecede başarısız olsa da, bu yönetim Galatasaray Spor Kulübü'ne çağ atlattı. İdari, mali, sponsorluk, reklam, pazarlama gibi konularda Galatasaray şu anda olması gerektiği noktaya doğru emin adımlarla ilerliyor. 2006 Mayıs'ında son hafta gelen şampiyonluğun verdiği 1 haftalık coşkuyu saymazsak, bir Galatasaraylı'nın o döneme göre kulübüyle şu anda daha fazla iftihar etmesi gerektiği aşikar. Fotomaç gibi yazdığı asparagas transfer haberi sayısı bir önceki günden daima fazla olan bir gazete dahi, "Günün Şakası: Galatasary Ludovic Giuly'ye Gitti" tarzında haberler yapıyor, Avrupa Futbolu'ndaki miadını doldurmuş Kily Gonzalez için 1 ay Inter'in kapısında yatılıyor ama sonuç alınamıyordu. Daha bunun gibi birçok kokuşmuş olayı herkes bildiği için tek tek hatırlatmaya gerek yok. İşin daha da kötüsü artık Galatasaray adını duyunca parasını alamayacağını bilen oyuncu ve kulüpler vardı. Neyse ki şu anda o döneme göre kulüp olarak çok daha ileri bir konumda Galatasaray.

Adnan Polat yönetimi futbol konusunda çok başarısız hatta belki de Galatasaray tarihinin en kötüsü. Değindiğim gibi Hakan Şükür'ün plansız bir şekilde gönderilmesiyle başlayan hatalar zinciri bugüne kadar uzayarak geldi ve artık dibe vuruldu. Bu durumdan, futbol takımı olarak, bu yönetimle çıkmak oldukça zor, çıkılması için 2006 şampiyonluğundaki gibi bir mucize lazım. Ancak kulüp genel durumu düşünüldüğünde 2012'ye kadar olan görev süresini tamamlaması ve bu süreçte Galatasaray'a kurumsallaşma sürecini tamamlattırması gereken bir yönetim bu.

ELANO SONUNDA SANTOS'A GİTTİ

2010-12-01T00:37:00.003+02:00

Olacağı aylardır belli olan bir şey oldu; Elano Blumer Galatasaray'dan ayrıldı. Sezon başında elden çıkarmak için Galatasaray'ın çok fazla uğraştığı bir oyuncuydu Elano, 7-9 milyon avro gibi bonservis bedelleri konuşulmuştu. Son dönemde kulübünde hiçbir şey yapmamış, sadece Milli Takım'ında 2 iyi maç oynamış bir oyuncuya hiçbir takımın bu parayı vermeyeceği aşikardı, doğal olarak kimse vermedi. Aradan geçen 4 ayla birlikte Elano'nun değeri 3 milyon avroya kadar düşmüş demek ki. Bu akşam 3 milyon avroluk bedelle çok istediği, alt yapısından yetiştiği Brezilya ekibi Santos'a transfer oldu sonunda Elano. Rahatlamıştır, emin olsun ki biz de rahatladık. Takıma önemli yıldız statüsünde, Brezilya Milli Takımı oyuncusu olarak gelen ancak hemen hiçbir katkı sağlayamayan, buna karşın yıllık 3.5 milyon avro alan biri takım içindeki arkadaşlarından tutun tribündeki taraftara kadar herkesi rahatsız edecekti, nitekim ediyordu da.

Evet, Elano'nun ödenen 7 milyon avro bonservis bedeli üzerinden 4 milyon avro zararla gidişi Galatasaray'ın transferden sorumlu adamı Adnan Sezgin'in aldığı sayısız tepkiye yenilerini ekleyecektir haklı olarak. Ancak Galatasaray'ın Elano'dan kurtulması gerektiği de ortada apaçık duran bir gerçekti. Sahada potansiyelinin yarısını dahi ortaya koymayan, üstüne oyundan alınınca da sanki sahanın açık ara en iyisiymişçesine tepkiler koyabilen bir futbolcuya evrildi Elano Galatasaray'daki 1.5 yılında. Galatasaray'ın Brezilyalı futbolcularda genelde sorun yaşadığı gerçeğinin de son halkası oldu.

Elano'nun gönderilmesi, Misimovic'in kadro dışı bırakılması ve daha gitmesi muhtemel çok sayıda yerli-yabancı oyuncu... Şu anda Galatasaray'dan hangi futbolcu giderse gitsin kimsenin şaşırmayacağı bir ara transfer dönemine gidiyoruz. Gelen birçok yeni isim de olacaktır. Bundan önceki suların nispeten daha durgun olduğu transfer dönemlerinde dahi doğrunun bulunamadığını düşünüce bu transfer döneminden daha bir ürkmek, korkmak gerekiyor sanki. Ne diyelim bugün itibariyle Ocak 2011 transfer döneminin startını verdik, umarım hayırlısı olur...

(A2) GALATASARAY 0-0 GÜNGÖREN BLD. ve ALTYAPI

2010-11-30T20:06:00.004+02:00

Bu hafta sonu Ali Sami Yen'deki son derbiyi izlemek üzere İstanbul'daydık. Beşiktaş maçını sadece Beşiktaş maçı olmaktan öte "2008 Sonrası Galatasaray" olmak üzere ayrıca değerlendiririz. İstanbul'a gitmişken A2 Takımımızın maçını da izlemeden dönmek olmaz dedim ve Galatasaray-Güngören Bld. maçı için Florya'nın yolunu tuttum. Gittiğimde artık sakatlıktan yavaş yavaş kurtulan Arda Turan'a laktat testi uygulanıyordu. Umarım sonuçlar olumlu çıkar da Arda da bir an evvel takıma döner. Maça gelecek olursak, Galatasaray A2 Takımı'nda sakat Cem Sultan yoktu. Ödem olduğu için bu haftalık oynatmamayı tercih etmişler. Takım olarak, A Takım'dan 3-4 kat fazla mücadele eden bir A2 Takım vardı Güngören Bld. karşısında. Orta sahada Cumhur-Emre ve Musa bu mücadele gücünü sağladı. Bu 3'lüden daha ofansif oynayanı Musa, solda Berkin sağda Mert Çetin ve forvette Anıl Dilaver ile de gol aradı Galatasaray. Her ne kadar ofansif anlamda Musa pek üretken olamasa, istediklerini yapamasa da bu oyuncu ve Anıl Dilaver ile pozisyon fırsatlarını buldu Sarı-Kırmızılılar. Güngören Bld. de bazı pozisyonlar yakalasa da maç hakemin büyük katkısıyla 0-0 bitti. Hakem 2 takımın da net penaltılarını vermedi. Orta sahada yüksek enerjileriyle Emre Yüksektepe ve Cumhur Yılmaztürk, gayet iyi dribbling kapasitesiyle Berkin Arslan, sağ bekte azmiyle Onur Arıkan Galatasaray'da dikkat çeken isimlerdi. Galatasaray son yıllarda A2 Takım'dan A Takım'a çok fazla oyuncu çıkartamasa da, bu oyuncuların umudunu halen koruyabilmesi oldukça iyi. Her biri profesyonel liglerde en az 1'er sene kiralık verilerek denenmesi, performanslarının incelenmesi gereken oyuncular. Tabii tam bu noktada Galatasaray'ın son yıllarda yapamadığı bir şey daha var: Oyuncuları doğru, oynayabilecekleri takımlara gönderebilmek.

Tabii A2 Takımlar seviyesinde en önemli sözcük "altyapı". Karşılaşma sırasında Galatasaray Eski A2 Takımı Antrenörü Nedim Yiğit Hoca ile de görüşme fırsatım oldu. Nedim Hoca da bu işlerin direkt olarak, hem de daha yakın geçmişte Galatasaray gibi bir kulüpte içinde bulunan biri sıfatıyla Türkiye'de altyapıya verilen, daha doğrusu verilmeyen önemden bahsetti. A2 Ligi maçlarının oynatıldığı sahalardan tutalım, oyuncuların antrenman programları hatta beslenmelerine kadar olan yanlışların yapıldığından dem vurdu. Tabii buranın İstanbul gibi futbolun daha doğrusu bu ülkedeki her şeyin merkezi konumundaki bir şehir olduğunu göz önüne alınca diğer 80 ildeki altyapı uygulamalarını düşünmek dahi istemiyor insan. Neredeyse 75 milyonu aşkın nüfusumuz olduğundan bahsederken, 3.5-4 milyon insanımızın yaşadığı Avrupa'nın çeşitli ülkelerinden en az Türkiye'deki kadar önemli futbolcumuz çıkıyor. Yavaş yavaş Avrupa ülkeleriyle neredeyse kavga edecek hale geliyoruz; Mesut Özil, Ömer Toprak, İlkay Gündoğan örneklerinde olduğu gibi...

TÜRK TELEKOM 69 - 97 GALATASARAY

2010-11-27T00:50:00.002+02:00

Galatasaray'dan değil, Türk Telekom'dan başlayalım. 2-3 sene öncesinin özellikle evinde önüne geleni deviren Telekom'u gitmiş yerine "Gelen geçen vurdu zaten, bir de siz vurun bir şey olmaz" diyen bir takım gelmiş. Ercüment Sunter'in Beko Basketbol Ligi'nde finale taşıdığı o kadronun başarılarına alışkın Ankara taraftarı da, sezona bu kötü girişi kaldıramadı ve oldukça tecrübeli koç Faruk Akagün'e istifa tezahüratlarında bulundu. Buraya kadar herşey normal ama o tezahüratlara Galatasaray taraftarının da katılması hiç hoş olmadı. Birincisi bu kadar büyük bir kulübün taraftarı sırf kendisini biraz daha fazla tatmin etmek uğruna başka takımın işlerine karışmamalı. İkincisi ve daha önemlisi ise istifaya davet edilen koç size ligdeki son şampiyonluğunuzu tattıran hocaysa, 2 kere uzak durmalısınız bu anlamsız davranıştan. Maç boyunca takımına oldukça iyi destek veren Galatasaray taraftarı bu büyük hataya düşerek ayıp etti. Telekom'da saha içine gelirsek S.Becirovic dışında çok da dişe dokunur bir şey olmadığını görüyoruz. Mehmet Yağmur ve Yunus Çankaya da etkili olmaya çalışıyor ama bu çabalar önemli takımlar karşısında maç kazanmaya yetmez. Telekom'un Becirovic haricindeki yabancılarını göndererek o boşlukları çok iyi oyuncularla doldurması lazım. Bu mali güç Telekom'da fazlasıyla mevcut. Belki o durumda hak ettiği yerlere yaklaşabilen bir Türk Telekom görebiliriz.

Galatasaray ise Oktay Mahmuti'nin gelişinden sonra beklendiği gibi savunmasına çok fazla önem veriyor. Bu maçta 97 sayı atmayı başarsa da maçı izleyenler bunun Telekom'un zayıf bir takım olmasından kaynaklandığını ve buna ek olarak Galatasaray takımının 97 sayı atarken dahi savunmaya ayrı bir önem verdiğini rahatlıkla görmüşlerdir. Özellikle uzun rotasyonu kendinden daha güçsüz takımlar karşısında şov yapıyor Galatasaray'ın. Bir de Caner Topaloğlu-Melih Mahmutoğlu rotasyonuna sınıf atlatabilecek kalitede bir oyuncu daha alınabilirse o zaman çok daha olumlu konuşabiliriz Galatasaray için. Takım oyununa verilen çok büyük önem Galatasaray'ın en büyük artısı. Skorboard'da 15 ve üstünde sayı atan birini gördüğünüzde ne zaman attı bu kadar sayıyı diyorsunuz ki bu da takımdaki paylaşımcılığın, herkesin elini taşın altına soktuğunun bir göstergesi. Bu sezon erkek basketbolunda Galatasaray'da olumlu gelişmeler var, meyveleri de gelecektir elbette.

ÖMER TOPRAK GELİYOR MU?

2010-11-26T14:42:00.002+02:00

Guus Hiddink son dönemde Türk Milli Takımı için izlediği maçların sayısında önemli bir artışa gitti. İlk aylarında Milli Takım'a en çok oyuncu veren büyük takımlarımızın maçlarında dahi görünmeyen Hiddink'i takımı gençleştirme kararı aldıktan sonra herhangi 2 Anadolu takımının oynadığı maçlarda dahi görür olduk ki bu Milli Takımımız adına oldukça mutluluk verici bir durum. Guus Hiddink arşivindekilere bu hafta sonu 2 maç daha ekleyecek. Biri herkesin tahmin edeceği üzere Ali Sami Yen'deki Galatasaray-Beşiktaş maçı. Diğeri ise Hannover'deki AWD-Arena'da oynanacak olan Hannover 96-Freiburg Bundesliga 14.hafta karşılaşması. İlk bakışta bu takımların kadrolarında hali hazırda Türk Milli Takımı için oynayan futbolcu olmadığını görüyoruz ama Freiburg'da Almanya Milli Takımı ile takımımızda oynatabilmek için deyim yerindeyse kapıştığımız savunma oyuncusu Ömer Toprak forma giyiyor. Hiddink ve Oğuz Çetin'in Ömer Toprak'ı izlemeye gitmesi, Ömer'in de Türkiye'ye hiç de soğuk bakmadığının çok açık göstergesi. Ortada herhangi bir ret cevabı olsa Türk Milli Takımı Teknik Sorumlusu'nun Ömer Toprak'ı izlemesi gibi bir durum olamaz. Bu, çok sıkıntı çektiğimiz savunma rotasyonu için çok önemli bir haber.

Peki, Ömer Toprak'ın Milli Takım'a gelmesiyle ne gibi değişmeler olabilir. Öncelikle son maçla rotasyona giren Serdar Kesimal ve yine kadroya yeni çağrılan isimlerden olan Ersan Gülüm ile beraber, Hiddink'in vazgeçmediği Servet Çetin'in yanındaki adam rolü sağlama alınmış olur. Geçmişte Gökhan Zan, İbrahim Toraman, Önder Turacı, Emre Güngör, Ömer Erdoğan ve daha nicelerini izlediğimiz bu pozisyonda kalıcılığın sağlanabilmesi çok önemli. Ömer Toprak'ı Serdar ve Ersan'dan ayıran, Milli Takımımız için çok önemli kılan özellikleri mevcut. Öncelikle oyun anlamında hem uzunca boylu hem de hızlı olan bir stoper ve ayağına hakim. Yaşının da çok genç olması uzun yılları sağlama alabileceğimizi gösteriyor. Takımı Freiburg'da, sağlıklı olduğunda, son 3 yıldır düzenli olarak forma giydi. Öncelikle Bundesliga 2'de takımı üst lige taşıyan en önemli unsurlardan biri olmayı başardı. Daha sonra geçirdiği çok elim go-kart kazasının ciddi etkilerinden kurtulmayı beklenenden kısa sürede başardı ve Bundesliga gibi önemli bir ligde formasını geri almayı başardı. Şu anda ligde 6.olan Freiburg'un savunmasının en önemli ismi hatta oldukça geçerli sayabileceğimiz transfermarkt.com verilerine göre de takımın en değerli 2.oyuncusu konumunda.

Daha önce Oğuz Çetin'in tek başına izlediği, aslen Sivaslı olan Ömer Toprak'ı, şimdi de Guus Hiddink-Oğuz Çetin ikilisinin birlikte izleyecek oluşu Milli Takımımız için Almanya'daki oyuncularımız arasında İlkay Gündoğan ile birlikte en çok önemi arz ettiğini düşündüğüm Ömer'in tercihi konusunda beni hayli umutlandırdı. Umarım en kısa zamanda resmi açıklama da gelir.

UYUMAYIN - III RADOSAV PETROVİC

2010-11-24T21:20:00.003+02:00

Lig kalitesi Avrupa'nın ön saflarında olmasa da her zaman kaliteli oyuncular çıkarmayı başarır Sırbistan. Genellikle Partizan ve Kızılyıldız önderliğinde yürüyen bu zincire çok sağlam bir halka daha katılıyor, hatta katıldı bile diyebiliriz. Partizan takımının ön liberosu Radosav Petrovic kendisini iyiden iyiye hissettirmeye başladı. 1.93 boyunda ve henüz 21 yaşında olan Petrovic, bu fiziğiyle tam bir ön libero duruşuna sahip. Sadece fiziğinin çok iyi olması ve top kesmesiyle değil, tekniğiyle de tam bir orta saha oyuncusu olduğunu ispatlıyor bu oyuncu. Pas yüzdesi oldukça yüksek olan, dahası bu pasları, ön liberoların genelde yaptığı gibi, topu en yakın arkadaşına verip kurtulmak yerine, yaratıcılık özelliğini de kullanarak dikine oynaması benim gözümde en büyük artısı. Sırbistan Milli Takımı'nın 2010 Dünya Kupası kadrosunda yer almış ve kupada 15 dakika oynama fırsatı bulmuştu. O takımda Kacar, Kuzmanovic, Dejan Stankovic gibi oyuncuların arasında yer alıp forma bulması da bu yaştaki bir oyuncu için gayet olumlu referans. FIFA.com Dünya Kupası'nda kendisi için "Sırbistan Milli Takımı'nın az tanınan oyuncularından biri ama bunun tek nedeni tecrübesizlik" diyerek yeteneğine vurgu yaptı. O tecrübesizliğini de son 2 sezondur çıktığı lig ve Şampiyonlar Ligi maçlarında yavaş yavaş üzerinden atıyor. Geçen sezon 24 maçta 7 gol, bu sezonsa 11 maçta 6 gol gibi bir ön libero için inanılmaz gol yüzdesi yakalayan Radosav Petrovic yakın zamanda kendisini çok daha önemli bir lige ve kulübe atacak gibi görünüyor. Bu kulübün Türkiye'de olmasını isteriz elbette ama Chelsea, Milan gibi kulüplerde oynayabilecek potansiyel taşıyan oyuncuları yakalama konusundaki başarımızı düşününce bunun olması çok kolay değil.

RERERE RARARA SAMSUN ANTEP ANTALYA

2010-11-15T15:03:00.002+02:00

Fenerbahçe maçından sonraki Antalya-Trabzon-Manisa maçları yazısında da belirttiğim gibi bu takımlarla sezonun kaderini belirleyecek 3 maç oynadı Galatasaray. 3 maçta alabildiği 3 puanla da bu sezonu bitirmiş oldu. Bu gerçek, Galatasaraylılara ağır gelmemeli, gelecek sezonları Galatasaray gibi geçirmek istiyorsak bu durumu kabul edip ona göre davranmak durumundayız. Bu tip durumlarda, özellikle Türkiye'de hemen teknik adamlara neşter vurulur ve durum kurtarılmaya çalışılır ama daha 3 hafta önce teknik direktörünü göndermiş bir takım olarak Galatasaray'ın böyle bir seçeneği yok, olmamalı da. Türkiye'de yönetimlerin gitmediği gerçeğini de düşündüğümüzde sırada "ruhunu sahaya koymayan(!)" futbolcular var. Devre arasında, belki de devre beklenmeden bazı futbolcular gönderilecek, takımda yeni bir temiz hava yakalanmaya çalışılacak. Ancak bana göre tamamen dibe vurmuş bir takım olan Galatasaray'da oyuncuların hemen hepsinin gönderilme zamanı gelmiştir. Takıma fayda sağlayamayan yerliler Gökhan Zan, Mustafa Sarp, Ayhan Akman, Hakan Balta, Aydın Yılmaz, Ali Turan ve bunlara ek olarak Servet Çetin ile yollar ayrılmalıdır. Yabancı oyunculardan da Türk Futbolu'na uyum sağlayamayan Elano ve Hagi'nin sisteminde yeri olmadığı ortaya çıkan Misimovic de opsiyonu kullanılmayarak gönderilecek futbocular arasında yerini almalıdır. Geri kalan dönem için gerçekten bu takımı hak ettiğine inanılan futbolcular alınabiliyorsa alınmalı, alınamıyorsa kalan kadroya genç oyuncularımız takviye edilerek Aslantepe'ye gidilmelidir. Bu, aynı zamanda yıllardır deyim yerindeyse uyuyan Galatasaray taraftarını da harekete geçirecek, o genç çocukları desteklemek gerektiğini görecek taraftar da uyanacaktır.

Yönetime gelince, Galatasaray'da yönetimler kolay kolay görev süreleri dolmadan görevden ayrılmazlar. Galatasaray Terbiyesi'nin önemli parçalarından biri olduğu kabul edilen bu durum teknik adamlar içinde geçerliydi, ta ki Adnan Polat bu kulübe yönetici olarak girene kadar. Yönetimlerin gitmeme kuralı da Adnan Başkan ile bozulacak gibi görünse de bu yönetime Galatasaray camiası 2012'ye kadar tahammül etmek zorunda diye düşünüyorum. Sportif olarak inanılmaz başarısız bir yönetim olsa da ekonomi, pazarlama vs. alanlarda Galatasaray'a sınıf atlattıkları ortada. Mali olarak bitmiş bir takımı hale yola koymayı başardılar. Bu yönetim kuruluyla sportif başarı gelmeyeceği ortada ama Galatasaray'ın geleceği için 2012 Mart'ına kadar görevde kalmaları gerektiğine inanıyorum. Ancak son dönemlerde ayyuka çıkan yönetim içindeki huzursuzluklar gerçekse artık mali anlamda da büyük iş başarma ihtimalleri kalmamış demektir. Böyle bir şey varsa yönetimin ömrünün çok kısa olduğunu da söyleyebiliriz.

Aslında bu yönetimi 1996 Faruk Süren yönetimi öncesindeki Alp Yalman Yönetimi'ne çok benzetiyorum ben. O yönetimde de sorumlu yönetici Adnan Polat'tı. 4 senede 2 şampiyonluk gibi Galatasaray'ı çok fazla tatmin etmeyecek bir başarı yakalanmış, Avrupa'da adımızı çok fazla duyuramamıştık. Lakin mali olarak çok başarılı olan o yönetim, kendinden sonraki yönetime bankada parası bulnan bir kulüp bırakarak bir anlamda önünü açmış ve sonrasında iş bilen bir yönetimle büyük başarılar gelmişti. Bakalım sportif anlamda büyük başarılar yakalayamayacağımızı bize açıkça gösteren şimdiki yönetimden sonra gelecek yeni yönetimle özlenen çizgimize dönebilecek miyiz?

HIDDINK DEVRİMİ - I --- BU TAKIM O TAKIM DEĞİL

2010-11-12T21:07:00.003+02:00

Azerbaycan maçından sonra başta Hiddink olmak üzere birçok kişinin dile getirdiği, istediği Yeni Milli Takım'ın ilk kadrosu bugün açıklandı. Sonda söylenmesi gerekeni en başta söyleyelim: Bu takım o takım değil. Türk insanını heyecanlandıracak, Türk futbolunun gelecekteki 8-10 yılına damga vuracak, bizi büyük turnuvalara götürecek takımın bu çağrılan isimlerden oluşabileceğine, çok fazla inanmak istesem de, inanamıyorum. Daha önce hiç A Milli olmamış, yeni çağrılan oyuncuları hatırlatmak gerekirse; Ufuk Ceylan, Serdar Kesimal, Ersan Gülüm, İbrahim Öztürk, Gökhan Süzen, Yekta Kurtuluş, Yiğit İncedemir, Orhan Gülle, Mehmet Ekici ve Engin Baytar'ı görüyoruz. Zaten kadronun büyük bölümü çok fazla milli olmamış oyunculardan oluşuyor ama bu isimler ilk kez milli olacaklar. Kaleci Ufuk'u çıkardığımızda ilk 3 isim savunmanın göbeğinde oynuyor. Serdar ve Ersan gelecek için ışık veriyor, İbrahim de fiziken hazır olduğu zaman hiçbir eksiği yok ancak bu oyuncular Milli Takım'a sınıf atlatabilecek oyuncular değiller. Bu mevkide sınıf atlatacak oyuncu olarak Ömer Toprak'ın Türkiye-Almanya arasında yapacağı tercihi beklemek gerekiyor. Savunma anlamında Milli Takım'ımızın bir değişikliğe kesinlikle ihtiyacı vardı, Serdar ve Ersan'dan biri uzun vadede bu görevi yapabilecek oyuncu olma yolunda girebilirse o eksiğimizi kapatabiliriz ama dediğim gibi burada Ömer Toprak çok büyük önem arz ediyor. İBB'nin sol beki Gökhan Süzen de ilk defa çağrılanlardan. Ben Hasan Ali Kaldırım'ı bekliyordum, o da A2 Milli Takım için değerlendirilmiş. Hasan da Gökhan da takım oyuncusu hüviyetini sonuna kadar taşıyan oyuncular. Ortada sistemi oturmuş bir takım varsa çok iyi iş çıkaracaklarken, sistemsiz bir takımda silik oyunculara dönüşürler. Keza aynı tanımlamayı orta saha için çağrılan Yekta Kurtuluş ve Yiğit İncedemir için de yapabiliriz. Bu oyuncular Guus Hiddink'in Milli Takım'ın yeni sistemini, yeni yüzünü oluşturacağı oyuncular olmaktan ziyade, oluşturulan yeni sisteme monte edilmesi gereken isimler. Yeni oyuncularda en çok dikkatimi çeken 3 isim ise Engin Baytar, Orhan Gülle ve Mehmet Ekici. 15 gün kadar önce Türkiye'yi seçtiğini açıklayan Mehmet Ekici tam bir sistem oyuncusu. Duran toplarda ve oyunun 2 yönünde de oldukça başarılı olan çağdaş bir orta saha oyuncusu. Bu sezon kiralık oynadığı Nürnberg'de bunu gösteriyor, seneye Bayern Munih'e dönüp ciddi dakikalar alacaktır. Orhan Gülle ise çok hızlı yükselebilen oyuncularımızdan. Beşiktaş'ın benim hala anlayamadığım bir şekilde Gaziantep'e bedavaya kaptırdığı 18 yaşındaki oyuncumuz kesinlikle büyük bir potansiyel. Bu sezon G.Antepspor'a hemen uyum sağlaması ve forma giymesi de bunun bir göstergesi. Uzun bir aradan sonra çağrılan Batuhan Karadeniz, gelecek adına büyük umutlarımızdan ama şu ana kadar Türk futbolseverlerin beklediğini veremedi, bundan sonra verebilir mi, izleyeceğiz.

Guus Hiddink sezon başından beri Almanya'da maçlar izliyor, 10 gün önce de İngiltere'ye, oradaki 4 oyuncumuzla görüşmeye gitmişti. Ne hikmetse sezon başından beri izlenen bu oyunculardan sadece Mehmet Ekici kadroya dahil edildi. Almanya cephesinde Ömer Toprak, İlkay Gündoğan, Taner Yalçın gibi oyunculardan ses seda yok. İngiltere'den de aynı şekilde hiçbir oyuncu çağrılmadı. Oğuzhan Özyakup tercih için süre istemişti ama özellikle Jem Karacan ve Gökhan Töre'nin Ümit Milli Takım için dahi düşünülmemesi şaşırtıcı.

Sonuç olarak Hiddnk Devrimi'nin ilk safhasında ben beklediğimi bulamadım. Ortada elbette bir yenileme hatta büyük bir yenileme çalışması var ama büyük başarılara ulaşabilmek için Şubat ayındaki G.Kore maçına kadar bunun kapsamının genişletilmesi, Milli Takım'a kesinlikle sınıf atlattıracak futbolcularımıza ulaşılması gerekiyor.

OLABİLİR NORMALDİR --- TRABZONSPOR 2-0 GALATASARAY

2010-11-07T23:30:00.002+02:00

Galatasaray ve Galatasaray taraftarları için her maçtan önce beklenti galibiyettir, aksi düşünülemez. Ancak şu dönemde Trabzonspor maçı kaybedildiği için hayretlere düşen bir Galatasaraylı olduğunu düşünmüyorum. Elbette tüm taraftarlar üzülmüştür ama günümüz koşulları daha doğrusu 2 takımın durumu göz önüne alındığında sahasında Trabzonspor'un bu maçı kazanması asla beklenmeyen bir sonuç değildi. Burada asıl önemli olan Galatasaray'ın sahada neler yaptığı, kısa vadede Seyrantepe'ye nasıl gideceği, orta ve uzun vadede bu takımın yapabilecekleri. Trabzonspor maçında da aynı Fenerbahçe maçında olduğu gibi önce kontrollü olmayı düşünen bir anlayış vardı Galatasaray'da. Kanatlara sıkışan Misimovic ve Elano'nun destek verdiği Pino ile de golü aradı 2. etapta. Rijkaard dönemine göre Galatasaray'a belli bir anlayış ve disiplin geldiği ortada. Takımıyla bir hazırlık dönemi geçirmemiş teknik adamlar için nefes alabilecekleri ilk uzun araya kadar olan dönem oldukça önemlidir. Hagi de şu anda o dönemi yaşıyor ve bu araya daha 6 maç var. F.Bahçe maçından sonraki "Antalya - Trabzon - Manisa" yazısında da belirttiğim üzere özellikle bu sene Galatasaray için en önemli maçlar Anadolu takımalarıyla oynanan maçlar. Çok kötü başlanan bu sezonda ilk hedef Avrupa Arena'sından uzak kalmamayı sağlayacak bir derece alabilmek olmalı. Daha üst dereceler ise sonraki hedefler. Bu doğrultuda takıma belli bir disiplin gelmiş olması çok önemli. Şimdi hem Hagi'nin takıma git gide alışması hem de sakatların takıma dönmesiyle 2.devrenin başında taşların yerine oturduğu bir Galatasaray izleyebilme ihtimalimiz mevcut.

Bu dönemde Pino'nun tek forvet oynaması, Misimovic'in çok fazla verimli olma ihtimalinin bulunmadığı sol açığa geçmesi Galatasaray için zorunluluk. Misimovic için bir parantez açmak gerekirse bu adam forvetin hemen arkasında, Alex pozisyonunda oynamayacaksa sezon sonunda opsiyonu kesinlikle kullanılmamalı. Forvet arkasında çok verimli olabilecek bir adam olsa da başka mevkilerde normal bir oyuncunun verebileceği bir verimi almak dahi çok zor Misimovic'ten. Tabii devre arasında transferler de konuşulacak. Bİz de konuşuruz, daha çok vakit var lakin orta sahada M.Sarp ve Ayhan'dan bizi kurtaracak en az bir adamın gelmesi gerektiği 2 sezondur olduğu gibi yine bas bas bağırıyor. 2 senedir bunu göremeyenler şimdi görebilir mi, göreceğiz. Lige dönersek, gelecek haftaki Manisaspor maçı çok büyük öneme sahip. Galatasaray'ın kendini bulmasını sağlayacak maçlar işte bu maçlar. Anadolu takımları karşısında alınacak seri galibiyetler ligde en kötü ihtimalle 3-4. sıraya yükselmeyi ve daha yukarıları düşünmeyi sağlayacak.

Bir de Trabzonspor gerçeği var, onu da atlamadan geçmek olmaz. Sir Şenol Güneş'in gelişiyle geçen sene toparlandığını açık şekilde gösterip bu sene için çok iddialı olacağını hissettiren Trabzonspor, sahasında F.bahçe ve Beşiktaş'tan sonra 3.büyük rakibini de devirmeyi başardı. Derbileri kazanmak şampiyonluk yolunda çok önemlidir, Trabonspor da bu sezon bu konuda şimdiye kadar kusursuz. Hem çok dirençli hem de çok üretken olmayı başarabiliyorlar. Aslında Trabzonspor'un geçmişte de böyle dönemleri oldu fakat sürekliliği sağlayamadıklarından şampiyonluktan çok uzak kaldılar. Geçen sezon E. Sağlam yönetiminde Bursa'nın sağladığı devamlılığı sağlayabilirlerse şampiyonluk gelebilir zira bu sezon 3 büyük takım da hiç olmadıkları kadar kötü. Son olarak Jaja faktöründen bahsetmek gerekiyor. Bugün çok etkili görünmese de fiziksel olarak iyi, uzaktan şutları inanılmaz etkili olan tam ligimize uygun bir 10 numara. Bu sezon ilerleyen haftalarda Trabzonspor'a çok şey katacağını düşünüyorum.

YENİ YILDIZ ADAYIMIZ: ATİLA TURAN

2010-11-02T10:14:00.004+02:00

Son dönemde özellikle Mesut Özil vak'asından sonra Avrupa'nın önde gelen futbol ülkelerinde (Almanya,Fransa,Hollanda,İngiltere) yetişen futbolcularımızla ülke olarak daha fazla ilgilenir olduk. Guus Hiddink'in açık açık dillendirdiği yeni bir Milli Takım oluşturma fikri var ve bu da genel olarak altyapı eğitimini yurt dışında almış oyunculara dayanıyor.Mesut olayının öncesinden beridir bu blogda bu oyunculara ilgi çekmeye, oyuncularımızla alakalı fikir vermeye çalıştık. Gurbette yetişen, A Milli Takım'ımıza uzun yıllar hizmet etme şansı bulunan ancak başka takımların gençler seviyesinde forma giyen oyuncular zincirinde son halka Fransa 2.Ligi'nde Grenoble forması giyen Atila Turan.

Ülke futbolu olarak en çok sıkıntı çektiğimiz bölge olan defansın solunda ve sol önde forma giyebilen bir oyuncu Atila. Takımında bu sezon banko forma giyiyor. Bu sene 8 maçta forma giydi ve son maçta olmak üzere 1 gol attı. Grenoble takımı geçen sezon 2.Lig'e düşmüştü ve bu sezon da düşmeme mücadelesi veriyor. Verdiği bu çetin mücadeleye rağmen 18 yaşında bir oyuncunun banko forma bulabilmesi hele hele bunu Mehmet Bazdarevic gibi mücadele futbolunu ön planda tutan bir hoca ile yapabilmesi Atila'nın düşünülenden daha özel bir futbolcu olduğunu gösteriyor. Son dönemde Barcelona ile adının anılması da Atila'nın Avrupa'nın en potansiyelli gençleri arasında düşünüldüğünü ortaya koyuyor. Burada Barcelona ismi büyük bir referans elbette. Son dönemde Avrupa'daki gençlerimizle birebir görüşmekten çekinmeyerek onları Türk Milli Takımı için ikna etmeye çalışan Guus Hiiddink'in kesinlikle yeni rotasyonunda düşünmesi gereken bir oyuncu Atila Turan. Bu sezon sonunda önemli bir transfer yapma ve 2-3 yıl içinde bir sakatlık yaşamadığı taktirde Avrupa'nın önemli bekleri arasına adını yazdırma ihtimali oldukça yüksek olan bu oyuncuyu kaçırmamak büyük sıkıntı çektiğimiz sol bek rotasyonunu kurtarmamız açısından da çok önemli. Atila şu anda kadar Fransa Genç Milli Takımlarında 27 kez forma giydi. Beklemek ve görmek lazım.

A2 LİGİ GALATASARAY 5-2 MANİSASPOR

2010-11-01T19:49:00.002+02:00

Memleketimin takımıyla oynamasının ve maçın canlı yayınlanmasının da etkisiyle Galatasaray A2 Takımı'nı seyretmeye karar verdim. Açıkçası 2000'li yılların başında ve ortalarında çok fazla cafcaflı olan GS altyapısı artık eskisi kadar konuşulmuyor. En çok övüldüğü dönemlerde dahi A Takım'a 2-3 oyuncu verebilen altyapımızda şu sıralar önemli sıkıntılar mevcut. Bir kere Türkiye'de alt yapıdan çok büyük futbolcu yetişmesinin çok çok zor olduğuna ikna olmamız gerekiyor. Futbolcuyu iyi futbolcu yapan yeteneği kadar gelişimini sağlayan antrenördür. Türkiye'de altyapılarda maalesef iyi antrenörler bulunmuyor. İyi olan hocalarımız hemen A Takımları düşündüğünden alt yapılarımızda üst kalibrede hocalar yer almıyor. Bu da doğal olarak oyuncularımızın alt yapılarda gereken eğitimi almasının önündeki en büyük engel. Bu engeli aşabilmek için öncelikle hocalarımızın eğitimine önem vermemiz ve hocalarımızın mental olarak hemen A Takımlar seviyesine zıplamak istemesine mani olabilmeliyiz. Bu konuda son örnek GS altyapısının en önemli ürünlerinden Tugay Kerimoğlu... 8 yıl kadar İngiltere tecrübesi yaşamış Tugay Kerimoğlu'nu büyük umutlarla devrim için altyapının başına geçirdi Galatasaray. Yönetimimizin bu büyük hamleyi daha ilk fırtınada Tugay Hoca'yı A Takım'a, Hagi'nin yanına kaydırarak çok da bilinçli yapmadığını görmüş olduk. Tugay Kerimoğlu her ne kadar Altyapı Koordinatörlüğü görevine devam ediyor olsa da zamanının %90'ını A Takım ile geçiren biri olarak altyapı için hedeflenen şeyleri gerçekleştirmesi zor görünüyor.

Bugünkü maça ve dolayısıyla takıma gelirsek, Florya'da olmamıza rağmen Manisaspor üzerinde takımların sayısı eşitken önemli bir baskı kurduğumuz söylenemez. Tabii bunda Manisaspor'un Ergin Keleş'i oynatmasının da payı büyüktü, Ergin çok etkili görünmese de Galatasaray defansının rahat çıkmasını otomatikman engellemiş oldu. Bu maçta Galatasaray defansına çok iş düşmemesine rağmen 2 gol yememiz savunma elemanları ve kaleci Emirhan açısından büyük handikap. Kaleci Emirhan Ergün, savunmadan Ahmet Kesim, çok mücadele edebilme kapsitesine sahip olmasına rağmen Y.Onur Arıkan ve Türkiye'deki sol bek eksikliğine ve bu maçta bir gol atmasına karşın Berk Neziroğluları GS A Takımı için kesinlikle yetersiz. Benim çok umutlu olduğum Sinan Osmanoğlu bu maçta çok iyi gözükmedi ama potansiyeli var. Orta sahada pas hataları yapmasına rağmen A Takım için en hazır oyuncu şu anda kaptan Cumhur. Diğer göze batan isimler 1 aydır sakat olan ve önemli drbibling kapasitesine sahip Berkin Arslan ve bugün forvetin sağında izlediğimiz Cem Sultan. FM'nin de etkisiyle bir efsane haline gelen ancak bir türlü patlayamayan Cem Sultan çalım yeteneğini sevdadan gerekliliğe döndürebilirse hala büyük potansiyel. Bugün de 1 gol 1 asist yaptı. Ümit Milli Takım'da son maçlarda ilk 11 oynayan Anıl Dilaver ise beklenenin aksine çok savruk bir oyuncu. A Takım'da faydalanabileceğimizi düşünmüyorum.

Manisaspor Teknik Direktörü Hakan Şapçı ilk paragrafta bahsettiğimin aksine A Takım'a çıkmaktansa A2 Takım'ın teknik direktörü olmayı tercih edebilen bir teknik adam, kutlamak lazım. Bu maçta da Hakan Şapçı elindeki sınırlı malzemeyi iyi kullandı. Manisaspor'da U18 Milli oyuncu Ferhat Karakaya atılana kadar skorun berabere olması ve Manisaspor'un ezilmemesi de bunun göstergesi. Ancak Ferhat atıldıktan sonra Manisaspor'un yapacak bir şeyi kalmadı. Manisaspor'da Burakcan Balcı ve 2.golü atan Deniz Budak etkili gözüktü. 1994 doğumlu potansiyelli olduğunu düşündüğüm sol bek İsmail ise Cem Sultan karşısında doğal olarak epey zorlandı. Diğer takımlara göre yaşça küçük oyuncularla mücadele den Manisaspor'dan puan tablosunda üst sıralarda yer almasını beklemek çok zor. Ama bu kadro sezonda 4-5 maçı oldukça üst seviyede oynayabilir.

MEHMET EKİCİ TÜRK MİLLİ TAKIMI'NDA

2010-11-01T11:27:00.004+02:00

Bu blogda da ciddi şekilde yer bulan konulardan biri yurt dışındaki Türk asıllı futbolcuların durumu. Bu oyuncuların fundamentallerinin Türkiye'de alt yapısını alan oyunculardan çok daha sağlam olduğu, Milli Takımımızın bu oyunculardan mahrum bırakılmaması gerektiği ortada. Almanya ile ortak paydamızda bulunan en önemli oyunculardan biri olan Mehmet Ekici'nin Milli Takımımızı seçmesi son dönemde aldığımız en güzel haberlerden. Daha 10 gün önce Bosna karşısında 6-1'lik galibiyet alan ve gollerin hepsini Türk asıllı oyuncularıyla bulan Almanya U17 Milli Takımı'yla alakalı haberleri büyük bir çoğunluk olarak iç geçirerek okuduk. O tarz haberlerin ardından Bayern Münih altyapılı gerçekten çok sağlam bir orta saha oyuncusu Mehmet Ekici'nin gelmesi tam da Hiddink'in yeni ve dinamik bir takım planı üzerine geldi. Oyunu çift taraflı oynayabilen bir oyuncu Mehmet Ekici. Bu sezon kiralık olarak oynadığı Nürnberg'de oldukça iyi bir performans gösteriyor. Duran topları da oldukça etkili kullanabilen bir oyuncu Mehmet.

Mehmet Ekici geçmişte tamamen Alman Genç Milli Takımları'nda forma giydi. Bu olay göründüğü kadar korkutucu bir olay değil. Almanya'daki vatandaşlarımız Alman hükümetinin getirdiği kural çerçevesinde en fazla 1 pasaporta sahip olabildiğinden bu çocuklarımızın Türkiye A Milli Takımı'nda oynama ihtimalini görmeden ülkemizi seçmesini beklemek biraz fazla optimistik olur. Bu seviyede seçen oyuncularımız elbette var(Taşkın Çalış, Ufuk Özbek vs.). Tabii, bu da bu çocuklarımızın anavatanlarına olan artı sevgisiyle açıklanabilir.

Mehmet Ekici'nin bizi seçmesi Hiddink'li A Milli Takım'ı bir gömlek üste çıkarabilir. Çıkarabilir diyorum zira deyim yerindeyse Bundesliga'yı sallayan Nuri Şahin'den alabildiğimiz fayda ortada. Mehmet ve Nuri, Hamit ile birlikte çok iyi bir orta saha oluşturabilir. Şimdi bir diğer merak noktası ise diğer Nurnberg'li oyuncu İlkay Gündoğan'ın tercihinin nasıl olacağı. 10 numara dediğimiz ofansif orta saha mevkiinde yeni oyuncular bulmakta sıkıntı çektiğimiz gün gibi ortadayken İlkay Gündoğan, Hiddink'in görüştüğü ve hemen hemen ikna ettiği Oğuzhan Özyakup, Chelsea'de oynayan Gökhan Töre gibi genç oyuncularımızın durumu çok önemli.

MÜCADELE FUTBOLU

2010-10-31T08:12:00.003+02:00

Fenerbahçe maçından sonra o maçta uygulanan sistemin sadece o maça özgü olduğunu özellikle iç sahada Anadolu takımlarıyla oynanan, kayıtsız şartsız galibiyet gereken maçlarda o sistemin ve kadronun kullanılmasının çok faydalı olmayacağını belirtmiştim. Sakatlar, cezalılar derken kesin kazanılması gereken Antalyaspor maçına da benzer bir kadro yapısıyla çıkmak zorunda kaldı Galatasaray. Bu da Ali Sami Yen faktörü ve Hagi'yi bağrına basan taraftarın da etkisiyle rakibi boğmaya çalışan Galatasaray'ı zaman zaman bozdu, rakibin baskı kurmasına yol açtı. En ön taraftan başlarsak, Pino santrafor özellikleri olmayan bir futbolcu. Topu rakip ceza sahasında tutmaktan çok sağa sola deplase olarak, rakibin dengesini bozarak pozisyon arayan bir atak oyuncusu. Bu stratejinin çok dengeli şekilde kapanan takımlara karşı işe yaramayacağı açık. Dün Antalyaspor geçen seneki Antalyaspor gibi kapansa işimiz daha zor olabilirdi. Yine de Pino'nun son 2 maçta beklentilerin çok üzerinde bir performans gösterdiği su götürmez bir gerçek. Galatasaray orta sahası nihayet yavaş yavaş da olsa istenen kimliğe bürünecek gibi. Sabri - Cana - Sarp - Barış gibi mücadeleci oyunculardan kurulu orta saha dün zayıf hücum gücümüze oldukça iyi destek olmayı başardı. Aslında bu oyuncuların tekniği çok üst seviyede değil ama mücadele güçleriyle, rakibe yaptıkları baskıyla bunu kapattılar. Sabri'yi beke kaydırıp yerine Elano gelince ve yine Arda sol tarafa geçince teknik ve kreatiflik anlamında çok sorun kalmaz lakin mücadele gücünde önemli eksilmeler olabilir. Orta saha demişken dün Barış Özbek'in mücadelesi harikaydı. Topu sürekli ön tarafa oynaması ise uzun süredir ondan görmediğimiz bir şeydi, şaşırttı beni. Böyle oynarsa Cana ile birlikte orta sahanın ortasını Hagi'den alabilirler.

Defans olarak baktığımızda Hakan Balta her zaman olduğu gibi çok aksadı. Hagi'nin bu bölgede gerek Arda gerekse Misimovic ile daha iyi uyuma sahip olacak, Balta'dan çok daha hızlı olan Insua'yı neden direk düşünmediğini merak ediyorum. Bence Insua'yı 2-3 hafta içinde keşfedecektir. Kalede her zaman Ufuk Ceylan'dan yana olsam da dün yediğimiz golde büyük hatası vardı. Neyse ki çok fazla hata yapan bir kaleci değil, olur böyle şeyler diyebiliyoruz.

Antalyaspor'a bakarsak, benim beklentimin üzerine ofans futbolunu tercih ettiler. "Sıkıntılı döneminde yakaladığımız Galatasaray'ı yenmeye geldik" der gibiydiler. Açıkçası fikstürde A.Gücü yerine onlar olsalar, A.Gücü'nden daha farklı dahi kazanabilirlerdi ama yeni teknik direktör ateşine kurban olan bir Antalyaspor seyrettik. Özellikle Tita, K.Şeras, M.Nizam ve her zamanki gibi Necati bu sene iz bırakacak gibi duruyor.

Daha önce de belirttiğim gibi F.Bahçe sonrası 3 maç çok önemli Galatasaray için. İlkini kayıpsız geçmeyi başardık sırada Trabzonspor ve Manisaspor var. Trabzon maçı hem rakibin çok formda olması hem de deplasmanda olması açısından F.Bahçe maçını andırabilir. Burada Baros'un dönmesi çok önemli. Baros gelirse ön tarafta daha rahat kalabilen dolayısıyla gole de otomatikman daha yakın bir Galatasaray izleyebileceğiz. Gelecek haftaki maç en az F.Bahçe derbisi kadar önemli ve kırıcı olmasının yanında kazandığı taktirde Galatasaray'ı tekrar ciddi şekilde umutlandıracak. Yine de bu sene Galatasaray'ın her maçta her skoru alabileceğini unutmamak gerekiyor. Rastgele Giga!

ÖNÜMÜZDEKİ 3 MAÇ: ANTALYA-TRABZON-MANİSA

2010-10-26T16:36:00.002+03:00

Fenerbahçe maçından sonra Hagi'nin Galatasaray'daki asıl görevi şimdi başlıyor diyebiliriz. Fenerbahçe maçında sadece 2 gündür takımın başında bulunan bir teknik direktör olarak tek yapabileceği iş oyuncularına savaşmalarını söylemek olabilirdi Hagi'nin, nitekim duruma baktığımızda bunda gayet başarılı olduğunu görüyoruz. Şimdiyse takıma kendi stratejisini, mantığını oturtturabileceği devre arasına kadar tam 8 maç var önümüzde. Bu 8 maçtan asgari kayıpla çıkmak durumunda. Fenerbahçe maçında kazanılan büyük bir moral oldu ama asıl görev önündeki 3 maç Hagi'nin; Antalyaspor, Trabzonspor ve Manisaspor. Türkiye Ligi'nde yalnız 4-5 maçta oynayabileceği bir futbol oynadı Pazar günü Galatasaray. Galatasaray'ın uzun vadede başarılı olabilmesi için yenmesi gereken takımlar bu hafta oynayacağı Antalyaspor, Manisaspor tarzı kapanan, Galatasaray'ı üstüne çekmek isteyen takımlar olacak. İşin ilginç yanı bu 3 takım şu anda belki de ligin en formda 3 takımı. Çok kötü bir kadro olmasına rağmen lig 4.sü olan Antalyaspor, her maç gollü galibiyetler almaya çalışan Trabzonspor ve Hikmet Karaman geldikten sonraki haftalar baz alındığında ligin lideri olan Manisaspor.

Peki, Hagi-Tugay Kerimoğlu ikilisi Galatasaray'ın bu sezonki kaderinde büyük pay sahibi olacak bu maçlarda ne yapacak, ne yapmalı? Fenerbahçe maçındaki gibi orta sahayı inanılmaz kalabalık tutup ileride sadece Pino'yu bırakacak daha doğrusu sadece Pino'nun dribbling ve uzaktan şutlarına güvenecek olursak bu 3 maçın da skoru belli: 0-0. ÖZellikle ilk karşılaşacağımız Antalyaspor çok katı savunma uygulayan, vakitten çalan bir takım. Necati-Tita gibi adamlarıyla da sonuca gitmeye çalışıyorlar, bir şekilde de gidiyorlar. Bu maçta Galatasaray savunma anlamında Fenerbahçe maçındaki katı savunmayı sadece Necati ve Tita üzerine kurgulamalı. Bu elbette diğer oyuncuların unutulması anlamına gelmiyor zira tüm takım üzerinde geçen haftaki katı savunmayı uygulamaya çalışırsak çok iyi savunulan rakip kalede çok fazla etkili olamayacağımız da aşikar. Baros'un bu maçta da oynamama ihtimaline karşın teknik ekip nasıl bir alternatif üretecek onu da ciddi şekilde merak etmekteyim.

Aslantepe öncesi son virajları Hagi'nin getirdiği havayla kayıpsız atlatabilirsek 2.yarı takımın 1-2 takviyeyle çok daha iyi konumlara geleceğini düşünebiliriz. Ama dediğim gibi o umudun ve havanın yakalanabilmesi için bu 3 maçlık periyot oyun, taktik ve tabii ki sonuç olarak çok büyük önem taşıyor.

ARTIK İLERİYE BAKACAĞIZ

2010-10-25T08:47:00.004+03:00

Derbiyi sadece Pazar akşamı oynanan bir maç olarak ele aldığımızda, bu durumu saha içinde en az hasarla atlattı Galatasaray. Tabii hafta içinde yaşananlar, Rijkaard'ın gönderilmesi, mali külfet, Hagi'nin dönüşü ve M.Helvacı'nın bahsettiği olası ekstra cezalar göz önüne alındığında Galatasaray'ın başka bir boyuta geçtiğini görüyoruz. Bu boyut öyle bir boyut ki, saha içi anlamında Rijkaard döneminden daha kötü olma ihtimalimiz yok. Türk futbol yapısına zerre uygun olmayan bir sistemden tamamen Türkiye'ye uygun bir sisteme döndü Galatasaray. Bunu daha önceki Hagi ve K.H.Feldkamp dönemlerinde görmüştük. Bu sistemde Türkiye'de kendi kadro kalitenizden aşağıda takımlar karşısında çok yüksek ihtimalle başarılı olursunuz, hele ki Avrupa kulvarı da yok ve takım haftada sadece bir maç yaparken zaten yüksek olan başarı ihtimali tavan yapıyor.

Ancak maalesef bu pembe tablo şu anda Galatasaray için geçerli değil. Zira yenilmeye alışmış bir Galatasaray ve son 2 senedir Galatasaray'ı yenmeye ondan puan almaya alışmış Anadolu takımları mevcut. Hagi'nin ilk işi oyuncularına ve Anadolu takımlarına Galatasaray'ın büyüklüğünü, oynadığı her maçta sahaya kesinlikle hakim takım olduğunu, olması gerektiğini ve olacağını anlatması olacaktır. Hagi geldiği günden beri Lorik Cana'nın Hagi oyun sisteminde en önemli oyuncu olacağını söylüyorum. Dün bunu Lorik'in oynadığı 65 dakikada çok net gördük. Hagi'nin Sarp varken neden Cana'yı oyundan aldığını ise anlayamadım. Hagi'nin savaş futbolunda Cana'nın çok önemli yeri olacak. Elano'nun Galatasaray'da hiç kullanılmadığı, Brezilya Milli Takımı'nda oynadığı yerde kullanılması da Hagi'nin Elano'yu kullanmak istediğini gösterdi. Elano ve Misimovic'in durumu Arda Kewell ve Baros döndükten sonra çok da iç açıcı olmayacak diye düşünüyorum. Misi-Elano ikilisinden en fazla biri oynayacaktır.

Hagi savaş futbolu mantığını dakikalar geçtikçe artırdı. Misimovic ve Elano'yu çıkararak orta sahayı geriden öne çektiği Sabri ve Barış ile güçlendirerek, bu bölgeye tamamen hakim oldu. Bence maçın en stratejik noktası Galatasaray'ın orta sahaya kesinlikle egemen olmasıydı. Burada Aykut Kocaman'ın orta alanı sadece Emre-M.Topuz ikilisine emanet etmesinin payı büyüktü. Emre de Topuz da akıllarında ilk olarak hücumu düşünen oyuncular olduğundan bu bölge ister istemez Galatasaray'a kaldı. Öndeki Stoch, Dia, Alex de bu ikiliye yardım edecek oyuncular olmadığından bütün görüntüsü veren Cana-Ayhan-Elano-Misimovic-Sarp beşlisi Fenerbahçe'nin bu 2'ye bölünmüş beşli orta alanını rahatlıkla etkisiz hale getirdi.

Maçın en ilginç noktalarından biri de geçen sezon C.Daum'un Kazım'ı tek forvet oynatarak yaptığını bu sezon Hagi'nin, Galatasaray'ın Fenerbahçe'ye uygulamasıydı. Bu strateji geçen sene olduğu gibi bu sezon da başarılı oldu. Kazım hızı ve gücüyle etkili olmuştu, Pino ise çok yüksek hızıyla beklenenden çok daha fazla etkili oldu. Lugano'nun Türkiye'ye geldiğinden beri en kötü duruma düştüğü maçlardan biri oldu. Aldığı her topta Lugano'yu ekarte etmeyi başardı, çok isabetli şutlar attı. J.Yobo olmasa Fenerbahçe'nin bu maçı gol yemeden tamamlama ihtimali yoktu.

Bu maçın gelecek için çok önemli bir veri olmayacağını düşünüyorum. Fenerbahçe karşısında önce durdurmayı düşünen bir futbol oynayan bir Galatasaray vardı. Diğer maçlarda ise önce hücumu, golü düşünen bir takım olmak durumunda. Bu da ön taraf için daha fazla opsiyonun olması gerektiği anlamına geliyor. Anadolu takımları karşısında Baros'un oynama ihtimali varken Pino'nun tek forvet olarak oynama ihtimali yok. Aslında Rijkaard sonrası Hagi ve Galatasaray'ın şu durumu Skibbe sonrası Bülent Korkmaz'ın durumuna çok benziyor. Kocaeli'den 5 yiyen takım 4 gün sonra Bordeaux karşısına çıkmış ve tur atlamıştı. Hagi de aynı şekilde güzel başlamayı, taraftarı, yönetimi tatmin etmeyi başardı. Yenilseydi kimse laf edemeyecekti, şimdiyse zaten sağlam olan kredisini artırmış oldu.

Maçta şu da net olarak görüldü ki, Tugay Kerimoğlu teknik ekipte oldukça aktif bir rol alacak. Zaten 7-8 aydır kulüpte bulunması, kulübü Hagi'den daha iyi tanıyor olması da bunu gerektiriyor. Alt yapıyı adam etmesi için göreve getirilen Tugay Kerimoğlu'nun ilk depremde bu önemli görevden alınıp üst yapıya geçirilmesi bir yönetim basiretsizliği olsa da bu Tugay'ın A Takım'da olmasının A Takım'a çok faydalı olabileceğinin önüne geçmiyor. Galatasaray'ın Tugay Kerimoğlu hususundaki en büyük avantajı son 7-8 aydır kulüpte olması değil, 7-8 sene İngiltetre'de kalmış olmasıdır. Tugay Hoca bu artısını kesinlikle takıma yansıtmalıdır, yansıtacaktır. Bir diğer nokta da Galatasaray için çok önemli olan bu maçta Emre Çolak'ın oyuna girmesi. Son dönemde Rijkaard tarafından hiç tercih edilmeyen Emre'nin bu maçta oyuna girmesi Hagi ve tabii ki Tugay Hoca'nın planlarında A2'nin yeri olduğunu gösteriyor. Sezon başından beri Tugay Kerimoğlu ile çalışan A2 Takım'ına bir mesaj olarak algılayabiliriz bu oyuncu değişikliğini. Sinan Osmanoğlu, Berkin Arslan, Musa, Cumhur gibi isimler "bir ihtimal" demişlerdir bu maçta.

Maçın hakemi benim beklentimin aksine oldukça iyi bir yönetim gösterdi. Bülent Yıldırım hiç güven vermeyen bir hakem olsa da dünkü maçın önüne hiç geçmedi. Kartlarını L.Neill'ı atmaması haricinde ölçülü kullandı, oyuncuların sinirlenmesine yol açmadı. Kısaca derbilerin nasıl yönetilmesi gerektiğini çok net bir şekilde göstermiş oldu. UEFA 2.kategoride yer alan Bülent Yıldırım'ın belki de hiç büyük turnuvalarda yer alma ihtimali yok ama bu şekilde devam eder ve kendini geliştirirse çok sayıda Avrupa maçı ve milli maç alabilir.

Arda, Kewell Baros döndükten sonra Hagi'nin alternatifleri iyiden iyiye artacak. Hagi'nin asıl şansı ise kadrodaki her oyuncunun bir şekilde Hagi'nin taktiğinde yer alabilecek olması. Rijkaard'ın taktiğinde başarılı olması mümkün olmayan Sarp, Ayhan, Barış, Cana, Misimovic gibi oyuncular vardı. Şimdi bu oyuncular da hayata döndü. Dün oynamayan alternatiflerin de gelmesiyle devre arasına kadar Hagi sistemini tamamen oturtmayı başaracaktır. Birkaç maç daha gördükten sonra bu senenin hedefini daha net ortaya koyabilecektir Galatasaray. Sabri'nin maç sonrası taraftarın çağırmasıyla gidip sevinmesi tabii hakkı. Ancak Galatasray'ın alt yapısından yetişmiş, 10 senedir bu kültürü almış bir Sabri'ye kazanamadığımız bir maçtan sonra gidip bu denli sevinmek yakışmadı.

2. HAGİ DÖNEMİ

2010-10-21T20:14:00.002+03:00

Tam 13 gündür elimin gitmediği bloga bugün dönüyorum. Önce Milli Takım'ın Almanya - Azerbaycan maçlarında yaşadıkları ve yaşattıkları daha sonra ise Galatasaray'dan gelen öldürücü darbe. Elim gitmedi, elimin gitmemesinden de öte yazacaklarımdan, Galatasaray'ı bu kadar kötü, maalesef düşmüş durumda yazmış olacağımdan korktum. Ancak hayat devam ediyor ve bugün son zamanlarda çok sık bir şekilde yaptığımız üzere yeni bir döneme başlıyoruz. yeni hocamız hem eski futbolcumuz hem de eski teknik direktörümüz. Yine bit pazarına nur yağdı, daha önce Terim, Kalli örneklerinde olduğu üzere. Gheorghe Hagi'yi çok severim. Türkiye'ye, Türk Futbolu'na ve Galatasaray'a kazandırdıklarını hiçbir yabancı futbolcu veremedi bugüne kadar bu ülkede, bundan sonra da veremez dersem kimse bana çıkıp itiraz etmeye cesaret edemez. Hagi taraftar nazarında hep virtüöz olarak hatırlandı, teknik direktörlük dönemi istendiği gibi olmasa da, bazı sıkıntılar yaşansa da bunlar unutulacaktı ve unutuldu. Şimdi Giga 2004 yılında sıkışık durumda getirildiği gibi, yine çok sıkışık bir durumdayken tercih edildi Galatasaray'da. Hagi'yi çok sevsem, "I love you Hagi" tezahüratını milyon kere yapsam sıkılmayacak olsam da Hagi'nin Galatasaray için doğru tercih olmadığı aşikar. Şimdi şu 3 günde adı geçen teknik adam adaylarına ve en son olarak da yeni hocamız Hagi'nin durumuna ve oynatabileceği futbola bir bakalım.

Adı geçenler arasında ilk olarak Hikmet Karaman vardı. Daha 1 ay evvel Manisaspor ile anlaşmış, 0 puandayken ekibe bir hava katmış, Trabzonspor ve Beşiktaş'ı deplasmanda yenmiş bir isim. Hikmet Karaman teknik adamlık eğitimini Almanya'da almış, futbolun taktik boyutunda benim nazarımda sınıfını çoktan geçmiş bir hoca. Kafa yorduğunda yenemeyeceği takım yok Hikmet Karaman'ın, bu kadar açık. Bunları daha önce defalarca gördük, büyük takımları hem evinde hem dışarda evire çevire yenen Hikmet Karaman takımlarını. Lakin Hikmet Karaman bugüne kadar kayda değer bir başarı elde edemedi çünkü onun da her Türk teknik adamda olduğu gibi devamlılık sorunları var. Galatasaray Teknik Direktörlüğü koltuğu ona biraz bol gelirdi. Ancak Hikmet Karaman'ın Galatasaray kulübesinde başyardımcı olarak bulunması her zaman istediğim bir şey olmuştur aynı 1995 yılında olduğu gibi. Oynatacağı futbol belki olumlu, mücadeleci bir futbol olacaktı ama son 3-4 teknik adamı yiyen GS oyuncu karizması(!) birkaç maç sonra Hikmet Hoca'yı da yiyecekti.

2008 yılında adı ciddi şekilde geçen Abdullah Avcı o dönemde başta yönetim olmak üzere herkese "etiklik" dersi verince bu kez adı geçmedi. Türkiye'de şu anda kulübünde en uzun süre çalışan hoca ve rekora doğru da ilerliyor. Belediye gibi ligin en kötü kadrolarından birine her sezon daha iyi futbol oynatan bir isim, burası önemli. Galatasaray alt yapısında çalıştığı için kulübü bilen, Genç Milli Takım tecrübesi olan biri. Kısaca Galatasaray için oldukça uygun bir hoca ama şu anda değil. Bu yönetim olduğu sürece parlama ihtimali olan bir hocanın Galatasaray'a gelmesini bu saatten sonra sağ tarafı istese bile sol tarafı muhalefet eder Galatasaraylı'nın. Avcı da bir gün o koltuğa oturacak ama görünen o ki daha sağlam ve umutlu bir zamanda.

İlginçtir her hoca arayışı sırasında Türkiye'de bulunmaz hint kumaşı moduna geçirilen Lucescu'nun adı bu kez hiç geçmedi. Onun yerine yine en az onun kadar dedikodu potansiyeli olan Fatih Terim ihtimali vardı ki hoca az daha 3.kez Galatasaray'ın başına geçiyordu. Her zaman söylediğim gibi bit pazarını özellikle futbolda hiç sevmem. Sen daha önce 2 kez gönderdiğin bir adamı neden 3.kez umutla başa geçirmek isteyebilirsin ki? Luis Aragones'in 4 dönem çalıştığı A.Madrid'de hemen hiç başarı kazanamadığını da söyleyelim bu noktada örnek olarak. Fatih Terim'i ve ek olarak Hakan Şükür'ü ağabeyim gibi severim, bir ağabeyim olsa her halde bu kadar sevebilirdim diye düşünüyorum. Ama Fatih Hoca'nın bir kez daha Galatasaray'ın başına geçmesi konusunda her zaman muhalefet olacağım. Galatasaray eskiye değil her zaman yeniye daha ileriye bakan bir kulüp olmalıdır, olacaktır da. Peki Fatih Hoca şartları kabul edilseydi ve iş başı yapsaydı ne olacaktı? İlk transfer dönemi ve hatta sezon sonuna kadar takımı "hadi koçum, aslanlarım" mantığıyla götürmeye çalışacaktı. İstediği transferler yapılırsa ne ala, yapılmazsa, ki Rijkaard'da yapılmadı, yine 2004'e dönüş yaşanacaktı. Fatih Terim elinde hadi koçum taktiğiyle bütünleşecek, koşan, mücadele eden ama kazma olmayan, orta yapmayı, şut atmayı bilen adamlar olmadan başarılı olamaz. Milan'da orta yapmayı, şut atmayı çok iyi bilen ama mücadeleyi çok sevmeyen oyuncular vardı, Galatasaray'daki 2.döneminde ise ikisini birden yapamayan. Başarısız oldu tabii. Milli Takım'da, Galatasaray'da ve ardından Fiorentina'da bu kadro yapısını oturttuğundan da ciddi şekilde başarı geldi. Yani kısacası şu dönemde Fatih Terim de Galatasaray'ın ilacı değildi...

Christoph Daum da hem ülkeyi tanıması hem de sıradaki maçın Fenerbahçe olması açısından adı geçmese olmaz adaylardandı. Daum'u, Daum'un oynattığı futbolu, Daum'un konuşmalarını vs. hiç sevmem. Ama Daum'un Türkiye'yi çözdüğünü, burada bir şekilde skora yönelik futbol oynatıp başarıya ulaştığını ve ulaşacağı gerçeğini de maalesef görmezden gelemem. Eskiden taktisyen olan ve dahi lakabını alan Daum'dan artık eser kalmadı, Koch'un fiziksel olarak coşturduğu takıma mücadele ve fizik futbolu oynatıp bir şeyler yapmaya çalışıyor. on 3 takımında (FB, Köln, FB) hep böyle oynadı ve oynamaya da devam edecek. Şu aşamada saha içinden bakıldığında Galatasaray için iyi bir aday olabilirdi, hatta Hagi'den daha iyi bir adaydı ama Galatasaray gerçekleri açısından bakıldığında gelmemesi daha doğru oldu. Elinde Barış-Cana-Neill-Servet-Sabri gibi tam kafasına uygun bir oyuncu silsilesi bulacak ve belki de üst sıralara taşıyacaktı takımı ama 4-5 sıra için FB ve BJK'den ikişer kez gönderilmiş bir hocayı almaya lüzum yok.

İşin bir de Hakan Şükür boyutu yaşandı. 2008 yılında istememesine rağmen takımdan gönderilen Hakan Şükür, 2 yıldır yönetimi her türlü eleştiriyor, hatta bunun için kendine imkanlar dahi yaratıyordu. Kendisini inanılmaz sevenler bile bu duruma şaşırır olmuştu ki, yönetimin Kral'a teklif yaptığı ortaya çıktı. Açıkçası bu teklif sonrası Hakan Şükür Galatasaray'da işbaşı yapsa benim için biterdi, hatta sportif direktör olacak dendiğinde ilk anlarda başımdan aşağı kaynar sular döküldü desem yeri var. Hakan Şükür'ün bu teklifi, 2 yıldır her türlü eleştiriyi yaptığı, hatta "hadlerini bilecekler" dediği yönetimle çalışma ihtimali yoktu, olamaz da. Galatasaray aşkı ağır bastı, teklifi reddedemezdi diyenler olabilir ama o halde 2008'deki altyapının sorumluluğu, heykel tekliflerini reddetmemeliydi, reddetmezdi. Kısacası Galatasaray ve Hakan Şükür isimlerinin ayrılma ihtimali nasıl yoksa Kral'ın bu yönetimle çalışma ve çalışırsa da uyumlu çalışma ihtimali de yok. Hakan Şükür Galatasaray'ın başına bir gün elbette gelecek ama dediği üzere Wenger gibi bir teknik adamın yanına çalışarak kendini geliştirmiş olarak. Biz onun yaptığı sınırsız, sonsuz hizmetleri biliyoruz ve gelecekte kendisinden çok daha iyilerini bekliyoruz.

Bu kadar isim hatta niceleri geçti. Benim adayım, daha doğrusu hayalim MArtin O'Neill'dı, doğal olarak adı hiç geçmedi. Galatasaray'a şu anda açık ara en çok yakışacak hoca olsa da gerek takımın bu durumu gerekse bu yönetimin basiret katsayısı düşünüldüğünde O'Neill gibi oyuncu satışına kafası kızıp istifa eden bir hocanın takıma getirilme şansı yok. GSSözlük'te de bu adamın ismini ortaya attığımda yönetimi gerekçe göstererek itiraz edenler olmuş. Haklılar, bu yönetimle Mourinho gelse bile acaba diyeceğiz artık.

Frank Rijkaard dönemi bir borçlunun hayatı gibi yaşandı ve bitti Galatasaray'da. Önceleri aldığı borçla güzel hayat süren ve cicim ayları yaşayan bir insan zaman geçtikçe git gide nasıl dibe vuruyorsa, Galatasaray'da aynen bu senaryoyu yaşadı. Frank Rijkaard Galatasaray tarihinin belki de en çok destek gören hocası oldu, hala savunucuları var. Evet farklı bir sistem için geldi ve oturtamadı. Ama bu blogda her zaman belirttiğim gibi teknik adamlık refleksini sergileyemedi, çözüm üretemedi. Oynatmaya çalıştığı futbolun yakınından geçemeyecek Servet, Cana, Sarp, Ayhan, G.Zan gibi adamlarla o futbolu oynatamayacağını göremeyen bir hocanın o takımın başında kalma ihtimali ve hakkı yoktur.Frank Rijkaard her şeye rağmen kibar bir insandı umarım bundan sonra gittiği yerde başarılı olur.

G. Hagi ile ne oynayacak Galatasaray bundan sonra ya da ne oynayabilir. Bir kere Hagi içinden geçeni söyleyebilen bir adam, ikilik çıkarmaz. Dolayısıyla her oyuncunun oynama şansı var. Bu da Elano, Cana gibi oyuncuların takıma tekrar adapte olabileceği anlamın geliyor. Hagi sahada 10 numara olduğu için Elano, Misimovic, Arda, Kewell gibi oyuncuları daha iyi anlayabilir onlara istediklerini verebilir saha içinde. Defansta yine büyük sıkıntılar yaşayacak Galatasaray. Son A.Gücü maçındaki görüntünün 2 günde düzelmesine imkan yok maalesef. Galatasaray'ı 2005 yılındaki gibi baskı yapmaya, öne doğru oynamaya çalışan ama bunu yaparken geride çok fazla boşluk vermeyen bir takım olmak isterken göreceğiz önümüzdeki dönemde. Pas futbolunun çok fazla önemi olmayacak, baskı ile güç ile topu öne taşımak daha önemli hale gelecek. Yeri geldiğinde şişirme futboluna da geçebilen Hagi'nin sisteminde zaman zaman M.Batdal'ın da yeri olacağına inanıyorum ben. A Takım'a aldığı Arda ve Aydın, A Takım'da önceleri birlikte çalıştığı Sabri, Ayhan, Aykut gibi oyuncular var. Hagi'nin en büyük şansı dibe vurulmuş bir dönemde gelmiş olması. Kulübü, takımı tanıyor olması belli bir avantaj. Tugay Kerimoğlu ile çalışacak olması, Tugay'ın 7 aydır kulübün içinde olduğunu düşündüğümüzde olumlu bir nokta. Sahi Tugay yardımcı hoca olduysa alt yapı ne oldu yahu? Hagi konusunda son not; Hagi ve Tugay A.Bilbao maçında son dakikada o efsane golü yapmışlardı, yine bir şey yapabilirler mi dersek, çok çok zor ama önce Derwall sonra Hagi der ki: Galatasaray'ın adının olduğu her yerde umut vardır.

Galatasaray'ın oluğu yerde umut vardır ama bu yönetimin olduğu yerde sportif başarı umudu maalesef çok yok. Yönetimin mali, finansal ve pazarlama gibi konularda eleştirme ihtimalimiz yok, gerçekten başarılılar. Hatta Galatasaray'a bu yönlerden baktığımızda çağ atlattılar bile diyebiliriz. Ancak sportif başarı olmadığı zaman bunların önemi de azalıyor maalesef. 1992-1996 arasında görev yapan, kulübü bırakalım borcu bankada parasıyla Faruk Süren'e teslim eden Adnan Polat orijinli Alp Yalman yönetimini ele alalım. Çok iyi Galatasaraylılar dışında bu yönetimi hatırlayan olmaz. Ama kulübü bankada parasıyla alıp ciddi borca sokan Faruk Süren yönetimi bugün efsaneler arasında yerini almıştır, gerçekten de öyledir. Tabii ki sportif başarı önemli diye yönetim kalıp bütün ağırlığını oraya verecek diye bir şey yok. Hatta uzun yıllardır her dönem lafı edilen 1-2 sene PAF ile oynayalım borçları temizleyelim gerekirse tezi dahi var ve böyle bir şey olsa kimsenin laf edeceği yok. Asıl nokta büyük yatırım yapılırken başarısız olmak. Dünya çapındaki Kewell, Elano, Baros, Lincoln, Misimovic, Cana, Neill gibi oyuncuları alıp, Rijkaard'ı getirip, o paraları harcayarak nal toplamak. İşte bunu yediremiyor Galatasaray taraftarı. Aziz Yıldırım 12 senedir başkanlık yapıyor hala adam gibi yapamıyor işini. Galatasaray'ın 12 sene bu yönetimi bekleyecek zamanı yok, bunu en iyi bu yönetimin bilmesi lazım. Galatasaray'ı 3 ayda bir teknik direktör değiştiren Steaua Bükreş konumuna sokmaya kimsenin hakkı yok. Hele ki bu kulüp Adnan Polat ile tanışmadan evvel sezon ortasında hiç teknik adam göndermemişse. Rijkaard gönderilmeseydi demiyorum, önemli olan doğru seçimleri yapabilmek. Saftig ile başlayan hoca kovma modası, Kalli, Skibbe ve Rijkaard ile devam ediyor, hepsinin altında Türk Becali Adnan Polat'ın imzası var. Başkan'ı taraftarın çok sevdiğini iyi biliyorum ama futbol konusunda şu ana kadar çok kötü olduğunu da belirtmek gerekiyor.

Galatasaray'ın önünde Fenerbahçe maçı var. 10 yıldır yeniliyoruz zaten, bir kez daha yenilsek kimse Hagi'ye bu durumda bir şey söylemeyecek. Ama olur da bir galibiyet gelirse bu etrafında daha güçlü bir birleşmeye yol açabilir. Ne diyelim 10'un için, hayırlısı olsun.